هر آنچه باید در رابطه با “هارپ” بدانید

حدود ۶ یا ۷ ماه پیش بود که زلزله کرمانشاه رخ داد و اتفاقاتی که در جریان آن هستید، به وقوع پیوست. در اثنای خبرهایی که در رابطه با علت وقوع این زلزله رد و بدل می شد صحبت هایی از یک پدیده عجیب و غریب بود که اصطلاحا آن را هارپ می نامند. در بین خبر معمولا گفته می شد که، این زلزله چقدر به هارپ ارتباط دارد؟ برای امثال من که تا کنون اسمی از هارپ نشنیده بودند، شنیدن یک نام تازه وارد، در کنار پدیده ای دهشت انگیز، قطعا ترسناک بود تا اینکه تصمیم گرفتیم، در رابطه با هارپ اطلاعاتی کسب کنیم و آن را با شما در میان بگذاریم.

هارپ چیست

هارپ چیست؟

تبلیغات

هارپ مخفف عبارت High Frequency Active Auroral Research Program است که در واقع داستان پشت پرده آن از این قرار است که در سال ۱۹۹۳ آمریکا یک پژوهش بر روی لایه یونوسفر، در جو زمین قرار داد تا از طریق آن بتواند به برخی اهداف غیر نظامی و امنیتی برسد. البته این پروژه به دو صورت مورد بررسی قرار می گیرد که بخش عظیمی از توجه ها به بخش نظامی و نابود گری آن جلب شده است.

برای این که با ماهیت هارپ بیشتر آشنا شویم لازم است که با برخی اصطلاحات و زمینه ها و بستر های این پژوهش در ابتدا آشنا شویم.

یونوسفر در پروژه هارپ

یونوسفر در پروژه هارپ چیست؟

لایه یونوسفر در پروژه هارپ بستر آزمایشات صورت گرفته به شمار می آید. به طور کلی یونوسفر ناشناخته ترین و دور ترین لایه جو زمین است، که به صورت لایه لایه، در امتداد اتمسفر و غیره قرار دارد. دانشمندان محقق در این پروژه قصد داشته اند طی دو دهه کاری کنند که بتوانند از قدرت این لایه استفاده کنند از آن به عنوان یک آزمایشگاه طبیعی استفاده کنند.

یونوسفر در پروژه هارپ

زیر ساخت های پروژه هارپ چیست؟

همانطور که گفته شد اساس فعالیت هارپ بر این گونه است که بتوانند تاثیراتی بر لایه یونوسفر ایجاد کرده و از قدرت این پدیده طبیعی در جو زمین استفاده کنند. برای این که این تاثیر گذاری بهتر و بیشتر باشد، در محدوده ی وسیعی از زمین آنتن های خاصی به صورت  ۱۸۰ برج آنتن آلومینیومی به ارتفاع ۵۰/۲۳ متر قرار داده شده است تا امواج مافوق کوتاه ELF/ULF/VLF را با ۳٫۶ مگاوات ERP تولید کرده و از منطقه آلاسکا ( محل قرار آنتن ها ) به یونوسفر ارسال کنند.

البته قرار نیست که همه این انرژی ها جذب شوند، بلکه تنها در محدوده  ۱۰۰ تا ۳۵۰ بخشی از این انرژی ها جو زمین دریافت می شود و با شتاب الکترونیکی ایجاد شده، یونوسفر گرمتر و گرم تر می شود.

مثلا در تصویر زیر می توانید آن چه که توضیح داده شد را به صورت فرضی مشاهده کنید:

پروژه هارپ

اهداف پروژه هارپ از واقعیت تا شایعات

برای اینکه بتوانیم از اهداف این پروژه سر در بیاوریم، سری به وب سایت هارپ زدیم. در این وب سایت، به وضوح اعلام شده که هدف از این پروژه و تحقیق این است که شناخت بهتری از این لایه یعنی یونوسفر صورت بگیرد و بتوان از قدرت آن در زمینه های غیر دفاعی استفاده کرد.

اما در کنار ادعای مجریان هارپ، بسیاری از کارشناسان معتقدند که می توان از قدرت یونوسفر و این پروژه برای تغییرات آب و هوایی، زلزله، جنگ ها و ویرانی های لحظه ای استفاده کرد که چیزی تا حد بمب اتم، آن را خطرناک نشان می دهد.

 پروژه هارپ

به طور کلی این پروژه می تواند تاثیرات منفی بر روی ارتباطات رادیویی، و تجهیزات فضاپیماها و راکت‌ها داشته باشد و بدین ترتیب با در هم ریختگی شبکه‌های الکتریکی و خط لوله‌های نفت و گاز سلامتی مردم را دچار تهدید کند.

چرا برای مطالعه یونوسفر پروژه هارپ ابداع شد؟

همانطور که می دانید، چیزهایی که بر بالای سطح زمین رخ می دهد، به وسیله ماهواره ها و بالن ها مورد مطالعه قرار می گیرند اما برای این که بتوان از یونوسفر اطلاعاتی کسب کرد و پتانسیل های آن را بدست آورد، استفاده از هیچ کدام از این دو روش یعنی بالن ها و ماهواره ها سازنده نبود.

بالن ها برای این که بتوانند در بررسی خود برای یونوسفر موفق شوند با یک مانع بزرگ روبرو بودند و آن هم میزان رقیق بودن جو یونوسفر برای بالن ها بود که این شرایط مانع از این می شد که بتوانند ماموریت خود را به خوبی انجام دهند

از طرفی ماهواره ها برای این که در مدار قرار بگیرند، باید برای ان ها نیز شرایطی جمع شود که بتوانند به خوبی از پس وظیفه خود برآیند. اما با اینکه جو یونوسفر برای بالن ها رقیق است، همین میزان برای ماهواره ها بسیار غلیظ است و این هم مانعی دیگر است که ابزارها را برای محققان بی کاربرد می کند.

به همین دلیل محققان تصمیم می گیرند با استفاده از امواج و ایجاد پروژه هایی که از طریق سطح زمین مدیریت می شوند، و با امواج کار می کنند این سطح را مورد بررسی قرار دهند.

یونوسفر در پروژه هارپ

تحقیقاتی که از طریق هارپ صورت گرفته کدامند؟

هر چند تا کنون گمانه زنی های مثبت و منفی در مورد هارپ و استفاده از آن در اذهان وجود داشته و برخی از آن ها رسانه ای شده اند اما دستاورد های هارپ تا کنون به صورت زیر بوده اند:

  • بررسی و مشاهده خطوط پلاسما و بررسی جزییات آن
  • تحقیقات در مورد الکترون های تحریک شده و ثبت مشاهدات و تجربیات در مورد این پدیده در هارپ
  • ایجاد یک پروژه حرارت دهی، ژیروفرکانس و بررسی و تحقیق در مورد آن هاست.
  • بررسی میزان محو گشتن انعکاس های رادیویی به دلیل بی نظمی و هرج و مرج در چگالی الکترون ها در لایه f
  • بررسی و ردیابی ذراتی که با سرعت بالا در حرکت هستند.
  • بررسی واکنش های ذرات در حال حرکت
  • بررسی و مشاهده پدیده طبیعی غروب خورشید و نوع نور آن در سطح زمین هنگام غروب
  • بررسی های جالب در مورد سوسو های نور هنگامی که این انوار از طریق حرارت ایجاد می شوند
  • بررسی امواج vlf و ELF و دریافت اطلاعات جالب در مورد این دو موج
  • بررسی شهاب سنگ ها و برداشت های علمی رادیویی در این باره
  • بررسی رادار های فرازمینی
  • بررسی دقیق فرستنده های طیف گسترده که در سال ۲۰۰۹ انجام شدند
  • مطالعه روی یونوسفر به دلیل بارش های شهابی
  • دریافت اطلاعات جالب در مورد تاثیرات شهاب باران بر روی یونوسفر
  • کیفیت سیگنال های GPS و بررسی اختلالات یونوسفر، بر میزان کیفیت سیگنال جی پی اس
  • ایجاد ابرهای متراکم در بالای جو زمین
  • ایجاد ابرهای باران زا و کنترل بارش

هارپ

استفاده از هارپ برای وقوع زلزله

در زمانی که کسی فکر نمی کرد که بتوان از هارپ جهت امواج زلزله ساز استفاده کرد، یک وب سایت ونزوئلایی، یک خبر منتشر کرد، که این خبر به قدری مهم بود که توسط پرس تی وی نشر داده شد اما چیزی از صحت و تایید آن بیان نشد. طی این خبر، گفته شد که نیروی دریایی آمریکا، قصد داشته با کمک پروژه هارپ امواج زلزه سازی را به سمت ایران هدایت کند تا یک زلزله بزرگ را در ایران رقم بزند، اما اشتباها امواج ایجاد شده هائیتی را به جای ایران مورد اصابت قرار می دهد و زلزله یاد شده در آن جا شکل می گیرد.

از طرفی با این فرضیه گفته شده که برخی توطئه های لرزشی دیگر مثل زلزله سیچوان در چین و زلزله ۶٫۵ ریشتری کالیفرنیا توسط همین پدیده مدیریت شده است.

البته در این باره هنوز چیزی با سند اثبات نشده اما نمی توان گفت که این موارد گفته شده ۱۰۰ درصد شایعه است و به قصد ایجاد رعب و وحشت بیان شده است.

سلاح های الکترومغناطیسی بر پایه هارپ چیستند؟

گفته شده که با توجه به استفاده هایی که می توان از هارپ کرد، می توان تداخل های الکترونی ایجاد کرد، و با این راهکار، سلاح های الکترومغناطیسی ایجاد کرد. با کمک این سلاح ها می توان تاثیراتی روی زمین ایجاد کرد، که قدرت تخریبی آن، بیش از قوی ترین سلاح های دیگر است.

این سلاح ها می تواند در لحظه، تجهیزات الکتریکی در خانه ها را از کار بیندازند و بعد هم خانه ها را به انفجار بکشانند و به طور کامل آن ها را نابود کنند ان هم در یک چشم به هم زدن.

تبلیغات

ژاپن به دنبال جت های جنگنده الکترونیکی

ژاپن به دنبال گسترش فعالیت هواپیماهای جنگ الکترونیک به منظور خنثی سازی نیروهای دفاعی دشمنان و از کار انداختن سیستم های فرماندهی آنها از راه دور است. این فعالیت های جدید مرز میان امکانات مستحکم دفاعی و قدرتمندتر شدن توانایی هجومی این کشور را بیش از پیش کم رنگ تر کرده است.

گویا آی تی – ژاپن در حال بررسی گزینه های مختلفی از جمله خرید جت جنگنده بوئینگ EA-18G موسوم به Growler است. این هواپیمای جنگنده قادر به ارسال امواج رادیویی بسیار بزرگ به منظور ایجاد اختلال در سیستم های راداری و ارتباطی دشمن است. ضمنا EA-18G امکان حمل و پرتاب موشک برای انهدام تاسیسات راداری را نیز دارد.

وزرات دفاع ژاپن قصد دارد در پایان سال ۲۰۱۸ و در زمان بازبینی برنامه های دفاعی، خرید چند فروند جنگنده EA-18G بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ را در دستور کار قرار دهد.

تبلیغات

طبق اظهارات واحد تکنولوژی وزارت دفاع ژاپن، تجهیزات دفاعی الکترونیکی بردی چند صد کیلومتری دارند. در صورت نیاز ژاپن به منظور از کار انداختن پایگاه های موشکی و تاسیسات راداری دشمنان، جنگنده های مذکور را بر فراز آب های بین المللی تا نزدیکی سواحل کره شمالی به پرواز در خواهد آورد.

خرید جت های جنگی EA-18G سبب تقویت یکی از استراتژی های دفاعی ژاپن موسوم به «توان ضد دستیابی» خواهند شد که هدف آن، مقابله با دست اندازی های هواپیماها و کشتی های جنگی چین به سواحل آب های این کشور است. چین هم در راستای عملی کردن اهداف نظامی خود در قالب برنامه ”نیروهای پشتیبانی استراتژیک“ به منظور تقویت بنیه دفاعی قصد استفاده از جت های جنگنده الکترونیکی را دارد.

ژاپن به دنبال خرید تجهیزات نظامی است که می توان از آنها برای حمله به تاسیسات دشمن استفاده کرد. برای مثال قرار است این کشور در سال ۲۰۱۸، مجموعه ای از موشک های هوا به زمین را از نروژ خریداری کند. با این کار ژاپنی ها قادر به هدف قرار دادن اهدافی با فاصله ۵۰۰ کیلومتری خواهند بود. البته این کشور برنامه هایی برای تولید داخلی موشک های کروز را هم دارد.

احتمالا ژاپن ناوهای هلیکوپتر بر کلاس ایزوموی خود را تغییر کاربری داده و آنها را تبدیل به ناوهای هواپیمابر کند؛ برای این منظور عرشه ناوها برای بلند شدن و فرود جت های جنگنده بهینه سازی خواهند شد. برخی از مسئولان ژاپنی هم طرح خرید جنگنده های نامرئی F-35B برای استفاده در این ناوها را پیشنهاد داده اند. شناسایی این جنگنده پیشرفته بسیار دشوار بوده و در مقایسه با سایر هواپیماهای هم رده، برای بلند شدن نیازمند باند پرواز کوتاه تری است.

ژاپن این ادعا که قصدش از خرید جنگنده ها تقویت توان هجومی و حمله به سایر کشورهاست را رد کرده و خود را وفادار به سیاست صرفا دفاعی می داند. در این رابطه وزیر دفاع این کشور صراحتا اعلام کرده که تنها هدف، تقویت توان دفاعی است.

ژاپن یادآور شده برای حمله به پایگاه های دشمنان از توان نظامی هم پیمان اصلی اش یعنی امریکا استفاده خواهد کرد و تنها در صورت بروز اختلافات شدید میان هم پیمانان، مجبور به استفاده از تجهیزات دفاعی برای مقابله با متعرضان به آب و خاک خود خواهد بود. حجم تجهیزاتی که ژاپن با عنوان ادوات دفاعی خریداری می کند پیوسته در حال افزایش اند و بهتر است خط مشی های کاملا شفافی برای جداسازی آنها از ابزارهای تهاجمی در نظر گرفته شود.

تبلیغات

تأثیر سفرهای هوایی بر بدن و مغز انسان

امروزه بسیاری از افراد برای مسافرت های کاری و تفریحی خود از هواپیما استفاده می کنند. اگرچه سفر با هواپیما بسیار سریع تر از دیگر راه های مسافرت صورت می گیرد، با این حال گاه پیش می آید که سفرهای هوایی نیز بسیار طولانی شوند. در طول چنین سفرهایی مسافران خود را با روش های مختلفی مانند خوابیدن، گوش دادن به موسیقی، تماشای فیلم و … سرگرم می سازند.

گویا آی تی -البته برخی از این کارها، مثلاً تماشای فیلم، آن هم روی یک صفحه نمایش کوچک معمولاً تجربه ی آنچنان جذابی برای مسافران هواپیما نیست و افرادی که زیاد به صورت هوایی سفر می کنند اغلب این ادعا را تأیید می نمایند. در طول سفرهای هوایی احساسات انسان برانگیخته می شوند و حتی ممکن است یک فیلم کمدی نیز آن ها را به گریه اندازد. این موضوع توجه برخی از محققان را به خود جلب کرده و آنان را به انجام تحقیقاتی در این خصوص سوق داده است.
در یک نظرسنجی ۱۵ درصد مردان و ۶ درصد زنانی که در فرودگاهی در لندن حضور داشته اند ابراز نموده اند که در صورت تماشای یک فیلم در هواپیما بیشتر از زمانی که در منزل هستند، احتمال دارد به گریه بیافتند. این موضوع تا جایی شناخته شده است که حتی برخی از شرکت های هواپیمایی قبل از آغاز یک فیلم در هواپیما به مسافران هشداری در مورد سلامت عاطفی می دهند.
ممکن است علت این امر آن باشد که مسافران به هنگام سفر، از خانه دور هستند و به نحوی غمگین اند و یا دستخوش هیجان سفر می باشند. اما مسئله به همین جا ختم نمی شود. شواهد نشان می دهد که پرواز به خودی خود باعث می شود تا در روحیه ی مسافران تغییراتی ایجاد گردد. محققان دریافته اند که زمانی که انسان در یک محفظه ی فلزی تا ارتفاع ۳۵ هزارپا بالا می رود احساساتش به طرز عجیبی تغییر می کنند.

تبلیغات

تبلیغات

سیاره ای که تمام نظریه های ستاره شناسان را نقض کرد

ستاره شناسان توانسته اند سیاره ای را کشف نمایند که ابعاد آن در اندازه ی مشتری است و به دور ستاره ای می گردد که جرم آن نصف خورشید است. کشف این سیاره توسط محققان دانشگاه وارویک از این جهت حائز اهمیت است که نظریه های دانشمندان پیرامون نحوه ی شکل گیری سیاره ها را به چالش می کشد.

گویا آی تی – این سیاره پس از بررسی های بسیار بر روی داده های به دست آمده از رصدخانه ی آژانس فضایی اروپا در کشور شیلی مورد کشف قرار گرفت. در این بررسی ها از ۱۲ تلسکوپ با نام آرایه رصدی NGTS استفاده شده است. این تلسکوپ ها اجرام فضایی را با دقت بسیار بیشتری نسبت به تلسکوپ های فضایی مورد رصد قرار دادند.

تبلیغات

ستاره ای که سیاره ی کشف شده به دور آن می گردد از نوع کوتوله سرخ M است و همان طور که گفته شد جرم و اندازه ی آن نصف خورشید است. ستاره کوتوله سرخ ستاره ای است که در دو رده ی M و K قرار می گیرد و عموماً ستاره ای سرد، سرخ و کوچک است. دمای سطح این ستاره ها کمتر از ۳۵۰۰ درجه کلوین می باشد. این ستاره ها ۵۰ برابر تاریک تر از خورشید هستند. نوعی از ستاره های کوتوله که کمتر از ۰٫۰۷۵ درصد جرم خورشید را دارند کوتوله ی قهوه ای نام دارد.
همین امر است که فرضیه های گذشته را مورد تردید قرار می دهد، چرا که اکنون مشاهده شده است که یک سیاره ی بسیار بزرگ حول یک ستاره ی کوچک در حال گردش می باشد. تا پیش از این گمان می رفت که که ستاره هایی مانند ستاره ی کوتوله سرخ M قادر نیستند تا سیاره های نوع غول گازی همانند مشتری به وجود آورند و آن را در مدار خود حفظ نمایند.
دانشمندان سیاره کشف شده را NGTS-1b نامگذاری کرده اند. این سیاره پس از آن که از مقابل ستاره میزبان خود عبور کرد، در زمین مشاهده شد. جرم این سیاره در حدود ۸۰ درصد جرم سیاره مشتری است و در فاصله ی اندکی از سیاره ی مربوط به خود واقع شده است. فاصله ی NGTS-1b تا ستاره ی خود نزدیک به سه درصد فاصله ی کره ی زمین تا خورشید و دمای آن ۵۳۰ درجه ی سانتی گراد است.

NGTS-1b

دکتر دنیل بیلیس، یکی از دانشمندان این تیم می گوید که کشف چنین سیاره ی غول پیکیری که به دور ستاره ی نسبتاً کوچکی می گردد دانشمندان بسیاری را شگفت زده کرده است. او سیاره ی NGTS-1b را نخستین سیاره فراخورشیدی ای می داند که انسان توانسته است آن را با استفاده از تلسکوپ مورد رصد قرار داده کشف کند و البته تلاش برای یافتن موارد مشابه بیشتر در حال انجام است.
نکته ی جالب در مورد ستاره های کوتوله ی قرمز این است که اجرام اطراف این ستاره های می توانند بهترین گزینه ها برای حیات موجودات فرازمینی باشند. این ستاره ها بیشتری ستاره های موجود در جهان هستند. ۷۰ درصد از ستاره های موجود در جهان را کوتوله های قرمز تشکیل می دهند. هر کدام از آن ها احتمالاً دارای سیاره ای هستند که در ناحیه ی زیست پذیر این ستاره ها واقع شده اند و درست در همان نواحی است که احتمال وجود حیات برخی موجودات فرازمینی وجود دارد.
در حال حاضر ستاره شناسان در حال مطالعه و بررسی های بیشتر برای کشف سیاره های مدارگرد در اطراف ستاره های کوتوله قرمز هستند. تحقیقات انجام شده توسط فضاپیماهای کپلر در نیمی از این ستارگان سیاره های صخره ای یافته اند که اندازه ی آن ها در قیاس یا زمین از نصف تا چهار برابر است.

چندی پیش دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا از مدل های رایانه ای استفاده کردند تا دریابند که ستاره های کوتوله قرمز احتمالاً بتوانند دنیایی مشابه زمین را تشکیل دهند. این دانشمندان دریافتند که سیاره های موجود در نواحی زیست پذیر این ستاره ها آن قدر گرم هستند که بتوانند آب مایع داشته باشند. حتی برخی از دانشمندان احتمال وجود ذخایر آب در این سیاره ها را در حدود ۲۵ درصد بیشتر از آبی تخمین می زنند که در زمین وجود دارد.
نتایج این تحقیقات در ماهنامه انجمن سلطنتی نجوم به انتشار رسیده است.

تبلیغات

۲۷ مهرماه؛ سیاره اورانوس را با چشم غیر مسلح ببینید

در ماه اکتبر، امکان مشاهده ی اورانوس به شکل یک نقطه ی آبی در آسمان با چشم غیر مسلح برای همگان وجود دارد. افزون بر این، ونوس، مریخ، و زحل نیز در ماه جاری در آسمان قابل مشاهده هستند و چنان که پیش بینی ها می گویند، امکان مشاهده ی بارش شهاب سنگ ها نیز وجود دارد.

گویا آی تی – در ماه اکتبر، امکان مشاهده ی اورانوس به شکل یک نقطه ی آبی در آسمان با چشم غیر مسلح برای همگان وجود دارد. افزون بر این، ونوس، مریخ، و زحل نیز در ماه جاری در آسمان قابل مشاهده هستند و چنان که پیش بینی ها می گویند، امکان مشاهده ی بارش شهاب سنگ ها نیز وجود دارد.

تبلیغات

بر اساس گزارش ناسا، در نوزدهم اکتبر، یعنی ۲۷ مهر ماه، اورانوس در آسمان با چشم غیر مسلح به صورت فلکی Pisces قابل مشاهده است.
در سیزدهم مهر ماه نیز مریخ و ونوس در آسمان قابل مشاهده خواهند بود و زحل در بیست و سوم اکتبر، یعنی ۱ آبان، خود را نشان خواهد داد و سرانجام آن که در بیستم اکتبر، یعنی ۲۸ مهرماه، بارش شهاب سنگ نیز امکان رؤیت خواهد داشت.

تبلیغات

۷ مکان در منظومه شمسی با بیشترین احتمال برای حیات

با گسترش ماجراجویی های انسان به فراتر از سیاره ی زمین، ما به دنبال یافتن موجودات زنده در سایر مناطق هستیم تا ثابت کنیم که در این دنیا تنها نیستیم. البته تاکنون در این رابطه چیزی نیافته ایم. در ادامه به معرفی ۷ مکان در منظومه شمسی می پردازیم که احتمال حیات در آنها وجود دارد.

گویا آی تی – با در اختیار داشتن حجم رو به رشدی از داده ها، ما درک بهتری از آن پیدا کرده ایم که در کدام مناطق از منظومه ی شمسی باید بیشتر به دنبال نشانه های حیات بگردیم.
سِث شوستاک، یک فضانورد ارشد در موسسه ی تحقیقات هوش فرازمینی (SETI) احتمال می دهد که در چند منطقه در نزدیکی سیاره ی ما، حیات میکروبی وجود داشته باشد.
شوستاک این گونه توضیح می دهد:” حداقل ۷ منطقه در منظومه ی شمسی ما با این خصوصیات وجود دارد، که به دلیل پشتیبانی از حیات میکروبی، باید مقصد بعدی ما برای ارسال موشک های فضایی باشد.”
او هم چنین باور دارد که ما به احتمال زیاد این میکروب های فرازمینی را “زودتر” از کشف موجودات هوشمند فرازمینی پیدا خواهید کرد.

تبلیغات

می توانید حدس بزنید که این ۷ منطقه کجا هستند؟

سیاره ی سرخ و قمرهای مشتری

سوشتاک می گوید، مریخ یکی از گزینه های بدیهی در این لیست است. ممکن است گونه های کمتر تکامل یافته ای از حیات در زیر خاک های این سیاره ی سرخ نهفته باشد؛ احتمالا این گونه ها ، در عمق ۳۰ متری (۱۰۰ فوتی) و یا حتی بیشتر از سطح وجود دارند؛ یعنی عمقی که ممکن است نشانه هایی از وجود آب هم در آن منطقه به چشم بخورد.
به جز مریخ، سه عدد از قمرهای مشتری گزینه های بعدی هستند.
یکی از آن ها، اروپا (Europa) نام دارد، که وجود اقیانوس ها در زیر سطح آن، امکان شکل گیری حیات میکروبی را فراهم می کند. موجوداتی که در این منطقه حضور دارند، از لکه های داغی که در بخش های پایین تر وجود دارند، در امان خواهند بود؛ به گفته ی شوستاک این موجودات مانند” آتش فشان های کوچکی هستند که انرژی لازم برای حیات را تأمین می کنند.”
دو قمر دیگر یکی گانیمد (Ganymede) است – بزرگترین قمر در کل منظومه ی شمسی که منابع آبی شبیه به اقیانوس های کره ی زمین دارد، اما این آب ها زیر یک لایه ی ضخیم از یخ به دام افتاده اند؛ و قمر دیگر کالیستو است که دارای اتمسفر و یک اقیانوس است.
قمرهای زحل و سیاره ای که دیگر سیاره به حساب نمی آید.
پس از آن، دو قمر از زحل قرار می گیرند که احتمالا حیات میکروبی را در خود جای داده اند.
یکی از آن ها تیتان است، که دریاچه های مایع آن از گاز طبیعی تشکیل شده است.
قمر دیگر انسلادوس (Enceladus) است که حتی نسبت به سایر مناطق، شرایط بهتری دارد. طبق اظهارات شوستاک، احتمال یافتن حیات میکروبی در این منطقه بسیار زیاد است، زیرا ” در این منطقه آب گرم مانند آتش فشان فوران می کند و به فضا فرستاده می شود. بنابراین نیازی نیست روی این سیاره فرود بیایید. و یا حتی آن را حفاری کنید.”
“شما می توانید بخش هایی از آن فوران ها را جمع آوری کرده و به زمین بیاورید، و شاید در این صورت موجودات فرازمینی را هم پیدا کنید.”
و در پایان، سیاره ی پلوتو، که چندی است سیاره بودن آن زیر سوال رفته است.
شوستک می گوید:”ممکن است زیر لایه ی سطحی پلوتو منابعی از آب مایع وجود داشته باشد. و هر جا که شما بتوانید آب را به صورت مایع پیدا کنید، احتمالا میکروب ها هم در آن منطقه یافت می شوند.”
اما او در ادامه توضیحمی دهد:” منظور من آن نیست که در پلوتو ساکنانی وجود دارد.”
این ۷ منطقه، از فرآیندهای آلی مناسبی برخوردار هستند که می تواند به عنوان غذا یا منبعی از انرژی و هم چنین شکلی از مایعات – و نه لزوما آب – به حفظ حیات میکروبی کمک کند.
“در این مناطق شما شرایطی را دارید که منبعی برای غذا و فرصتی برای ایجاد حیات را در اختیار شما می گذارد، و این تنها توضیح ساده ای از شیمی آلی است.”
هنگامی که از شوستاک پرسیده شد ما چه زمانی موجودات فرازمینی هوشمند را کشف خواهیم کرد، او پاسخ داد که باور دارد ما تا دو دهه ی آینده در این زمینه به موفقیت هایی دست خواهیم یافت.
“مناطقی بی شماری در سراسر دنیا وجود دارند. تنها در کهکشان راه شیری یک تریلیون سیاره وجود دارد. بعلاوه، ما توانسته ایم یک تریلیون کهکشان دیگر را هم بینیم که هرکدام از آن ها می توانند یک تریلیون سیاره داشته باشند. اگر چنین نباشد، انسان هایی که در اطراف ما هستند باید خیلی ویژه و خاص باشند.”

تبلیغات

همه آنچه لازم است در مورد لباس فضانوردی بدانید

درباره لباس فضانوردی چه میدانید؟ اگر کمی تحقیق کرده باشید میدانید که لباس فضایی چیزی فراتر از یک دست لباسی است که فضانوردان به هنگام راهپیمایی فضایی برتن می‌کنند. گفتنی است در صورتی که یک لباس فضانوردی کاملا مجهز باشد در حقیقت خود یک سفینه‌ی فضانوردی تک نفره است.

گویا آی تی – در شاتل فضایی و ایستگاه فضایی بین‌المللی نام رسمی که برای لباس فضانوردی به کار برده می‌شود Extravehicular Mobility Unit یا EMU می باشد. “Extravehicular” این واژه به معنای خارج از وسیله‌ی نقلیه یا سفینه‌ی فضایی و “Mobility” نیز به معنای امکان حرکت کردن فضانورد در لباس فضانوردی است. نقش لباس فضانوردی حفاظت از فضانورد در برابر خطرات فضای خارج می‌باشد.

تبلیغات

چرا فضانوردان به لباس فضانوردی نیاز دارند؟
لباس فضانوردی مزایای زیادی دارد و به شیوه های مختلفی به فضانوردان کمک می‌کند. فضانوردان در حال راهپیمایی فضایی با طیف گسترده ای از دماها روبرو هستند. دما در مدار زمین قادر است تا میزان منفی ۱۲۱ درجه‌ی سانتی گراد پایین بیاید. در تابش خورشید نیز قادر است به میزان ۱۲۱ درجه سانتی گراد بالا رود. فضانوردان توسط یک لباس فضانوردی، از این دماهای شدید محافظت می شوند.
همچنین هنگامی که فضانوردان در فضا هستند لباس فضانوردی اکسیژن تنفسی آنان را فراهم می‌نماید. لباس فضانوردی امکانات زیادی دارد مثلا دارای آب برای نوشیدن در هنگام راهپیمایی فضایی می باشد و همچنین در برابر ضربه‌های ناشی از ذرات کوچک غبار فضایی از فضانوردان محافظت می‌کند. امکان دارد غبار فضایی خیلی خطرناک به نظر نیاید اما هنگامی که یک ذره‌ی بسیار کوچک سریعتر از گلوله حرکت کند می‌تواند موجب آسیب رساندن به فضانوردان شود. لباس فضانوردی همچنین دارای این ویژگی است که فضانوردان را از تابش‌ها در فضا محافظت می‌کند و حتی برای حفاظت از چشم فضانوردان از نور خورشید دارای ماسک مخصوص می‌باشد.دانستنی های لباس فضانوردی

قسمت‌های گوناگون یک لباس فضانوردی
لباس فضانوردی شامل قطعات متعددی است. این لباس بخش نیم تنه‌ی بالایی سینه‌ی فضانورد را می‌پوشاند. قطعات بازو، بازوهای دست را پوشانده و به دستکش‌ها متصل می‌گردد. کلاه EMU برای حفاظت از سر فضانورد طراحی و ساخته شده ‌است که تا حد امکان میزان دید فضانورد را برای فضانورد فراهم می‌نماید. قطعات پایین تنه‌ی لباس پاها و ساق فضانورد را می‌پوشاند. بخش های منعطف لباس از لایه‌های متعدد از مواد طراحی و ساخته شده است. لایه‌های متعدد لباس فضانوردان نیز با نگهداری و تامین اکسیژن و حفظ آن در لباس، از فضانوردان در برابر صدمات غبار فضا محافظت می نماید.
در زیر لباس فضانوردی فضانوردان یک لباس خنک کننده و تهویه‌ بر تن می کنند. داخل تکه‌های چسبان و تنگ لباس که همه بدن را به غیر از سر، دست‌‌ها و پاها را می‌پوشانند لوله‌ها جاسازی شده اند. برای خنک نگه داشتن بدن فضانورد در هنگام راهپیمایی فضایی، آب در داخل این لوله‌ها جریان پیدا می‌کند.
یک کوله‌پشتی به نام زیرسیستم نیازهای اولیه‌ی حیات در پشت لباس فضانوردی تعبیه شده است. این کوله پشتی حاوی اکسیژن است که فضانوردان در طول راهپیمایی فضایی از آن استفاده می‌کنند. دی اکسید کربن تولید شده همچنین توسط بازدم فضانوردان را از بین می‌برد. گفتنی است کوله پشتی شامل یک تانک آب نیز هست که آب سرد جریان یافته در لباس فضانوردان را در خود جای داده است. یک دستگاه به نام کمک‌های اولیه‌ی ساده شده به پشت لباس فضانوردی برای انجام فعالیت‌های خارج از سفینه یا به طور مخفف SAFER متصل شده است. SAFER چندین رانشگر جت کوچک دارد. در صورتی که یک فضانورد از ایستگاه فضایی جدا شود قادر است از SAFER استفاده کند تا با پرواز به ایستگاه برگردد.
فضانوردان چه لباس‌های فضانوردی دیگری را پوشیده‌اند؟

برای برنامه‌ی مرکوری اولین لباس فضانوردی ناسا طراحی شد. ماموریت مرکوری نخستین ماموریتی بود که ناسا فضانوردان را به فضا فرستاد. بر مبنای لباس‌های فشار که توسط خلبانان نیروی دریایی استفاده می‌شد این لباس‌های ساده طراحی و ساخته شدند. لباس‌های فضایی مرکوری فقط درون سفینه‌ی فضایی پوشیده می‌شد و در آن زمان فضانوردان راهپیمایی فضایی نداشتند.
اولین لباس فضانوردی مناسب برای راهپیمایی ناسا در طول برنامه‌ی ژمینا ساخته شد. این لباس‌ها که برای ژمینا طراحی شده بودند از لباس‌های طراحی شده برای مرکوری بسیار پیشرفته تر بودند. اما لباس‌های ژمینا بسیار ساده‌تر از لباس‌های فضانوردی امروزی بود. هیچکدام این لباس‌ها سیستم پشتیبانی از حیات نداشتند. به جای آن با طنابی به نام ناف به سیستم محافظت از حیات سفینه متصل بود.
لباس‌های فضانوردی برای ماموریت ضروری آپولو طراحی شده بود تا دارای ویژگی هایی باشد که لباس‌های فضانوردی نخستین از آن برخوردار نبودند. این لباس‌های فضانوردی می‌بایست فضانوردان را هنگام راه رفتن بر روی ماه حفاظت کنند. برخلاف لباس‌های فضانوردی دیگر لباس‌های فضانوردی آپولو دارای چکمه‌هایی بود که برای راه رفتن بر روی سطح سنگی ماه مناسب بود. همچنین لباس فضانوردی آپولو دارای سیستم پشتیبانی حیات مشابه با زیرسیستم قابل حمل و نقل پشتیبانی از حیات لباس‌های فضانوردی فعلی بود.
دارا بودن سیستم پشتیبانی از حیات در لباس فضانوردی، فضانوردان را قادر ساخت تا به اکتشاف در مناطقی دورتر از سفینه بپردازند. لباس‌های فضانوردی شبیه لباس فضانوردی طراحی و ساخته شده در ماموریت آپولو در پایگاه فضایی Skylab به کار گرفته می‌شد. لباس‌های اسکای لب مشابه با لباس‌ ژمینا با یک ناف به سیستم پشتیبانی از حیات سفینه‌ی فضایی وصل بودند.

امروزه چه لباس های فضانوردی مورد استفاده قرار می گیرند؟
امروزه افزون بر EMU فضانوردان ناسا، از لباس های دیگری نیز بهره می برند. نام لباس نارنجی رنگی که فضانوردان در موقع پرتاب و همچنین فرود آمدن شاتل فضایی به تن می‌کنند سرنشین پیشرفته(Advanced Crew) می باشد. این لباس نمی‌تواند در طول راهپیمایی فضایی مورد استفاده قرار گیرد. فضانوردان ناسا گاهی اوقات نیز، یک نوع لباس فضانوردی روسی به نام اورلان(Orlan) را بر تن می کنند. در حقیقت این لباس نسخه‌ی روسی شده‌ی EMU می باشد و برای راهپیمایی فضایی مورد استفاده قرار میگیرد. لباس فضانوردی روسی دیگر سوکول(Sokol) نام دارد. این لباس نیز همانند سرنشین پیشرفته فقط برای بکار گیری در درون فضاپیما طراحی شده است و در فضاپیمای سایوز(Soyuz) روسی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

تبلیغات

حقایقی جالب در مورد مریخ که بیشتر مردم نمی دانند

مریخ به عنوان نزدیکترین سیاره به زمین همیشه قابل توجه بشر بوده است. ده ها سال است که بشر سعی دارد با ارسال ده ‌ها کاوشگر و فضا پیما راهی برای شناخت بیشتر آن پیدا کند و اسرار آن را بشکافد.‌ اما از حقایق مریخ چقدر می دانید؟

گویا آی تی – همیشه تصاویر خیره کننده ای از این سیاره مرموز و زیبا به زمین مخابره شده است که همیشه الهام بخش ساخت فیلم های علمی تخیلی مانند مریخی بوده است و افراد و شرکت های مختلف مانند ایلان ماسک را همواره ترغیب کرده است تا آرزوهای انسان را برای رسیدن به خاک مریخ با ساخت سکونتگاه‌ هایی مریخی به واقعیت تبدیل کند. براساس گزارش مجله علمی ساینس الرت،‌ اگرچه بشر هنوز چیز زیادی از مریخ نمی داند و معماهای بسیاری وجود دارد که هنوز در مورد مریخ حل نشده باقی مانده و تا آرزوی سکونت بر سیاره سرخ راه زیادی در پیش است،‌ اما دانشمندان تاکنون موفق به دست یافتن به اطلاعات بسیار ارزشمندی درباره سیاره مریخ شده‌ اند.
اطلاعات مختلفی از این سیاره مرموز کشف شده است مانند پیدا شدن آب در سطح مریخ که به نظر مهمترین نشانه زمینی سطح سیاره سرخ می تواند باشد گرفته تا کشف احتمال حضور یک اقیانوس در مریخ، اما تا شناخت کامل مریخ راه بسیاری در پیش است.‌ در ادامه گزارش ۱۲ ویژگی جالب درباره سیاره مریخ را بیان می کنیم:

تبلیغات

مساحت سطح مریخ چقدر است؟
مساحت مریخ برابر با مساحت زمین است،‌ البته با این تفاوت که ۷۱ درصد از مساحت زمین را دریا ها و اقیانوس ها پوشانده اند . در واقع مریخ از زمین کوچک تر است و سطح کل مریخ با سطح کل خشکی ‌های زمین برابری می‌کند.

میانگین دمای سطح مریخ چقدر است؟
میانگین دمای سطحی مریخ ۶۳ درجه سانتیگراد زیر صفر ،است و این عدد نشان می دهد که این سیاره ۷۷ درجه با میانگیم دمایی زمین تفاوت دارد و سرد تر از سیاره زمین است.

اتمسفر مریخ از چه موادی تشکیل شده است؟
در حالی ‌که تنها ۰٫۰۴ درصد از اتمسفر زمین را دی اکسید کربن تشکیل داده است، اما تقریبا تمامی اتمسفر مریخ را دی ‌اکسید‌ کربن تشکیل داده‌ است. جالب است بدانید اتمسفر مریخ ۶۱ بار رقیق ‌تر از اتمسفر زمین است.

وجود دره های بسیار عمیق در مریخ
بزرگترین دره کشف شده بر روی سطح زمین گرند کنیون نام دارد . اما دره والس مرینرز واقع در سیاره مریخ، تقریبا پنج برابر عمیق ‌تر، چهار برابر طولانی‌ تر و ۲۰ برابر وسیع ‌تر از گرند کنیون،‌بزرگترین دره روی زمین است.

احتمال حضور اقیانوس ‌های باستانی در گذشته مریخ
طبق شواهد موجود مریخ در گذشته خود دارای اقیانوس در سطح خود بوده است ،‌اما حجم آب آنها تنها ۱٫۵ درصد از حجم آب اقیانوس‌ های امروز سطح سیاره زمین را تخمین زده شده است.
واحه چیست؟
اگر وجود آدم فضایی ها در مریخ را باور کنیم که در مریخ سکونت داشتند،‌ احتمالا باید در استخر هایی واحه مانند که پشتیبان حیات هستند زندگی می ‌کردند، این استخرها حیات را تضمین می کنند،‌ درست مانند زمین.
سونامی های عظیم
اقیانوس‌های مریخی نیز مانند اقیانوس‌های زمینی دچار سونامی می شده اند، که بلند ترین ان ها توان بالا رفتن تا ارتفاع ۱۲۲ متر را داشته است،‌ این یعنی تنها کمی کوتاه تر از برج چشم لندن ارتفاع می گرفتند.

کلاهک‌ های یخی
وقتی وجود آب در مریخ تایید شود احتمال حضور یخ و کلاهک های یخی ۱۰۰ درصد است. مریخ نیز مانند زمین بر بلندی های خود دارای کلاهک‌های یخی است. کلاهک شمالی آن ، عمقی برابر ۳٫۲ کیلومتر داشته و مساحتی برابر ایالت تگزاس آمریکا را پوشش داده است.

آتشفشان ها
آتشفشان المپیوس نام یک کوه آتشفشانی در مریخ است که تقریبا دو برابر ارتفاع آتشفشان مائونا لوآ در هاوایی را دارد.

پرتاب راکت
در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۶۰ با انجام ۲۳ پرتاب راکت به سمت مریخ ، بیشترین تعداد ماموریت هوایی به مریخ انجام شده است . اما در دهه های اخیر تنها ۱۰ پرتاب راکت به سمت این سیاره انجام شده است. بنابراین ماموریت ‌ها به مریخ به ندرت رخ می‌ دهند.

ماموریت ‌ها
‌ جالب است بدانید که در حدود یک سوم از ماموریت‌ هایی که با هدف رسیدن به سطح مریخ آغاز شده با شکست مواجه شده‌اند، بنابراین رسیدن به مریخ کار دشوار است.

رویداد های آینده در مریخ
مریخ در تاریخ ۲۳ مارس ۲۰۱۹ سال جدید مریخی خود را آغاز خواهد کرد.

تبلیغات

انتشار اولین تصاویر از حلقه های سیاره زحل توسط کاوشگر کاسینی

کاسینی، در اولین شیرجه ای که در حلقه های زحل زد، تصاویری به زمین مخابره کرد. این تصاویر واقعا باورنکردنی هستند.

گویا آی تی – دانشمندان به تازگی موفق شده اند نگاهی اجمالی به فضای میان زحل و حلقه هایش بیاندازند. تصاویر به دست آمده از این فضا بسیار خیره کننده هستند.
در روز چهارشنبه، کاوشگر فضایی ناسا، کاسینی، اولین کاوش از مجموع ۲۲ کاوش برنامه ریزی شده خود را در حلقه های اطراف زحل انجام داد.
تاکنون هیچ جسمی که ساخته دست بشر باشد جرات نکرده به حلقه های اطراف زحل، که باندی چرخان از ذرات یخ و گرد و غبار هستند، نزدیک شود.
کاسینی با سرعت ۷۷ هزار مایل در ساعت از مناطق ضخیمی که احتمال حضور ذرات مخرب در آنها وجود داشت، عبور کرد. این کاوشگر از آنتن بشقابی شکل خود به عنوان یک سپر استفاده می کرد تا در حین کاوشها، از هر گونه برقراری ارتباط با زمین جلوگیری کند. اولین تصاویر از حلقه های زحل

تبلیغات

تمام روز چهارشنبه، دانشمندان با نگرانی منتظر تایید این موضوع بودند که ربات فضایی کوچک و شجاع آنها، با موفقیت وارد حلقه ها شده است.
درست قبل از نیمه شب به وقت اقیانوس آرام، شبکه فضای عمیق (گروهی از تلسکوپ هایی که با اشیای دور در فضا ارتباط برقرار می کنند) سیگنال هایی از کاسینی دریافت کرد.
با شروع جریان یافتن داده ها از میلیاردها مایل دورتر از زمین، محققان حاضر در آزمایشگاه پیشرانش جت در منطقه پاسادنای ایالت کالیفرنیا، بیش از هر زمان دیگری خوشحال شدند و انگیزه زایدالوصفی پیدا کردند. کاسینی به شکلی امن از فاصله میان زحل و حلقه هایش عبور کرد و موفق شد به سمت دیگر این سیاره برود.

به توئیت زیر توجه کنید:
“ما توانستیم! کاسینی با زمین ارتباط برقرار کرده و بعد از ورود موفقیت آمیز به فاصله میان زحل و حلقه هایش، اطلاعاتی مفید به زمین مخابره کرده است. pic.twitter.com/cej1yO7T6a
– کاسینی زحل (@CassiniSaturn) 27 آوریل ۲۰۱۷٫
در ماه سپتامبر، آخرین ماموریت این فضاپیما انجام می شود و در طی آن، مستقیما وارد خود زحل خواهد شد. آنجاست که باید برای همیشه با این کاوشگر خداحافظی کنیم. اما در آن زمان، شاهد “پایان باشکوه” کاسینی خواهیم بود. چرا که تصاویری باورنکردنی به دست ما خواهد داد و از گوشه های جذابی از عرصه علم، پرده برداری خواهد کرد.
تصاویر خامی که از آخرین کاوش کاسینی دریافت شده، در وبسایت ناسا منتشر شده است. در ادامه این مقاله می توانید از دیدن آنها لذت ببرید: اولین تصاویر از حلقه های زحل

اولین تصاویر از حلقه های زحل

تبلیغات

در سال ۲۰۴۰، اکتشافات فضایی به چه شکل خواهند بود؟

سی و سومین سمپوزیوم سالانه فضا، به تازگی در کلرادو برگزار شد و نمایندگان وبسایت New Atlas نیز در آن حضور یافتند تا در حاشیه این رویداد، به گفتگو به صاحب نظران بپردازند. در میان مدل های مختلف موشک ها، موتورهای جت و ماهواره ها، یک گوشه دنج پیدا کردیم تا با اسکات فوز، معاون مرکز فناوری های پیشرفته لاکهید مارتین، به گفتگو بنشینیم. در راستای مجموعه مصاحبه هایی که با عنوان “یک سوال بزرگ” انجام داده ایم، تصمیم گرفتیم نظر فوز را در مورد وضعیت ستارگان در آینده بدانیم؛ به همین دلیل از او پرسیدیم: در سال ۲۰۴۰، اکتشافات فضایی به چه شکل خواهند بود؟

گویا آی تی – او بسیار غنی از اطلاعات بود و همین باعث شد فرمت همیشگی مصاحبه های خود را کنار بگذاریم و فقط یک سوال از او بپرسیم. فکرش را هم نمی کردیم این طور شود! در ادامه، نسخه ویرایش شده مصاحبه ما را می خوانید.

تبلیغات

یکی از چیزهایی که ما در حال حاضر انجام می دهیم، آغاز همکاری با طرح هایی است که توسط رئیس سابق مرکز تحقیقات ایمز (Ames) ناسا، پیت ووردن، هدایت می شد. آنها پروژه هایی با افق طولانی مدت را انجام می دهند. یکی از آنها Starshot نام دارد. ایده اصلی این پروژه آن است که به نزدیکترین ستاره، یعنی آلفا قنطورس (Alpha Centauri)، دسترسی پیدا کنند.
برای تحقق این هدف، در حال ساخت یک فضاپیمای تک تراشه (single chip) هستند که به یک بادبان نوری متصل می شود. در واقع یک ماهواره در مداری قرار می گیرد و در آن مدار، یکی از این بادبان های نوری منفجر می شوند. در این مرحله یک لیزر روشن می شود، به مدت دو دقیقه نور ساطع می کند و فضاپیما تا سرعتی به اندازه ۰٫۸ سرعت نور شتاب می گیرد. از آن به بعد، به تنهایی به حرکت خود ادامه می دهد. تعداد بسیار زیادی فناوری های بسیار جالب و فوق العاده در مورد نحوه ساخت آن فضاپیمای تک تراشه وجود دارد، و خود بادبان نوری یکی از جالب ترین هاست. در واقع بادبان نوری، چیزی بیش از یک بادبان صرف است، می تواند یک حسگر تصویربردار باشد، می تواند یک دستگاه مخابراتی باشد. بنابراین، یک مفهوم بسیار دور و بلندپروازانه را به ذهن تداعی می کند. در صحبت با بچه ها، متوجه شدیم که آنها فکر می کنند این نسخه از فضاپیماها ۲۰ تا ۳۰ سال دیگر تولید خواهند شد. اما من فکر می کنم تا سال ۲۰۴۰ بتوانیم شاهد ساخت چنین فضاپیمایی باشیم. اکتشافات فضایی در سال 2040

کمی نزدیکتر به خانه، شما می بینید که چه اتفاقی در زندگی روزمره شما می افتد، و بسیار جالب است که چطور کامپیوترهای سنتی، در حال ناپدید شدن هستند و در حال تبدیل شدن به یک دستگاه تعبیه شده در بدن ما هستند. همه چیز یک کامپیوتر است، پس مواقعی که ما با یک کامپیوتر در جلوی خود می نشینیم، در حال کاهش هستند. آنها همیشه ما را احاطه می کنند. بنابراین، به شیوه کاملا مشابهی امروز می توانید فکر کنید که فردا ماهواره های سنتی به چه شکل خواهند بود. همین حالا، یک ساختار کلی می سازیم تا شما همه جعبه هایی که دارید را درون آن قرار دهید، اما خود ما به نقطه ای فکر می کنیم که همه آن جعبه ها در خود ساختار تعبیه شوند.
چند سال پیش، یک پروژه مفهومی به نام PrintSat اجرا شد که در آن، یک خوشه رباتیک از ابزارهای افزودنی ساختیم که چاپ ماهواره ای را نشان می داد. در این پروژه، قطعات الکترونیکی و چیزهای دیگر را درست در خود ساختار مذکور تعبیه کردند. این مفهوم از سالها پیش مطرح شد، اما در حال حاضر با چالش های متعددی مواجه است. زیرا هنوز ابزارهای مهندسی سیستم که به ما امکان دهد این کار را با اطمینان انجام دهیم، ساخته نشده اند. اما شک ندارم که تا سال ۲۰۴۰، این ابزارها ساخته خواهند شد.

فضاپیمای چاپگر چه فوایدی دارد؟
این فضاپیماها به شکل قابل توجهی سبک تر هستند. علاوه بر آن، هزینه تولید این فضاپیما بسیار کمتر از نمونه های دیگر است. امروزه، دو تا سه سال طول می کشد تا یک ماهواره نسبتا توانمند بسازیم. اما در آینده نزدیک شاید بتوانیم در مدت دو هفته یا یک ماه یک ماهواره چاپ کنیم. این کاهش زمان نیز یک مزیت بسیار مهم به شمار می رود، زیرا دیگر به نیروی انسانی برای مونتاژ قطعات مختلف ماهواره نیاز نیست. هر گاه به انجام کارهای یدی توسط انسان نیاز پیدا می شود، احتمال اشتباه هم وجود دارد.

این حسگرها چه شکلی هستند؟
یکی از چیزهایی که در آزمایشگاه خود روی آن کار کردیم، مفهومی است که آن را SPIDER (آشکارساز تصویربرداری مسطح چند قسمتی، برای شناسایی الکترواپتیکی) می نامیم. ما در حال ساخت سیستم های اپتیکی و حسگرهای اپتیکی هستیم تا از آنها در ساخت ماهواره استفاده کنیم. به همین منظور، باید چند نوع لنز یا آینه برای تشکیل تصاویر مختلف داشته باشیم. کیفیت تصویر، مستقیما با کیفیت آینه در ارتباط است. البته من نمی خواهم از یک لنز استفاده کنم،بلکه می خواهم یک حسگر اپتیکی کاملا مسطح بسازم. به همین دلیل، برای پردازش کامل تصاویر شکل گرفته، قصد داریم از قطعات فوتونیکی یکپارچه ای استفاده کنیم که پشت آن تصویر نشسته باشند. در واقع نمونه اولیه یکی از این دستگاه ها را با بودجه اعطایی DARPA ساخته ایم، اما هنوز برای تولید رسمی آن خیلی زود است. صادقانه بگویم، معتقدم تا سال ۲۰۴۰ این اتفاق خواهد افتاد.
حالا برگردیم به این مفهوم که کل ساختار این فضاپیما، چاپ می شود. و شما اساسا با یک یک حسگر که با همه محاسباتی که در پس آن وجود دارد مواجه هستید. ما در شرکت لاکهید، روی سایت های مختلف زمین کار می کنیم، اما به فیزیک منظومه ها نیز نظر داریم و در آنجا به خورشید توجه داریم. این حسگر نوری، یک ابزار کامل و حرفه ای برای انجام این کار خواهد بود. با امکان چرخش ۳۶۰ درجه ای، می توانید بر تمام فضای اطراف اشراف داشته باشید و اطمینان یابید که ماهواره ها یا چیزهای دیگری اطراف شما نیست و نوعی موضع دفاعی را برای خود متصور شوید.

این واقعا جالب است، زیرا از برخی اصول مشابه دستگاههای اولیه ای که در ستاره شناسی رادیویی به کار می رفتند، استفاده می کند. در ستاره شناسی رادیویی، چند تلسکوپ رادیویی داشتیم و تصاویر با ترکیب سیگنالهای حاصل از این تلسکوپ ها شکل می گرفتند. این همان کاری است که در تصویربرداری به روش تداخل سنجی انجام می گیرد. به همین دلیل، از اصول آزمون و خطا برای تشکیل تصاویر استفاده می کند، اما این بار در مقیاس بسیار جالبی این کار انجام می گیرد.
لیزرهای تبادلی
یکی از چیزهای دیگری که انتظار دارم با هزینه بسیار کمی ساخته شود، لیزرهای بسیار قدرتمند هستند. به نظر من در آینده با تعداد بیشتری از آنها سر و کار خواهیم داشت. این لیزرها نه تنها به ماهواره ها امکان می دهند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، بلکه مهم تر از آن، احتمالا به ما امکان می دهند به مکان های بسیار دقیقی از فضای میان ماهواره ها برویم. در زمینه حسگرهای اپتیکی، این لیزرها به ما اجازه می دهند با داشتن چند تلسکوپ، بتوانیم دستگاههای بسیار بزرگتری بسازیم و در نتیجه تصاویری با وضوح بالا تهیه کنیم.
همین امروز، اگر من تعدادی ماهواره با دهانه یک متری داشته باشم، احتمالا می توانم تصویری بسازم، که با داشتن یک تلسکوپ با دهانه ۱۰۰ متری به دست می آید. اما برای انجام این کار، باید موقعیت های نسبی را به شکلی بسیار دقیق تعیین کنید. این مسئله هم موضوع دیگری است که کار روی آن را به تازگی شروع کرده ایم.

تماسهای خدماتی ماهواره ها
یکی دیگر از اتفاقاتی که به نظر من تا سال ۲۰۴۰ رخ می دهد، و نمونه های اولیه آن امروزه نیز قابل مشاهده هستند، خدمات ماهواره می باشند. در طی چند سال اخیر، شرکت لاکهید تلاش کرده دستگاههای را به فضا بفرستد و با استفاده از آنها ماهواره ها مجددا سوخت گیری کنند. اما به نظر ما فناوری رباتیک می تواند تا جایی پیشرفت کند که سیستم هایی برای خدمات دهی و تعمیر ماهواره ها نیز ساخته شوند.
موضوع دیگری که در موردش صحبت کردیم، آغاز ساخت ماهواره هایی در خارج از جو زمین است. به این ترتیب، خدمات رباتیکی به معنای واقعی کلمه در همان جا انجام می گیرد و صفحات مختلف جایگزین می شوند. این بدان معناست که می توانیم یک ماهواره را به پرواز درآوریم و سه یا چهار سال بعد، از لحاظ محاسباتی و قدرت ذخیره سازی، آن را ارتقا دهیم.
در این قسمت از مصاحبه، ریک امبروس، معاون اجرایی شرکت لاکهید، در مورد ماهواره ای که با نرم افزار تعریف شده، صحبت کرد. امروزه این ماهواره ها را می توانید روی هواپیماهای جنگنده ببینید. تقریبا ۸۰ درصد از قابلیت های هواپیمای F-35 با نرم افزارهای مختلف به وجود آمده اند. پس این هواپیما را می توان یک جنگنده تعریف شده با نرم افزار دانست. درست است؟ همین امکان را می توان در ماهواره ها نیز به وجود آورد.
در خودروهای تسلا نیز این فناوری را می بینید. با ارتقای نرم افزارهای تسلا، به طور ناگهانی ده ها قابلیت جدید به خودروی شما اضافه می شود. بنابراین، نرم افزارها بخش مهمی از فناوری های آینده را تشکیل می دهند. دیدن این فناوری ها در فضا، بسیار جالب خواهد بود. باید منتظر بود و دید که آیا بهتر است ماهواره ها را در همان جای خودشان تعمیر کنیم، یا یک ماهواره جدید به جای آنها به فضا بفرستیم.

انسان و ماشین
عرصه بزرگی که کمی بیشتر از عرصه های دیگر توجه مرا به خودش جلب کرده، همکاری و همراهی انسان و ماشین است. چگونه می توانیم به قابلیت های مختلف ماشین ها،مانند هوش مصنوعی، تحلیل داده های بزرگ، یادگیری عمیق و سایر فناوری های مربوطه دست پیدا کنیم و آنها را در کنار انسان ها قرار دهیم، تا مجموعه انسان و ماشین، قدرتمندتر شود؟
یکی از همکاران ما به نام بیل کیس بیر، در حال تشکیل تیمی با عنوان “تقویت عملکرد انسان” است. او و تیمش روی تشخیص وضعیت انسان توسط ماشین و انجام کارهایی بر اساس این تشخیص حالت، کار می کنند. در واقع انجام این کارها، در جهت تقویت عملکرد مجموعه انسان و ماشین صورت می گیرد. بیل، یک عصب شناس است و تلاش می کند نحوه تفکر انسان ها را تشخیص دهد و در نهایت تحقیقات خود را در جهتی هدایت کند که عملکرد انسان را به اوج خود برساند.
یکی از دوستان خوب من، مدیر برنامه شرکت DARPA است. او یک زمانی مدیر پروژه Siri بود و بعد از آن بار دیگر به DARPA برگشت. او در حال حاضر روی پروژه ای در مورد هوش مصنوعی تبیین پذیر کار می کند.

وقتی در مورد نحوه همکاری ما فکر می کنید، سوالاتی در مورد آن می پرسید و من به شما پاسخ می دهم؛ اما بعد از آن توضیحات بیشتری ارائه می کنم. اگر تنها چیزی که به شما ارائه کنم، همان پاسخ اولیه باشد، دیگر نمی توانیم اعتماد متقابل را میان خود افزایش دهیم. ما باید بدانیم شما در مورد جهان چگونه فکر می کنید. به همین دلیل او تلاش می کند به این دانش دست یابد. او و همکارانش در حال کار روی یک برنامه کاملا جدید در مورد هوش مصنوعی تبیین پذیر هستند. به نظر من این پروژه ، بخش مهمی از دانش مذکور را تشکیل می دهد.
یکی از چیزهایی که برای من بسیار جالب است، پیشرفت قدرت محاسباتی و نوع فناوری های نرم افزاری می باشد. این فناوری ها تا جایی پیش رفته اند که می توانیم این نوع کارها و تحقیقات را انجام دهیم. من سی سال پیش در یک شرکت کوچک فعال در زمینه هوش مصنوعی کار می کردند و همان موقع هم در مورد اینگونه کارها صحبت می کردیم، اما این توان محاسباتی بالای امروز، آن موقع وجود نداشت. وقتی در مورد شکل و شمایل مغز انسان فکر می کنید، و به قدرت محاسباتی که امروزه بشر به دست آورده نگاه می کنید، می بینید که ما به اهداف خود بسیار نزدیک شده ایم.

من مطمئنم که تا سال ۲۰۴۰، نقش این پروژه ها و دانش ها در فناوری های فضایی بسیار پررنگ تر خواهد شد. همین امروز هم شاهد نقش مهم آنها در فضای نظامی هستیم.

تبلیغات