کشف یک سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک با قدمتی چند هزار ساله+عکس

یک تیم گنج‌یاب سوئدی، در سال ۲۰۱۱ با یک شی عجیب و غریب در اعماق اقیانوس برخوردند. این سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک کشف شده و قدمتی ۱۴۰۰ ساله دارد!

تا چه اندازه سیاره زمین را می‌شناسیم؟ آیا گذشته این سیاره دقیقا مطابق با رویدادهای نوشته شده در کتب تاریخی است؟ هر چند وقت یک بار، برخورد با بعضی رویدادها و یا کشف برخی از سازه‌های باستانی، ما را با این پرسش رو به رو می‌کند: پیش از ما، چه کسانی بر این سیاره حکم‌رانی می‌کرده‌اند؟ آیا مردمان عهد باستان، با تصورات فعلی ما یکسان بوده‌اند؟ این‌ها از جمله سوالاتی هستند که پاسخ به آنان امری پیچیده و دشوار است؛ کشف یک سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک که قدمی ۱۴۰۰ دارد، یکی دیگر از رویدادهایی است که ما را نسبت به گذشته‌ی سیاره‌مان شوکه می‌کند.

گروهی از غواصان سوئدی که با هدف اکتشاف گنج به دل دریا زده بودند، با کشف یک سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک، شگفت‌زده شدند! این گروه از غواصان، زمانی که به ۲۰۰ متری این شی رسیدند، تمامی دستگاه‌ها و تجهیزات آنان از دسترس خارج شد و توصیف غواصان از شکل و شمایل این وسیله، منابع خبری را غرق در شایعات و گمانه‌زنی‌های متعدد کرد.

یکی از غواصان حرفه‌ای ماموریت «اوشن ایکس» (Ocean X) با نام استفان هوربورن (Stefan Hogerborn)، در این باره گفت که برخی از دوربین‌ها و وسایل ارتباطی، با نزدیک شدن به این شی عجیب و غریب از کار می‌افتادند. او در این باره اظهار کرد:

تمامی وسایل الکترونیکی از قبیل تلفن‌های ماهواره‌ای و یا دوربین‌ها، در نزدیکی این شی از کار می‌افتادند. این تجهیزات، با دور شدن از شی مذکور مجددا روشن شده و به حالت عادی به کار خود ادامه می‌دادند.

سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک

علاوه بر این، اعضای این تیم در رابطه با چیزی که در قعر دریا دیده‌اند، آن را بدون شک به یک شی غیرزمینی نسبت می‌دهند! آن‌ها همچنین گفته‌اند که یک رد ۳۰۰ متری نیز به عنوان مسیری شیب‌دار در بستر دریا پهن شده که به شی مذکور ختم می‌شود. غواصانی که در طول این ماموریت، در اعماق دریای بالتیک بودند، در ابتدا تصور می‌کردند که با یک سنگ عظیم یا سازه‌ای طبیعی طرف هستند. اما گفته می‌شود که این شی ناشناس، شباهت ویژه‌ای به سفینه‌های فضایی دارد و به هیچ وجه ساخته‌ی طبیعت نیست!

از زمان کشف این وسیله موسوم به سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک ، شایعات و گمانه‌زنی‌های بسیاری در مورد آن به راه افتاده است. آیا این شی عجیب، در واقع یک شهابسنگ و یا سیارک طبیعی است؟ عده‌ای نیز بر این باورند که این وسیله مرموز، یکی از زیردریایی‌های آلمان نازی و یا تجهیزات مربوط به زمان جنگ سرد بوده و اکنون با بقایای آن طرف هستیم. هنوز به طور دقیق از ماهیت این وسیله اطلاعاتی در دست نیست؛ ولی در هر حال، باید از اصالت یا کارکرد آن اطلاع پیدا کنیم!

این شی ناسناخته، اولین بار در ماه می ۲۰۱۱ کشف شد ولی به دلیل در دسترس نبودن بودجه و زمان‌بندی بد، آن‌ها نتوانستند تیم دیگری را برای اکتشاف به این منطقه ببرند. این شی عجیب و غریب، شباهت بسیاری به یک سفینه فضایی مرموز داشت که در عمق ۲۰۰ متری دریای بالتیک کشف شد. این اکتشاف عجیب و غریب، موج عظیمی از شایعات را در پی داشت که از جمله آنان می‌توان به قوت گرفتن افسانه‌های دنیای زیر زمین و همچنین شباهت این وسیله، به سفینه میلیونیوم فالکون در جنگ ستارگان اشاره کرد.

سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک

در حالی که اعضای این تیم، برای کشف اطلاعات دقیق‌تر در مورد این شی عجیب و غریب هیجان‌زده بودند، عده دیگری چنین ادعایی را کذب خوانده و دقت تکنولوژی سونار را زیر سوال بردند. با این حال، اصلی‌ترین مشکل موجود این است که هیچ راهی برای وارد شدن به این وسیله فلزی وجود ندارد. بنابراین، مشخص نیست که با یک مخزن باستانی از گنجینه‌های طلا سر و کار داریم و یا اینکه با گذشت زمان، این وسیله عجیب و غریب از رسوبات زیر دریا پر شده است.

از زمان کشف این سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک تاکنون، بیش از ۶ سال می‌گذرد و همچنان هیچ ایده‌ای در مورد کارکرد این وسیله عجیب وجود ندارد. هم متخصصان و هم غواصان اعماق دریا، درباره این اکتشاف سکوت کرده و نمی‌توانند ماهیت اصلی وسیله کشف شده را مشخص سازند. این شی ناشناخته که شباهت بسیاری به سفینه‌های فضایی فیلم جنگ ستارگان دارد، توسط گروهی از غواصان با نام Ocean X در عمق ۹۱ متری دریای بالتیک کشف شد. رهبری این ماموریت بر عهده پیتر لیندبرگ (Peter Lindberg) بود و دستیار تحقیقاتی این ماموریت یعنی دنیس اسبرگ (Dennis Asberg) نیز شاهد این اکتشاف بودند.

دنیس اسبرگ درباره این اکتشاف عجیب و غریب می‌گوید:

من ۱۰۰ درصد مطمئن هستم که ما در اینجا با یک چیز کاملا منحصر به فرد و ویژه سر و کار داریم!

ماموریت غواصان در این منطقه از اقیانوس، با هدف اکتشاف گنجینه‌های ارزشمند دنبال می‌شد. همه چیز مطابق با برنامه پیش می‌رفت تا اینکه غواصان در عمق خاصی از آب، متوجه قطع ارتباط وسایل الکترونیکی شدند. به گفته شاهدان، این سفینه فضایی در قعر دریای بالتیک، ۶۱ متر عرض داشته و ارتفاع آن حدودا ۸ متر بوده است. ساختار دیسکی شکل این شی عجیب و غریب، سبب شده که بسیاری از مردم در سراسر جهان، ایده‌های مختلفی را در مورد آن مطرح کنند که از جمله آنان می‌توان به قارچ غول‌پیکر و یا زیردریایی گمشده روسیه اشاره کرد. علاوه بر این‌ها، میلیون‌ها نفر از مردم جهان، این وسیله عجیب را به بشقاب پرنده موجودات فضایی نسبت داده‌اند که چندان هم عجیب نیست!

سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک

استیو وینر (Steve Weiner) به عنوان یک زمین شناس مطرح، معتقد است که این شی ناشناس، ساخته طبیعت نیست. بدنه این سفینه فضایی، از جنس فلز بوده و چنین ساختاری محال است که به طور طبیعی شکل گرفته باشد. بدین سبب باید گفت که این سازه، مستقیما توسط موجوداتی از سیاره ما و یا دیگر سیارات ساخته شده است!

گفته می‌شود که غواصان نمونه‌هایی از این شی ناشناخته را نیز با خود به آزمایشگاه منتقل کرده تا مطالعات دقیق‌تری را بر روی آن انجام دهند. این گروه از غواصان سوئدی، در نظر دارند که با برنامه‌ریزی یک ماموریت دیگر، مجددا این ساختار عجیب و غریب در زیر دریای بالتیک را از نزدیک مشاهده کنند. پیتر لیندبرگ در مورد ماهیت واقعی این شی ناشناس، هنوز متقاعد نشده و می‌گوید ساختار عجیب و اسرارآمیز آن، حدس و گمان را بسیار سخت می‌کند. به همین سبب، نظریه‌های مختلفی پیرامون آن شکل گرفته که هنوز به اثبات نرسیده‌اند.

حال که چند سال از زمان کشف این شی عجیب و غریب می‌گذرد، مصاحبه با غواصان حاضر در این ماموریت یک بار دیگر داستان مربوط به این سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک را به صدر رسانه‌های خبری می‌آورد. پیتر لیندبرگ در آخرین مصاحبه رسانه‌ای خود، این شی ناشناخته را یک سازه «مبهم» و «عجیب و غریب» نامگذاری کرد. این گروه از غواصان، به مدت یک سال مداوم، تلاش‌های خود برای کشف ماهیت این وسیله را به کار گرفتند، اما تاکنون هیچ نظریه قاطعی ارائه نشده است.

لیندبرگ در آخرین مصاحبه رادیویی خود گفت:

ساختار پله‌ای این وسیله، بسیار عجیب و غریب و غیرقابل توضیح است. پیش‌بینی شده که قدمت این سازه، به هزاران سال قبل و عصر یخبندان برمی‌گردد. شاید این همان آتلانتیس باشد؛ افسانه شهری اسرارآمیز در زیر آب‌ها!

او همچنین اذعان کرده که این شی ناشناخته، ممکن است یک شهابسنگ فلزی باشد و یا اینکه فعالیت‌های آتش‌فشانی در زیر آب، چنین الگوی عجیبی را ایجاد کرده‌اند.

جالب است بدانید که با وجود اینکه تعداد زیادی از تصاویر مربوط به این سازه ناشناخته منتشر می‌شوند، تنها یک عکس از میان آن‌ها واقعی‌ است. این تصویر ، نمایی از اسکن سونار در سال‌های قبل است و به غیر از آن، سایر تصاویر غیرواقعی هستند. در همین تصویر نیز، ساختار عجیب و غریب این سازه به خوبی مشخص است.

با وجود آنکه چندین سال از زمان کشف این سفینه فضایی مرموز در دریای بالتیک می‌گذرد، هنوز اطلاعاتی قطعی در مورد آن در دست نیست و تلاش‌ها برای کشف ماهیت واقعی آن همچنان ادامه دارد.

افشاگری دانشمند آمریکایی قبل از مرگ؛ موجودات فضایی وجود دارند

موجودات فضایی وجود دارند یا نه؟ بوید بوشمن (Boyd Bushman) به عنوان یک دانشمند اسبق آمریکایی قبل از مرگ به این واقعیت اعتراف کرده است!

آیا موجودات فضایی وجود دارند ؟

بزرگ‌ترین سوال در تمام دنیا که هنوز هیچ‌کسی نتوانسته پاسخی دقیق را برای آن ارائه کند، این است که آیا موجودات فضایی وجود دارند یا خیر؟ از ایام بسیار دور، بشر در رویای کشف هم‌نوعانی از خود در ماورای زمین بود. وقتی که به دنیای اطراف خود می‌نگریم، تماشای میلیاردها میلیارد ستاره در پهنه وسیع کیهان ما را مجذوب خود خواهد کرد. آیا همه‌ی این زیبایی‌ها مختص انسان طراحی شده‌اند؟ با گذشت زمان و پیشرفت علم و تکنولوژی، بشر توانست از محیط اطراف خود اطلاعات بیشتری را کسب کند. برای مثال، در قرن‌های گذشته سرانجام انسان توانست سیاره‌های اطراف خود را به کمک تلسکوپ‌ها مورد بررسی قرار دهد. بعد‌ها تلسکوپ‌های ما پیشرفت‌های چشم‌گیری پیدا کردند؛ تا جایی که امروزه دانشمندان قادرند با استفاده از تلسکوپ‌های رادیویی، حتی جزئی‌ترین سیگنال‌های فضایی را نیز دریافت کنند. با وجود اینکه تلاش برای کشف موجودات فضایی چندین دهه با جدیت بسیاری دنبال می‌شود، اما هنوز خبر و یا شواهدی واقعی از آنان در دسترس نیست. به راستی چرا تصور می‌کنیم که ما در دنیا تنها هستیم؟ آیا سیاست‌های پشت پرده ابر قدرت‌های جهان، واقعیتی شوم را از مردم پنهان می‌کند؟ آیا بیگانگان در میان ما حضور دارند؟ این‌ها از جمله سوالاتی هستند که رفته رفته گروهی را در جهان موسوم به نظریه‌پردازان توطئه تشکیل داد. توطئه‌پردازان بر این باورند که موجودات فضایی وجود دارند و بارها از سیاره زمین ملاقات کرده‌اند. اما چه چیزی باعث می‌شود که این واقعیت بسیار مهم از مردم پنهان مانده باشد؟

بوید بوشمن یکی از دانشمندان اسبق ایالات متحده آمریکا در منطقه ۵۱ (Area 51) بود که پیش از مرگش در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که: موجودات فضایی وجود دارند ! او تجربیات شگفت‌انگیز خود در این زمینه را با مهندس هوافضا «مارک پترسون» (Mark Patterson) در میان گذاشت. بوید بوشمن پیش از مرگ خود اطلاعاتی را منتشر کرد، مطمئنا شما را در بهت و حیرت فرو خواهد برد!

دولت آمریکا همواره سعی داشته است که پیشرفت‌های خود در زمینه علم و تکنولوژی را به رسانه‌ها ارائه کند تا مردمان داخل و خارج از این کشور را نیز از دستاوردهای خود آگاه سازد. اخیرا مقاله‌ای در رسانه‌های خبری معتبر آمریکایی منتشر شده که اظهاراتی تکان‌دهنده از بوید بوشمن را به استحضار خوانندگان می‌رساند.

موجودات فضایی وجود دارند

به راستی مردی دانشمند که در آستانه مرگ قرار دارد، با گفتن حقیقت چه چیزی را به دست آورده و یا از دست می‌دهد؟ هیچ چیز! همین امر، بر اظهارات بوید بوشمن اعتبار می‌بخشد. دانشمند اسبق آمریکایی که فعالیت‌ پر رنگی را در منطقه ۵۱ داشت، آخرین گفته‌های خود را در قالب یک فایل ویدیویی ۳۰ دقیقه‌ای با جهانیان به اشتراک گذاشت و در آن اشاره‌های مستقیمی به بیگانگان و حضور آنان در زمین کرد. پس اگر نظر این دانشمند فقید را بخواهید، باید بگوییم: بله؛ موجودات فضایی وجود دارند !

ما نیز بر این باور هستیم فردی که در آستانه مرگ قرار دارد، از گفتن دروغ هیچ سودی نمی‌برد؛ از این جهت به نظر می‌رسد که این دانشمند فقید قصد داشته پیش از آنکه از دنیا رخت بربندد، گوشه‌ای از حقیقت‌های دنیا را به اطلاع عموم مردم برساند.

بوید بوشمن در هفتم آگوست سال ۲۰۱۴ در ایالت آریزونا درگذشت. او پیش از مرگ خود یک دانشمند ۷۸ ساله آمریکایی بود که تصمیم گرفت در لحظات باقی مانده حقایق پنهانی را فاش سازد. او سال‌ها شاهد آزمایشات و وقایع عجیب و غریبی بود که برای ما همچون افسانه‌های اساطیری می‌ماند!

بوشمن به طور حرفه‌ای ترجیح می‌دهد که خود را به عنوان یک دانشمند ارشد معرفی کند. او یک پیشگام واقعی و بزرگ در زمینه دفاع و امنیت ملی ایالات متحده آمریکا به شمار می‌رفت که تا زمان بازنشستگی‌ش در سال ۲۰۰۰، تعداد ۲۷ پتنت را به نام خود ثبت کرده بود که بسیاری از آنان شامل اطلاعاتی محرمانه در سطوح دولتی و امنیتی هستند.

اعترافات مردی در آستانه مرگ

سابقه کاری ۴۰ ساله بوید بوشمن، شامل کار با پیمانکاران وزارت دفاع از قبیل شرکت هواپیماسازی هیوز (Hughes Aircraft)، جنرال داینامیکس (General Dynamics)، تگزاس اینسترومنتس (Texas Instruments )، لاکهید مارتین (Lockheed Martin) است. علاوه بر این به عنوان برخی از دستاوردهای او می‌توان به حضور در تیم توسعه موشک استرینگر (Stinger Missile)، جنگنده اف ۱۶ (F16 Fighter) و تعداد بسیاری از دیگر سلاح‌های پیشرفته اشاره کرد.

در این فایل ویدیویی، بوید بوشمن مصاحبه‌ای را در آخرین روزهای عمر خود با مارک پترسون انجام داده که بسیاری از فعالیت‌های مخفیانه او در منطقه ۵۱ را از زبان خودش می‌شنویم. ۱۹ نفر از اعضای خدمه او در جریان تلاش برای مهندسی معکوس کردن فناوری بشقاب پرنده های موجودات فضایی برای ارتش درگذشتند! وی افزود که موجودات فضایی وجود دارند و حتی از سال‌های دور به زمین آمده‌اند و هم‌اکنون نیز در پایگاه‌های نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا مشغول به کار هستند و حتی برخی از آنان در همین پایگاه‌ها می‌میرند!

به عنوان یک دانشمند، من به نظریه‌ها بی‌اعتقاد هستم. اگر چیزی به کمک یک آزمون فیزیکی قابل اثبات نباشد، برای من قابل پذیرش نیست؛ چرا که از سوی “آن‌ها” داده‌هایی به من و شما می‌رسد.

هرچیزی که قابل سنجش باشد درست تلقی می‌شود و منظور این دانشمند فقید از “‌آن‌ها” در واقع موجودات فضایی است.

این بیگانگان ساکن سیاره‌ای با نام کوئینتونیا (Quintonia) هستند که ۶۸ هزار سال نوری با زمین فاصله دارد. بر اساس اظهارات بوید بوشمن، سفر بیگانگان به زمین تنها ۴۵ دقیقه به طول می‌انجامد. این نشان می‌دهد که موجودات فضایی از نظر تکنولوژیکی بسیار پیشرفته هستند و می‌توانند با سرعتی فراتر از نور در بین کهکشان‌ها سفر کنند. موجودات فضایی سیاره کوئینتونیا ، دارای سفینه‌های فضایی بشقابی‌شکل هستند که قطر آنان برابر با ۱۱٫۵ متر است.

هر زمان که موجودات فضایی از فضای خارج به زمین سفر می‌کنند، مسیر پرواز ویژه‌ای را دنبال کرده و در نهایت سفینه خود را در حوالی منطقه ۵۱ فرود می‌آورند. بوید بوشمن می‌گوید که سفینه‌های آنان با استفاده از نیروی ضد گرانشی کار می‌کند که باعث می‌شود پروازهای آنان کاملا بدون صدا انجام گیرد.

موجودات فضایی وجود دارند

تا اینجای ماجرا می‌توان با استناد بر اظهارات بوید بوشمن گفت: موجودات فضایی وجود دارند ، اما نحوه برقراری آن‌ها چگونه است؟ بوشمن در این باره اظهار کرد:

شما سوالی را از بیگانگان در ذهن خود می‌پرسید و در حالی که در اتاق قدم می‌زنید، آنان پاسخ را با صدای خودتان و به کمک ارتباط تله‌پاتیک در ذهن‌تان قرار می‌دهند!

او ادعا کرد که بیگانگان ایستگاه خود در منطقه ۵۱ را در حدود ۲۳۰ سال قبل تاسیس کرده‌اند و قد آنان در حدود ۱٫۵ متر است و شکل و شمایلی مشابه با انسان دارند.

پاهای آنان دارای ۵ انگشت به هم تنیده است و انگشتان آنان ۳۰ درصد بلندتر از انگشتان ما انسان‌هاست. بیگانگان همچون ما دارای سر، گردن، دو دست و دو پا هستند که هریک از آنان ۵ انگشت دارد. اما شباهت‌های بیگانگان با انسان در همینجا خاتمه می‌یابد؛ چرا که در سایر زمینه‌ها تفاوت بسیاری وجود دارد!

بوید بوشمن در این مصاحبه ادعا کرد که هرزگاهی وظیفه داشت که در آزمایشگاه خود در لاکهید مارتین، بخش‌هایی از وسایل نقلیه بیگانگان را مورد بررسی قرار دهد. برخی از این بشقاب پرنده‌ها دارای یک خاصیت ضدگرانشی بسیار قدرتمند و بعضی دیگر مقدار نامحدودی از الکتریسیته را دارا بودند. او به خاطر می‌آورد که در یک مورد، دانشمندان با استفاده از یک قطعه بسیار کوچک از کریستال ناشناخته، به مدت ۶ ماه تمام، برق یک آزمایشگاه کاملا مجهز را تغذیه کردند!

تکنولوژی بیگانگان

تصور حضور موجودات فضایی در زمین و تمدن‌های بیگانه بسیار جذاب است. مطالعات و تحقیقات باستان‌شناسان بر روی معماری سازه‌های باستانی، آنان را شگفت‌زده می‌کند. به راستی چگونه بیگانگان موفق شده‌اند چنین سازه‌های فوق‌العاده‌ای را با ابزارهایی ابتدایی بسازند؟

بناهای تاریخی، شهرک‌های غول‌آسا و مقبره‌های باستانی از قبیل تمدن‌های اینکا، آزتک‌ها، مایاها، مصریان باستان و … از جمله مکان‌هایی هستند که انسان را چندین قرن متحیر ساخته است. چگونه ممکن است تمدنی بتواند ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد حضرت مسیح، چنین بناهای خارق‌العاده‌ای را آن هم با فناوری‌های ابتدایی احداث کند؟

موجودات فضایی وجود دارند

مطمئنا چوب، طناب و سنگ‌شکن‌های ابتدایی از جمله ابزارهای مرسوم برای بنا نهادن چنین سازه‌هایی نیست! بنابراین در صورتی که انسان‌های باستانی برای ساخت چنین بناهایی از ماشین‌آلات پیشرفته استفاده کرده‌اند، بقایای آنان کجاست؟

از این جهت سوالی که مطرح می‌شود این است که آیا این تمدن‌ها دارای فناوری‌های بیگانگان بوده‌اند که ما از آنان بی‌اطلاع هستیم؟ اگر چنین است، به نظر می‌رسد که بخش بزرگی از وقایع تاریخی را نمی‌توان در کتب قدیمی جستجو کرد.

نظریه‌پردازان توطئه

توطئه‌پردازان از دسته افرادی هستند که گفته‌های سازمان‌های علمی و تحقیقاتی را به راحتی نمی‌پذیرند. یکی از شاخه‌های شناخته شده از توطئه‌پردازان در سراسر دنیا را می‌توان به زمین تخت گرایان نسبت داد. شاید برای شما هم جالب باشد که بدانید چطور امکان دارد گروهی از افراد در قرن ۲۱ میلادی و با این همه تجهیزات ماهواره‌ای و دستاوردهای فضایی، ادعا کنند که زمین همچون یک سکه صاف و دایره‌ای شکل است! در میان آنان افراد تحصیل کرده بسیاری در رشته‌های مرتبط را نیز می‌توان یافت، اما ریشه چنین مسائلی در چیست؟ آن‌ها اعتقاد دارند که موجودات فضایی وجود دارند ؛ اما بنابر دلایلی دولت‌مردان سعی می‌کنند این واقعیت را از جهان پنهان کنند.

به عقیده طرفداران تئوری توطئه، دولت‌ها و سازمان‌های فضایی همواره سعی دارند که حقیقت را از مردم پنهان کرده و مسائلی دروغین را به جامعه تحویل دهند. از این جهت امروزه تعداد هواداران اینگونه نظریه‌ها به شدت رو به افزایش است و با یک جستجوی ساده در شبکه‌های اجتماعی می‌توانید به مطالب و ویدیوهای بسیاری در این رابطه دست پیدا کنید. در کنار این‌ها، وب‌سایت یوتیوب نیز نقش پررنگی را بازی می‌کند.

موجودات فضایی وجود دارند

با گسترش چشم‌گیر طرفداران نظریه‌های توطئه، تعداد ویدیوهای مربوط به موجودات فضایی و یا دیده شدن یوفوهای آنان به شدت رو به افزایش است. برخی از این ویدیوها بدون شک دروغی و ساختگی هستند و به خودی خود بر ماهیت واقعی اکتشافات فضایی ضربه وارد می‌کنند.

صدها نفر از مردمان سراسر دنیا با مشاهده پدیده‌های عجیب، ویدیوی آن را به کمک اسمارت‌فون‌های خود تهیه کرده و در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. بسیاری از این مشاهدات نیازمند دلایل و شواهد منطقی برای اثبات چنین ادعایی است. همزمان با تئوری‌پردازان، آزانس فضایی ناسا نیز سعی می‌کند با ارائه توضیحاتی دقیق، مردم را از واقعیات‌ها باخبر سازد.

اما با استناد بر اظهارات بوید بوشمن می‌توان به واقعیت‌های شگفت‌آوری از موجودات فضایی و تکنولوژی‌های آنان دست پیدا کرد. به گفته او، موجودات فضایی وجود دارند و بارها از سیاره زمین بازدید کرده‌اند. تکنولوژی‌های آنان، به دفعات متعدد توسط بوشمن و همکاران او مورد تحقیق و بررسی قرار گرفته و حتی برای مهندسی معکوس کردن آنان نیز تلاش‌های بسیاری صورت گرفته است.

تمدن‌های باستانی

بر اساس تخمین باستان‌شناسان، بنای استون هنج (Stonehenge) حدود ۲۰۰۰ الی ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در انگلستان احداث شده است. بسیاری از مردم عقیده دارند که موجودات فضایی وجود دارند و این بنا نیز توسط گونه‌ای از فرازمینی ها ساخته شده که در عهد باستان ساکن زمین بوده‌اند.

موجودات فضایی وجود دارند

اگر ما دانسته‌های فعلی خود از جهان اطراف خود را در نظر بگیریم، منطقی است که تصور کنیم موجودات فضایی از گذشته‌ای بسیار دور با ما در تماس بوده باشند. بعضی از این نژادهای بیگانه حتی نقش بسیار مهمی را در تاریخ سیاره بر عهده داشته‌اند که از جمله آنان می‌توان به بنای استون هنج اشاره کرد.

از طرف دیگر اثبات چنین نظریه‌ای نسبت به چند دهه قبل به شکل بسیار ساده‌تری امکان‌پذیر است؛ چرا که امروزه میلیون‌ها نفر از سراسر جهان، تفکرات یوفولوژیست‌ها را پذیرفته و بر این باور هستند که ما تنها موجودات هوشمند در پهنه گیتی نیستیم!

جهان ما

علم امروزی به ما می‌گوید که صدها سیاره مشابه زمین در پهنه گیتی وجود دارد. از این جهت، حتی اگر شکل‌گیری حیات را محدود به تصورات خود در دنیا بدانیم، باز هم باید تاکنون بیگانگان را ملاقات کرده باشیم.

موجودات فضایی وجود دارند

واقعیت این است که در جهان هستی، میلیاردها کهکشان وجود دارد که هریک از آنان طبیعتا میلیاردها ستاره را در دل خود جای داده‌اند. اگر هر ستاره فقط یک سیاره را در مدار خود داشته باشد، باز هم میلیاردها میلیارد جهان بالقوه برای شکل‌گیری حیات در اطراف ما وجود دارد. این موضوع چندین دهه دانشمندان را غرق در خود ساخت و حتی نظریه‌ای تحت عنوان پارادوکس فرمی (Fermi Paradox) نیز برای آن مطرح شد. بر اساس این نظریه باید گفت که موجودات فضایی وجود دارند ؛ اما چرا هنوز ما نتوانسته‌ایم آنان را ببینیم؟

کهکشان راه شیری

همچنین به لحاظ آماری غیرممکن است که ما تنها گونه هوشمند در جهان باشیم؛ حتی در کهکشان راه شیری! ما قطعا می‌توانیم فرض کنیم که در کهکشان راه شیری تمدن‌های فرازمینی دیگر نیز در حال زندگی هستند، چرا ما باید خاص‌ترین موجودات دنیا باشیم؟ دانشمندانی از قبیل بوید بوشمن اعلام کرده‌اند که موجودات فضایی وجود دارند و حتی ممکن است به صورت غیرفیزیکی به زندگی خود ادامه دهند! همچنین برخی از بیگانگان ممکن است مشابه انسان بوده و برخی دیگر هیچ تشابهی به ما نداشته باشند.

موجودات فضایی وجود دارند

علاوه بر این، عمر کره زمین در حدود ۴٫۵ میلیارد سال است و اولین نشانه‌های ظهور انسان در زمین در حدود ۲۰۰ الی ۳۰۰ هزار سال قبل آغاز شد. از طرفی عمر برخی از نقاط جهان اطراف ما تا ۱۴ میلیارد سال نیز پیش‌بینی شده است. بنابراین آیا منطقی است که تصور کنیم دنیا تا پیش از وجود ما خالی از سکنه بوده است؟ این موضوع را هیچ عقل سلیمی نمی‌پذیرد! از این جهت می‌توان گفت که موجودات فضایی وجود دارند و طبیعی است که تمدن‌هایی بسیار پیشرفته‌تر از ما نیز در گذشته وجود داشته باشند. حتی ممکن است پیش از ظهور بشر در زمین، سیاره فعلی ما را تحت سلطه خود گرفته باشند.

آیا بشریت متعلق به زمین است؟

خیل عظیمی از دانشمندانی که بر تاریخچه ظهور انسان مطالعه می‌کنند معتقد هستند که نژاد انسان به مکانی غیر از زمین تعلق دارد! این گروه از دانشمندان بر این باورند که ما انسان‌ها احتمالا زاده شده از یک نژاد بیگانه از موجودات فضایی هستیم که در گذشته‌ای دور به زمین سفر کرده‌اند.

اگر ما بخواهیم که تاریخ و طبیعت خود را به عنوان یک گونه از موجودات هوشمند بررسی کنیم، به نظر می‌رسد که باید در ابتدا به تکنولوژی سفر در زمان دست پیدا کرده و ضمن بازگشت به میلیون‌ها سال قبل، ریشه اولیه ظهور انسان را کشف کنیم.

بین النهرین

مردمان باستانی منطقه بین‌النهرین یکی از تمدن‌های پیچیده و بسیار هوشمند در تاریخ سیاره را تشکیل داده بودند. بسیاری از دانشمندان بر این باورند که تکامل انسان در بین‌النهرین و از تاریخی در حدود ۶۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح آغاز گشته است. اما لازم است بخاطر داشته باشیم که آن‌ها اولین تمدن‌های حاضر بر روی زمین نبوده‌اند!

بین‌النهرین (واژه یونانی به معنای بین دو رود) یک منطقه باستانی در مدیترانه شرفی بود که از قسمت شمال توسط کوه‌های زاگرس و از جنوب شرقی توسط فلات عربی (عراق امروزی) و همچنین بخش‌های از ایران، سوریه و ترکیه احاطه شده بود.

موجودات فضایی وجود دارند

به عقیده بسیاری از باستان‌شناسان و مورخان، بین‌النهرین نخستین جایی بود که جوامع متمدنانه شروع به شکل‌گیری کردند. گفته می‌شود که بین‌النهرینی‌ها چندین امپراطوری و تمدن را تولید کردند که مصنوعات باستانی بر جای مانده از آن زمان، گواهی بر این واقعیت هستند.

آنچه که معمولا می‌بینیم این است که شواهدی از گذشته ما ناپدید گشته و یا نابود شده است. به عنوان مثال، بینی‌ موجودات و یا انسان‌های باستانی در مجسمه‌ها، مومیایی‌ها و یا حکاکی‌های مربوط به آنان ناپدید شده‌اند که از مهم‌ترین آنان می‌توان به مجسمه ابولهول (Sphinx) در مصر اشاره کرد.

افسانه اِنکی

در داستان‌های اساطیری سومری، اِنکی (Enki) یکی از خدایان برتر است. او فرزند آنو (Anu) و برادر ناتنی انلیل (Enlil) بود. انکی به معنای «پادشاه زمین» بوده و مورخان آورده‌اند که علت انتصاب چنین عنوانی این است که او اولین نژاد از پادشاهان فرازمینی بود که به زمین سفر کرد. علاوه بر این، انکی نام اولین شهرهایی بود که برای بیگانگان در زمین ساخته شد.

بر اساس افسانه‌های سومری، انکی یک پادشاه بیگانه است که همراه با نینهورساگ (Ninhursag) به عنوان خدای کوهستان‌ها به زمین آمد.

موجودات فضایی وجود دارند

زکریا سیتچین (Zecharia Sitchin) به عنوان یکی از اولین نویسندگان کتاب‌های مربوط به مبانی فضانوردان باستانی پیشنهاد می‌کند که خدایان سومری با دستکاری ژنتیکی توانسته‌اند انسان امروزی را به وجود آورند. اگر چنین باشد، شاید نظریه تکامل داروین هم چندان دور از ذهن نباشد؟!

انکی اولین کسی بود که دانش تمدن‌ها را به بشریت هدیه داد و گفته می‌شود حضور او بر روی زمین به تاریخی در حدود ۳۰۰ هزار سال قبل و همزمان با دوره انسان خردمند (Homo Sapiens) برمی‌گردد.

بنابراین آیا موجودات فضایی وجود دارند؟

ما نیز همانند شما دچار سردرگمی شده‌ایم! آیا یوفوها واقعی هستند؟ آیا تمدن‌های بیگانه واقعیت دارند؟ آیا می‌توانیم با مطالعه تاریخ، به وقایعی از حضور بیگانگان در زمین دست یافت؟ آیا این احتمال وجود دارد که بیگانگان همین حالا نیز در میان ما باشند؟

بوید بوشمن با اظهارات خود در آستانه مرگ، یک توافق جامع بین دولت‌مردان و موجودات فضایی را به نمایش گذاشت: انسان‌ها و فرازمینی‌ها به مخفی‌کاری‌های خود ادامه خواهند داد. آن‌ها معتقدند که افشای چنین واقعیتی می‌تواند باعث ایجاد ناآرامی در جمعیت جهان شود. اما به شواهد حکایت از چیز دیگری‌ست!

چیزی که اهمیت دارد امنیت و ایمنی ساکنین سیاره زمین است. اگر حق با نظریه‌پردازان توطئه باشد، به نظر می‌رسد وقت آن رسیده که عموم مردم از این تاریکی نجات یافته و با واقعیت‌ها رو به رو شوند. در صورتی که مطمئن شویم هیچ تهدیدی برای ما وجود ندارد، شاید بتوانیم همسایگان خود را کشف و به سیاره خود دعوت کنیم.

نظر ناسا در این باره چیست؟

موجودات فضایی وجود دارند

اگر بوید بوشمن در واپسین روزهای عمر خود، واقعیت امر را بازگو کرده باشد می‌توان نتیجه گرفت که موجودات فضایی وجود دارند و همین حالا نیز ممکن است در زمین در حال زندگی باشند. اما نظر ناسا در این باره چیست؟ الن استوفان (Ellen Stofan) به عنوان یکی از دانشمندان ناسا می‌گوید:

به احتمال بسیار قوی ما تا یک دهه آینده به شواهدی بسیار محکم از حیات در ماورای زمین دست خواهیم یافت. من فکر می‌کنم که ما طی ۲۰ تا ۳۰ سال آینده شاهد یک اکتشاف بسیار بزرگ خواهیم بود.

ما اکنون می‌دانیم به کجا و به چه شکل نگاه کنیم. در بسیاری از موارد ما تکنولوژی لازم را در اختیار داریم و همین حالا نیز در مسیر اجرایی کردن آن هستیم. بنابراین من فکر می‌کنم که در مسیر درستی قدم برمی‌داریم.

جان ام گرانسفلد (John Mace Grunsfeld) فیزیکدان و فضانورد بازنشسته اهل کشور ایالات متحده آمریکانیز در این باره می‌گوید:

من فکر می‌کنم که تا کشف حیات فرازمینی در منظومه شمسی (چه در دنیاهای یخی و چه در مریخ) تنها یک دهه و تا کشف حیات در مدار ستاره‌ای دیگر دو دهه فاصله داریم.

افشاگری جنجالی بوید بوشمن به عنوان یکی از دانشمندان اسبق آمریکایی قبل از مرگ سر و صدای بسیاری را در میان علاقه‌مندان به راه انداخت. نظر شما چیست؟ آیا موجودات فضایی وجود دارند؟ شما چه استدلالی را در این باره ارائه می‌کنید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

دانشمندان موفق به تخمین عمر ستاره تراپیست ۱ شدند!

تراپیست ۱ (TRAPPIST-1) یک ستاره کوتوله فراسرد در فاصله ۳۹ سال نوری زمین است. به تازگی دانشمندان موفق شده‌اند عمر ستاره تراپیست ۱ را تعیین کنند.

این ستاره کوتوله فراسرد که برای اولین بار در بهمن ماه سال گذشته از سوی دانشمندان کشف شد، توجه زیادی را به خود جلب کرده و گمانه‌زنی‌ها پیرامون وضعیت زیست‌پذیری سیارات آن همچنان ادامه دارد. در مدار ستاره تراپیست ۱، تعداد ۷ سیاره مشابه زمین در گردش بوده و بر اساس برآوردهایی که صورت گرفت، حداقل تعداد ۳ سیاره از آنان در کمربند حیات مستقر هستند. این بدان معناست که دمای سطحی این سیارات به گونه‌ای است که آب به صورت مایع در آن جریان داشته و احتمالا از حیات نیز پشتیبانی می‌کند. در حالی که این سیستم ستاره‌ای در میان رسانه‌های خبری سر و صدای زیادی را به راه انداخته، اخیر دانشمندان موفق شده‌اند عمر ستاره تراپیست ۱ را تخمین بزنند.

گروهی از ستاره‌شناسان، داده‌های دریافتی از تلسکوپ‌های مختلف را برای تعیین عمر ستاره تراپیست ۱ مورد استفاده قرار دادند. طبق برآوردهای انجام گرفته، سن ستاره تراپیست ۱ در حدود دو برابر خورشید و بین ۵٫۴ تا ۹٫۸ میلیارد سال است.

حقیقت این است که با مشاهده یک ستاره، امکان تعیین سن دقیق آن وجود ندارد. اما دانشمندان با جستجوی سرنخ‌های موثر بر رفتار ستاره‌ها، می‌توانند برآوردی تقریبی را از عمر ستارگان به دست آورند.

عمر ستاره تراپیست 1

آدام بورگسر (Adam Burgasser) به عنوان متخصص فیزیک نجومی در دانشگاه سن دیگو به همراه معاون برنامه‌های اکتشافی سیارات فراخورشیدی در ناسا یعنی اریک مامایک (Eric Mamajek) داده‌های دریافتی از تلسکوپ‌ها را مورد بررسی قرار دادند و در نهیات موفق شدند پیش‌بینی نسبتا دقیقی را برای عمر ستاره تراپیست ۱ ارائه کنند. به منظور کشف سرنخ‌های مرتبط، دانشمندان سرعت تراپیست ۱ در کهکشان راه شیری و ترکیبات جوی آن را زیر ذره‌بین قرار دادند.

کسب اطلاعات بیشتر در مورد سامانه تراپیست ۱ بسیار جذاب است. با این حال، منظومه TRAPPIST-1 یکی از عجیب و غریب‌ترین سامانه‌ها در کهکشان راه شیری شناخته شده و تخمین عمر ستاره تراپیست ۱ می‌تواند ما را به درک صحیح‌تری از شرایط موجود در سیارات آن برساند.

همانطور که امروز می‌دانیم، توسعه حیات و شکل‌گیری نوع هوشمند آن بر روی زمین نزدیک به ۴ میلیارد سال زمان برده است. با این تفاسیر، تخمین عمر ستاره تراپیست ۱ در نوع خود بسیار شگفت‌انگیز به شمار می‌آید؛ چرا که به کمک آن می‌توانیم به جزئیات تازه‌ای از زیست‌پذیری این سیاره در طول زمان پی ببریم.

بدیهی است که با توجه به اکتشافات اخیر دانشمندان، بحث و گمانه‌زنی پیرامون حیات پذیر بودن یا نبودن سیارات منظومه تراپیست ۱ بیش از پیش قوت بگیرد. برخی از ستاره‌شناسان معتقدند که این سیاره‌ها به علت نزدیک بودن به ستاره تراپیست ۱، امکان حفظ حیات را ندارند. ستاره‌های کوتوله از نوع M که تراپیست ۱ نیز از همین نوع است، شعله‌های بزرگی را از خود منتشر می‌کنند که نابودی اتمسفر سیارات آن را در پی دارد. از طرفی با توجه به نزدیکی بسیار زیاد این سیارات در طول چندین میلیارد سال، احتمالا تمامی منابع آبی آن‌ها به علت حرارت زیاد بخار گردیده و شرایط زیست‌پذیری آن را از بین برده است. از سوی دیگر برخی از ستاره‌شناسان معتقدند که بعضی از نقاط این سیاره‌ها، احتمالا هنوز شانس زیست‌پذیری را دارا هستند. بنابراین در حال حاضر پرسش‌های بسیاری در مورد این منظومه محبوب در میان ستاره‌شناسان باقی خواهد ماند.

دانشمندان امیدوار هستند که راه‌اندازی نسل جدید تلسکوپ‌ها از جمله تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb)، بتواند ما را به درک صحیح‌تری از جهان اطراف رسانده و از اسرار موجود در آنان پرده‌برداری کند.

۲۸ تصویر ناسا از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ ؛ چه رازی پشت پرده سیاره سرخ پنهان شده است؟

اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ این روزها سر و صدای زیادی را در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی به راه انداخته است. چه توضیحی برای این تصاویر عجیب وجود دارد؟

سیاره مریخ، یکی از رویاهای دیرینه انسان برای سفرها و اکتشافات فضایی است. تصاویری که مریخ‌نوردها و ربات‌های اکتشافی ناسا از سیاره مریخ به ثبت می‌رسانند، گاها خیل عظیمی از سوالات و حواشی عجیب را به راه می‌اندازند. در این مطلب، به تماشای ۲۸ تصویر از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ خواهیم نشست که در نوع خود بسیار جالب هستند.

تصاویری از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ

۱- چهره عجیب بر روی مریخ

انسان‌ها عاشق داستان‌های جذاب فضایی هستند. به همین جهت است که انتشار تصاویر جدید از مریخ، مردم را به تشبیه آنان به اشکالی عجیب و غریب تشویق می‌کند. تصورات ما به گونه‌ای هستند که سنگ‌های مریخی را همانند صورتک‌هایی عجیب تصور کنیم و یا با مشاهده اشعه‌های کیهانی، آنان را به ارتباط با بیگانگان نسبت دهیم. تصاویری که اخیرا توسط مریخ‌نورد کنجکاوی به ثبت رسیده، گمانه‌زنی‌های بسیاری را در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخته است. در یکی از این تصاویر چهره‌ای از صورت یک موجود به چشم می‌خورد. آیا این سازه توسط بیگانگان در مریخ ساخته شده است؟ کارشناسان ناسا بر این عقیده هستند که این تصویر، احتمالا تنها یک ساختار عجیب در سنگ‌های مریخی بوده و ارتباطی با بیگانگان ندارد.

مدارگرد وایکینگ ۱ ناسا (NASA’s Viking 1 Orbiter) در سال ۱۹۷۶ در نزدیکی مریخ در حرکت بود و تصویر بالا را به ثبت رساند. انتشار این تصویر در میان عموم، سر و صدای بسیاری را به راه انداخت؛ چرا که در اولین نگاه چهره‌ای از صورت یک موجود عجیب به چشم می‌خورد. اگر ذهن خلاقی داشته باشید، با اولین نگاه دو چشم، بینی و دهان این صورتک عجیب توجه‌تان را جلب خواهد کرد. تصورها بر این است که این صورتک عجیب و غریب، در واقع یک بنای یادبود از موجودات بیگانه در سطح مریخ است.

۲- نگرشی جدید به صورتک مریخی

ناسا دوست ندارد که چهره مشاهده شده بر سطح مریخ، بدون داشتن توضیحی واقعی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شود. نقشه‌بردار سراسر مریخ (Mars Global Surveyor)، توانست با ثبت یک تصویر واضح از این قطعه سنگ عجیب و غریب در سال ۲۰۰۱، توضیحی منطقی را برای این صورتک مریخی ارائه کند. این تصویر کاملا واضح و با جزئیات بالا به ثبت رسیده و نشان می‌دهد که صورتک عجیب مریخی، تنها یک تپه است و ارتباطی به بیگانگان ندارد.

۳- استخوان ران در مریخ

یکی دیگر از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ به کشف استخوان ران انسان در این سیاره تعلق دارد! مریخ‌نورد کنجکاوی در سال ۲۰۱۴ عکسی را به زمین مخابره کرد که یک سنگ بسیار عجیب و غریب را نشان می‌داد. این قطعه سنگ، شباهت غیرقابل باوری به استخوان ران انسان دارد! دانشمندان به وضوح توضیح دادند که این کشف عجیب و غریب، در واقع قطعه سنگی است که به علت فرسایش‌های بادی و آبی به این شکل درآمده و ارتباطی با استخوان بدن انسان ندارد!

۴- سَر دونالدو ترامپ در سنگ مریخی

پای رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا یعنی دونالد ترامپ نیز به مریخ باز شد! تصویر مذکور برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ توسط مریخ‌نورد فرصت (Opportunity) به زمین مخابره شد و بعدها در سال ۲۰۱۶، موضوع شباهت آن به سر دونالد ترامپ مطرح شد. نسبت دادن این قطعه سنگ به سر دوتالدو ترامپ مصداق واضحی از پدیده روان‌شناختی پاریدولیا (Pareidolia) است. به علت همین پدیده است که بسیاری از انسان‌ها، ابرهای موجود در آسمان را به اشکالی همچون اژدها و یا خرگوش‌ها نسبت می‌دهند. تصویر مربوط به این سنگ مریخی، ظاهری همچون یک فرد تاجر دارد که با موهای بسیار پوشانده شده است.

۵- کد مورس

یکی دیگر از تصاویر مربوط به اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ ، به مشاهده کد مورس در مریخ تعلق دارد! مدارگرد شناسایی مریخ (Mars Reconnaissance Orbiter) با ثبت تصاویری در سال ۲۰۱۶، ساختارهای عجیب و غریبی را از سطح سیاره سرخ به زمین مخابره کرد. مناطقی تیره رنگ و برجسته، در واقع تپه‌هایی هستند که به کد مورس شباهت‌ دارند.

دانشمند سیاره‌ای با نام ورونیکا بری (Veronica Bray)، این کد را با عبارات زیر ترجمه کرد:

NEE NED ZB 6TNN DEIBEDH SIEFI EBEEE SSIEI ESEE SEEE !!

۶- ماهی در مریخ

در کمال ناباوری باید بگوییم که یکی دیگر از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ ، قطعه سنگی هم‌شکل ماهی است؛ اما هیچ ماهی زنده‌ای در این سیاره وجود ندارد! مریخ‌نورد کنجکاوی (Curiosity)، با ثبت این تصویر، توجه علاقمندان به یوفوها و موجودات بیگانه را به خود جلب کرد. شکل منحصر به فرد این سنگ و تابش نور به گونه‌ای است که ظاهری همچون ماهی را از آن به نمایش می‌گذارد. البته بسیاری بر این عقیده هستند که این ماهی، در واقع یک فسیل بر جای مانده است موجودات باستانی مریخ است. اما ناسا با رد این فرضیات، می‌گوید که مریخ هیچگاه به اندازه کافی دارای اکسیژن در جو نبوده و از اشکال پیچیده موجودات میزبانی نمی‌کند.

۷- گردباد

در چشم‌اندازی که توسط مریخ‌نورد فرصت در سال ۲۰۱۶ به ثبت رسید، یک جت فضایی در فاصله‌ای دور به چشم می‌خورد که در واقعیت مشابه این پدیده را در زمین با گردباد می‌شناسیم. اینگونه گردبادهای خشن، یکی از اصلی‌ترین چالش‌های انسان برای حضور در سیاره سرخ هستند.

۸- دونات ژله‌ای در مریخ

یکی دیگر از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ که به دونات ژله‌ای معروف است، در یک تصویر وجود داشته و در تصویر بعدی وجود ندارد! مریخ نورد فرصت، با ثبت مجموعه‌ای از تصاویر و سپس مخابره آنان به زمین، مسئله پیچیده‌ای را مطرح ساخت. دونات ژله‌ای چه بود و چرا در برخی از تصاویر وجود داشته و در برخی وجود ندارد؟ بسیاری بر این باورند که این تصویر، در واقع متعلق به یک قارچ فرازمینی است، اما ناسا تمامی این شایعات را رد می‌کند.

ناسا در نهایت اعلام کرد که حرکت چرخ‌های این مریخ‌نورد، منجر به پرتاب شدن ناگهانی این سنگ به محل ثبت این تصویر بوده و ارتباطی به کشف خوراک‌های خوشمزه در مریخ ندارد!

۹- جزایر بیسکوئیت وافل در مریخ

با رد شدن فرضیه کشف دونال ژله‌ای در مریخ از سوی ناسا (!)، کار این آژانس فضایی با خوراکی‌ها به پایان نرسید! مدارگرد شناسایی مریخ در اواخر سال ۲۰۱۴ تصویری را به ثبت رساند که جزیره‌ای را در شکل و شمایل یک بیسکوئیت وافل به نمایش می‌گذارد! این جزیره که وسعتی ۲ کیلومتری دارد، در حوالی منطقه گدازه‌های آتش‌فشانی شکل گرفته است.

۱۰- شی درخشان در سطح مریخ

همه افراد اشیای درخشان را دوست دارند! ما نیز از دوست‌داران آن هستیم، مخصوصا اینکه یک شی درخشان را در لایه‌لای خاک‌های سرخ رنگ سیاره‌ای بیگانه ببینیم! این اتفاق در سال ۲۰۱۲ رخ داد و مریخ‌نورد کنجکاوی توانست یک شی طلایی رنگ و بسیار عجیب را در سطح مریخ مشاهده کند. دانشمندان ناسا تایید کرده‌اند که این شی بسیار کوچک، یک قطعه کاملا طبیعی از زمین‌شناسی مریخ است.

۱۱- قاشق معلق در مریخ

به مرکز این تصویر که توسط مریخ‌نورد کنجکاوی به ثبت رسیده دقت کنید. آیا شما هم موفق به دیدن این قاشق معلق شدید؟ آیا این نشانه‌ای از پخت و پز و لذت آشپزی در مریخ است؟! متاسفانه خیر؛ علت معلق بودن این شی عجیب و غریب، تفاوت در کشش گرانشی سیاره زمین و مریخ عنوان شده و این قاشق مریخی به جای فرو رفتن در سطح، به صورت معلق باقی مانده است.

۱۲- مجسمه فلزی بیگانه در مریخ

برخی از طرفداران عکس‌های مریخی در شبکه Flickr، یکی از تصاویر مریخ‌نورد کنجکاوی در سال ۲۰۱۳ را واضح کرده و جسمی فلزی و بیگانه را در آن به شکلی دقیق‌تر به نمایش گذاشتند. توضیح احتمالی مربوط به اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ نیز در نوع خود جالب هستند! در این باره ناسا اعلام کرد که در واقع ما با یک سنگ آسمانی با روشنایی عجیب و غریب طرف هستیم و این بار هم خبری از حضور بیگانگان در مریخ نیست.

۱۳- تپه‌های ماسه‌ای در مریخ

در سال ۲۰۱۷، مدارگرد شناسایی مریخ تصویری را از سطح مریخ به ثبت رساند که یک نمای شگفت‌انگیز از ناحیه‌ای موسوم به «دخمه‌های شبانه» را به نمایش می‌گذاشت. امواج جذاب و چشم‌نواز موجود در اطراف این تپه از ماسه‌های مریخی تشکیل شده‌اند.

ناسا در این باره می‌گوید: «این نمایی فرسوده از مریخ با تخته‌سنگ‌ها و تپه‌هایی شنی است که ماسه‌ها بر روی آنان جریان دارند. نمای لایه لایه احتمالا حاکی از فعالیت‌های رسوبی در این ناحیه است.»

۱۴- مشاهده یک نور روشن در افق مریخ

مریخ‌نورد کنجکاوی ناسا با ثبت این تصویر در سال ۲۰۱۴، سوالات بسیاری را در اذهان عموم ایجاد کرد. طرفداران موجودات بیگانه و یوفولوژیست‌ها، ضمن اشاره به این منبع نوری در مریخ استدلال می‌کنند که این تصویر در واقع شواهدی از فعالیت‌های بیگانگان در سیاره مریخ را نشان می‌دهد.

داگ الیسون (Doug Ellison) به عنوان یکی از دانشمندان ناسا، این روشنایی را به برخورد پرتوهای کیهانی حاصل از ذراتی با انرژی بسیار بالا نسبت داد.

۱۵- قطعه‌ای از یک مریخ نورد

مریخ‌نورد کنجکاوی ناسا، همواره در مکان‌هایی حضور داشته که موجب ثبت تصاویری غیر معمول در مریخ شده است. یکی از این رویدادها در سال ۲۰۱۲ رخ داد. در این لحظه، مریخ‌نورد کنجکاوی متوجه وجود یک شی براق شد که آغازی بر ثبت یک تصویر دیگر از اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ شد. ناسا در این زمینه اعلام کرد که جسم مذکور، در واقع یک قطعه کوچک از مریخ‌نورد کنجکاوی است که بر سطح سیاره سرخ قرار دارد.

۱۶- شهاب‌سنگ کوچک

در اکتبر سال ۲۰۱۶، مریخ‌نورد کنجکاوی ناسا توانست تصویری از یک شهاب‌سنگ فلزی و بسیار کوچک را در دهانه گیل به ثبت برساند. به نظر می‌رسد که این شهاب‌سنگ فلزی در اندازه‌ای است که می‌تواند در کف دست جای بگیرد. نمایش دقیق‌تر سطح این شهاب‌سنچ، پیچیدگی‌های بیشتری از آن را به نمایش می‌گذارد. محققان، نام این شهاب‌سنگ عجیب را «تخم‌ مرغ» نهاده‌اند.

۱۷- نگاهی نزدیک به شی درخشان

این شی براق و عجیب و غریب در طی ماجراجویی‌های مریخ‌نورد کنجکاوی به ثبت رسید و توضیحی غیرمنتظره را در پی داشت. این شی، فقط یک نوار پلاستیکی متعلق به همین مریخ‌نورد بود که توسط دوربین دقیق ChemCam مریخ‌نورد کنجکاوی به ثبت رسید و دانشمندان ناسا را قادر ساخت منشا دقیق آن را کشف کنند. با این وجود، بسیاری بر این باورند که توضیح ارائه شده قانع‌کننده نیست و تصورات بر وجود نژادی بیگانه در سیاره سرخ ادامه خواهد داشت.

۱۸- گودال عمیق و عجیب

این تصویر که در سال ۲۰۱۷ توسط مدارگرد شناسایی مریخ به زمین مخابره شد، توضیح دقیقی را از ناسا در پی نداشت. فرضیات حاکی از آن هستند که این گودال به صورت خودکار ایجاد شده و یا فعالیت‌های آتش‌فشانی منجر به ایجاد آنان شده است.

این گودال، در منطقه قطب جنوب این سیاره واقع شده و در زمان‌هایی که نور خورشید با شدت کمتری می‌تابد، به شکل واضح‌تری خودنمایی می‌کند.

۱۹- مجسمه زنی در مریخ

یکی دیگر از تصاویر مربوط به اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ ، به مجسمه یک موجود زن تعلق دارد! مریخ‌نورد روح (Spirit)، در سال ۲۰۰۷ تصویری را از سطح مریخ به زمین مخابره کرد که نمایانگر ساختارهای سنگی کمیابی در سطح این سیاره بود. یکی از اشکال نسبت داده شده به این ساختار سنگ، مجسمه‌ای از یک انسان یا پاگنده (Bigfoot) است.

از طرفی، رسانه‌ها و علاقمندان به موضوعات مرتبط با یوفولوژی، بر این باورند که این ساختار، در واقع متعلق به مجسمه زنی است که توسط بیگانگان در سطح این سیاره ایجاد گردیده است. این مجسمه نیز یکی از مصادیق بارز پدیده پاریدولیا است که در طی آن، ذهن انسان تمایل دارد که تصاویر مشاهده شده را به الگوهایی آشنا برای ذهن خود مشابه سازد.

۲۰- زنی دیگر در مریخ

مجسمه زنان در مریخ، بیش از یک عدد هستند! این تصویر که توسط مریخ‌نورد کنجکاوی در سال ۲۰۱۵ به ثبت رسید، سر و صدای بسیاری را از سوی نظریه‌پردازان موجودات بیگانه به راه انداخت. شی کوچکی که در دایره قرمز رنگ این تصویر مشاهده می‌شود، به مجسمه یک خانم با لباس شباهت دارد.

البته شما نیز همواره می‌توانید با دنبال کردن تصاویر جدید مخابره شده از سوی مریخ‌نوردهای ناسا، آنان را به اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ نسبت دهید.

۲۱- وجود خرچنگ در مریخ

مریخ‌نورد کنجکاوی در سال ۲۰۱۵ تصویری را از سطح مریخ به زمین مخابره کرد که توانست سر و صدای بسیاری را در شبکه‌های اجتماعی به راه اندازد. این تصویر بارها و بارها در میان علاقمندان دست به دست شد و چیزی شبیه به یک خرچنگ به آن نسبت داده می‌شد. اما در نهایت باید گفت که خرچنگ مریخی وجود ندارد و چیزی که در تصویر پیداست، ترکیبی از نور و سایه در میان صخره‌های مریخی است.

۲۲- اسکلت پاگنده

تصور حضور بیگانگان در سیاره مریخ در نوع خود بسیار جذاب و جالب توجه است. شما ممکن است تصاویری از سرهای بزرگ و چشم‌های بیگانگان را در میان آنان ببینید و آن‌ها را به تصورات خود نسبت دهید. علاقمندان به بشقاب‌پرنده‌ها، با انتشار این تصاویر در شبکه‌های اجتماعی چیزی فراتر از این را انجام دادند! آیا در این تصویر با بقایای جمجمه پاگنده طرف هستیم؟

این تصویر در سال ۲۰۱۶ و توسط مریخ‌نورد کنجکاوی به ثبت رسید و ممکن است اولین نگاه به این تکه سنگ، شباهت کمی به جمجمه‌ای بیگانه داشته باشد. آیا این واقعا جمجه پاگنده است؟ خیر! این تصویر متعلق به یک سنگ معمولی بوده و خیال‌پردازی‌های انسان به نظر می‌رسد تا سطح مریخ نیز پیش‌روی کرده باشد.

۲۳- صورت خدای باستانی

در سمت چپ، یک نمای برش خورده از تصویری را ملاحظه می‌کنید که توسط مریخ‌نورد فرصت به ثبت رسیده است. در سمت راست، مجسمه یکی از خدایان باستانی آشوری از موزه بریتانیا قرار گرفته که با مقایسه آن‌ها با همدیگر، شباهت‌های عجیبی به چشم می‌آید. برخی از طرفداران یوفو، این سنگ را به مجسمه خدای باستانی آشوریان شباهت داده‌اند.

در واقعیت، بسیاری از سنگ‌های مریخی با نمونه‌های موجود بر زمین شباهت دارند. از این جهت می‌توان گفت نسبت دادن این سنگ‌ها به اشیای شناخته شده در ذهن، ترکیبی از تخیل انسان و جهت تابش نور خورشید است. از این رو، نمی‌توان وجود چنین سنگ‌هایی را به حضور بیگانگان در مریخ نسبت داد.

۲۴- اثری از یک فرود بر سطح مریخ

در اکتبر ۲۰۱۶، کاوشگر شیاپارلی (Schiaparelli) مربوط به ماموریت اگزومارس (ExoMars) آژانس فضایی اروپا در مریخ سقوط کرد. بعد از این اتفاق، مدارگرد شناسایی مریخ توانست با ثبت مجموعه‌ای از تصاویر، نمایی از واقعیت رخ داده را به زمین مخابره کند. نقطه تاریک بزرگ بیانگر محل سقوط و دیگر مناطق برجسته، مربوط به شیلد جلویی و چترهای نجات هستند.

۲۵- تجهیزات فرود مریخ‌نورد

این نماهای دایره‌ای شکل و شگفت‌انگیز، از دیگر تصاویر مربوط به اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ هستند که در دهانه ایگل (Eagle Crater) سیاره مریخ کشف شده‌اند. اگر به دایره سمت راست دقت کنید، یک نقطع طلایی رنگ کوچک در آن قابل مشاهده است. این درست همان مکانی است که در سال ۲۰۰۴، مریخ‌نورد فرصت بر سطح مریخ فرود آمد. نقطه دیگری که در سمت چپ و پایین این تصاویر پیداست، محل شیلد عقب و چترهای نجات این مریخ‌نورد است.

ناسا تصاویر تازه از این نمای دهانه ایگل را در آوریل ۲۰۱۷ به اشتراک گذاشت.

۲۶- قطب جنوب مریخ

این چشم‌انداز عجیب و غریب، ممکن است شما را به یاد مسیر حرکت کرم‌ها و یا مزرعه مورچه‌ها بیندازد. آنچه شما در اینجا مشاهده می‌کنید، نمایی بسیار جذاب از قطب جنوب مریخ است که توسط مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۱۶ به ثبت رسید.

ناسا در این باره توضیح داده است که پوشش قطب جنوب مریخ، از دی اکسید کربن یخ زده است که به طور طبیعی در زمین وجود ندارد. حفره‌های دایره‌ای در این لایه از یخ‌ها، هر ساله چندین متر گسترش پیدا می‌کنند.

۲۷- مجسمه‌ای در حال بوسه در مریخ

لب‌هایی غنچه شده در سطح مریخ! این سنگ مریخی، همچون صورتکی در حال بوسه زدن است. شکل غیرمعمول این سنگ، ظاهری شبیه به چهره انسان با لب، چشم، بینی، پیشانی، چانه و … دارد.

این تصاویر که در سال ۲۰۱۶ توسط مریخ‌نورد کنجکاوی به زمین مخابره شد، بسیاری از طرفداران بیگانگان را مجذوب خود ساخت. اما انتشار این تصویر نشانه‌ای از وجود حیات بیگانه در مریخ نیست.

۲۸- چهر‌های بیگانگان در مریخ

با صرف اندکی زمان و دقت در تصاویر مریخی، هرکسی می‌تواند ساختارهای موجود در سطح مریخ را به اشکال ذهنی خود نسبت دهد. برای مثال در این تصاویر، دو چهره مختلف از صورتک‌های مریخی وجود دارند که ویژگی‌های آنان نیز با جزئیات دقیق مشخص شده است. این تصویر، در سال ۲۰۱۶ توسط مریخ‌نورد کنجکاوی به ثبت رسیده است.

تمام این‌ها، تصوراتی هستند که به علت پدیده روان‌شناختی پاریدولیا در ذهن انسان شکل می‌گیرند. اگر شما هم از علاقمندان به کشف اجسام عجیب بر روی سیاره مریخ هستید، به سادگی می‌توانید با صرف اندکی دقت و زمان بر روی تصاویر مریخی، به این الگوهای جذاب برسید.

تمدن های فرازمینی می‌توانند از طریق اینترنت کهکشانی با همدیگر ارتباط برقرار کنند

یک دانشمند با انتشار مقاله‌ای جدید، به بررسی نحوه برقراری ارتباط بین تمدن‌های هوشمند فرازمینی پرداخته است. آیا بیگانگان به کمک اینترنت کهکشانی با هم در تعامل هستند؟

به عقیده این دانشمند، تمدن‌های هوشمندی که در نقاط مختلفی از کهکشان ساکن هستند، می‌توانند با ساخت یک شبکه‌ در میان کهکشانی بزرگ، با یکدیگر در ارتباط باشند. مشابه چنین پدیده‌ای در کره زمین، شبکه جهانی اینترنت نامیده می‌شود که در چند سال اخیر، کاربردهای گسترده‌ای را از آن شاهد بوده‌ایم. این مقاله جدید که توسط دکتر دانکن فورگن (Duncan H. Forgan) از دانشگاه سنت‌اندروز (University of St. Andrews) منتشر شده، پیش‌بینی می‌کند که تمدن‌های پیشرفته از موجودات فضایی ، می‌توانند با ایجاد گذرهای مصنوعی در ستاره‌های مربوط به خود، با سایر تمدن‌های بیگانه ارتباط برقرار کنند.

این مقاله با نام «گذر سیارات فراخورشیدی به عنوان پایه‌گذار شبکه ارتباطاتی بین ستاره‌ای» (Exoplanet Transits as the Foundation of an Interstellar Communications Network) منتشر شده، به دو مسئله اساسی برای برقراری اینگونه از ارتباطات بین کهکشانی اشاره می‌کند: زمان و صرف انرژی!

اگر صحبت از امواج رادیویی باشد، تامین انرژی مورد نیاز برای ارسال یک پیام رادیویی منسجم در فواصل بسیار زیاد مقرون به صرفه نیست. از سوی دیگر، سیگنال‌های نوری (یعنی لیزرها) نیاز به انرژی کمتری دارند، اما تشخیص صحیح آنان از سوی گیرنده، نیازمند یک زمان‌بندی دقیق و تا حد بسیاری غیرممکن است.

بنابراین، در حال حاضر هیچ روشی به منظور تشخیص پیام‌های ارتباطی دو تمدن هوشمند در نقاط مختلف جهان توسط انسان وجود ندارد. به راستی بیگانگان چگونه با همدیگر ارتباط برقرار می‌کنند؟ آیا آن‌ها با راه‌اندازی سرویس گسترده‌ای همچون اینترنت کهکشانی ، چنین رویایی را به حقیقت تبدیل ساخته‌اند؟

نویسنده این مقاله استدلال می‌کند که متدی که بر اساس گذر در مقابل ستارگان منظومه‌های بین کهکشانی کار کند، قادر است هردو مشکل مذکور را برطرف سازد. در واقع، این موضوع یک چیز کاملا منطقی است؛ چرا که امروزه ستاره‌شناسان با استفاده از همین متد، می‌توانند تعداد سیاره‌های مربوط به یک سیستم ستاره‌ای را تشخیص دهند.

اینترنت کهکشانی

ستاره‌شناسان، با نظارت دقیق بر روی وضعیت نوری یک ستاره در نقطه‌ای از کهکشان، روشنایی آن را زیر نظر می‌گیرند. کاسته شدن این روشنایی، می‌تواند به معنای عبور یک سیاره یا جسم فرازمینی از جلوی آن باشد. این روش، همچنین می‌تواند برای تشخیص وجود یا عدم وجود اتمسفر در یک سیاره فراخورشیدی مورد استفاده قرار گیرد.

با این حال، دکتر دانکن فورگن استدلال می‌کند که این روش می‌تواند به عنوان راهکاری جهت ارسال سیگنال به سایر سیستم‌های ستاره‌ای نیز مورد استفاده قرار گیرد و شبکه‌ای را موسوم به اینترنت کهکشانی راه‌اندازی کند.

پروفسور فورگن فرآیند برقراری ارتباط بین سیستم ستاره‌ای A و B با هم را اینگونه تشریح می‌کند:

در این حالت، ساکنین منظومه B می‌بایست در حال نظاره سیستم‌ ستاره‌ای A باشند. بدین منظور، گونه‌های هوشمند منظومه A می‌بایست با ساخت سازه‌های مصنوعی، گذرهایی قابل مشاهده توسط موجودات ساکن منظومه B را ایجاد کنند. این عمل، همچنین با ارسال سیگنال در حین گذر ایجاد شده نیز امکان‌پذیر است. این نوع ارتباط، هزینه بسیار کمتری نسبت به طرح‌های الکترومغناطیسی موجود دارد و شبکه‌ای که تشکیل می‌شود قادر است چندین تمدن فوق پیشرفته را به همدیگر متصل کند.

پروفسور فورگن در همین رابطه معتقد است که در مناطقی از کهکشان راه شیری، تمدن‌هایی هوشمند ساکن بوده و توانسته‌اند با ایجاد گذرهای مصنوعی، با سایر تمدن‌ها در تعامل باشند.

دیگر تمدن‌های هوشمند جهان که در حال جستجوی ستاره‌ها و سیاره‌های موجود در کهکشان هستند نیز می‌توانند گاها چنین گذرهایی را مشاهده کنند. در واقع این گذرها، می‌تواند به عنوان یک شیوه ارتباطی بین موجودات فضایی مورد توجه قرار گیرد.

به کمک این روش، یک سیگنال می‌تواند مسافت ۶۲۰ تریلیون کیلومتری را با سرعت نور و در کمتر از ۰٫۰۶ میلیون سال پیمایش کند. حال اگر ما یک دوره زمانی نسبتا کوتاه با فرض اینکه هر دو سیستم ستاره‌ای تا ۱۰۰ هزار سال در منطقه گذر قرار داشته‌ باشند را در نظر بگیریم، در مجموع ۳۰ گذر در بین آنان رخ می‌دهد.

ستاره تابی (Tabby) یا KIC 8462852، ستاره‌ای در پیکر آسمانی ماکیان با فاصله ۱۴۸۰ سال نوری زمین است که دگرگونی‌هایی این‌چنینی در آن به چشم می‌خورند.

در سال ۲۰۱۵ میلادی، دانشمندان موفق به کشف ستاره‌ای شدند که که در طول چند سال گذشته، دگرگونی‌های ناهمسان بسیاری در روشنایی آن مشاهده شده است. از آنجا که چنین رویدادی را به هیچ روشی نمی‌توان به عنوان یک پدیده طبیعی تشریح کرد، برخی از اخترشناسان استدلال می‌کنند که نزول‌های غیرمعمول در روشنایی ستاره تابی را می‌توان به گذرهای یک ابر سازه غول‌پیکر توسط تمدنی از موجودات پیشرفته فضایی نسبت داد. این ساختار عظیم، در قالب عضوی از شبکه اینترنت کهکشانی نقش‌آفرینی می‌کند.

اینترنت کهکشانی

پروفسور فورگن معتقد است که استفاده از این روش برای برقراری ارتباط با سایر تمدن‌ها، راهکاری عملی و مقرون به صرفه خواهد بود. با استناد بر نظریه گراف (Graph Theory)، فورگن استدلال می‌کند که نژادهای بیگانه از موجودات فرازمینی ، با ساخت شبکه‌ای عظیم همچون اینترنت کهکشانی ، توانسته‌اند امکان تعامل با یکدیگر را فراهم سازند. چه بسا که در کهکشان راه شیری، چندین تمدن مختلف با ساخت چنین شبکه‌ای، امکان برقراری ارتباط از مسافت‌های بسیاری دور را نیز فراهم ساخته باشند. اگر بیگانگان نیز توانسته‌اند چنین شبکه‌ای را موسوم به اینترنت کهکشانی ایجاد کنند، سوالی که مطرح می‌شود این است که آیا این شبکه همانند آن چیزی‌ست که ما تصور آن را می‌کنیم؟

اینترنت کهکشانی

متد مذکور، دارای چندین نکته قابل توجه و مثبت است. پروفسور فورگن می‌گوید که این روش علاوه بر صرف اقتصادی، دامنه سیگنال‌های ارسالی و دریافتی موجودات بیگانه را به وسعت تمدن‌های خودشان محدود می‌سازد.

این روش همچنین دارای مزایای دیگری است؛ برای مثال اصلی‌ترین پیش‌نیاز این روش ارتباطی، دست‌یابی به تکنولوژی ارتباطی کافی به منظور تشخیص گذرهای مصنوعی از طبیعی است. درست همان کاری که امروزه توسط انسان در دست پیشرفت و توسعه قرار دارد.

به عبارت دیگر، یک تمدن هوشمند تنها زمانی می‌تواند به شبکه اینترنت کهکشانی بپیوندد که به سطح مشخصی از دستاوردهای تکنولوژیکی دست یافته باشد. همین امر از حضور تمدن‌هایی با سطح دانش و فرهنگ پایین در شبکه مذکور جلوگیری به عمل می‌آورد. اگر چنین باشد، می‌توانیم به علت عدم کشف موجودات فضایی توسط انسان پی ببریم؛ چرا که احتمالا هنوز به سطح دانش مورد نیاز برای این کار دست نیافته‌ایم.

علاوه بر این، یک مزیت دیگر روش مذکور این است که در صورت دست‌یابی به چنین تکنولوژی پیشرفته‌ای، انسان قادر خواهد بود سیگنال‌های گذر را به شکل ساده‌تری تشخیص دهد؛ چرا که هر گذر مربوط به یک دوره مداری منحصر به فرد است.

چرا مشاهده خورشید گرفتگی با عینک آفتابی به چشم‌ها آسیب می‌زند؟

همواره کارشناسان توصیه می‌کنند که برای مشاهده خورشید گرفتگی باید از عینک‌های مخصوص استفاده کرد. اما چرا عینک‌های آفتابی برای دیدن خورشید گرفتگی مناسب نیستند؟

۲۱ آگوست (۳۰ مرداد) خورشید با قرار گرفتن پشت ماه، از آسمان برخی مناطق در ایالات متحده آمریکا ناپدید خواهد شد؛ رویدادی که بسیاری از آن با نام خورشید گرفتگی بزرگ آمریکایی (the Great American Solar Eclips) یاد می‌کنند.

در این تاریخ، عاشقان ستاره شناسی با کنار گذاشتن تلسکوپ‌های خود و استفاده از عینک‌های مخصوص، بدون نگرانی از آسیب دیدن چشم‌هایشان به تماشای این پدیده نادر و بسیار زیبا خواهند نشست. اما چه چیزی این وسایل مخصوص را از عینک‌های آفتابی معمولی متمایز می‌کند؟

به گفته یکی از استادان بازنشسته اپتومتری دانشگاه واترلو کانادا، رالف چو (B. Ralph Chou)، عینک های مخصوص خورشید گرفتگی نور بیشتری را نسبت به عینک‌های آفتابی فیلتر کرده و از آسیب دیدن چشم‌ها جلوگیری می‌کنند.

کوررنگی

یکی از تفاوت‌های اصلی میان عینک‌های مخصوص و عینک‌های آفتابی، میزان نوری است که توسط آنها فیلتر می‌شود. به گفته آقای چو، عینک‌های آفتابی معمولا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ۳۰ تا ۸۰ درصد از نوری که به چشم‌ها می‌رسد را کاهش می‌دهند. هرچند، چنین عینک‌هایی نمی‌توانند نور را تا اندازه‌ای که ادراک رنگ تغییر کند، فیلتر کنند و یا ممکن است آنها مانع انجام برخی کارها همچون رانندگی شوند.

مشاهده خورشید گرفتگی

مشاهده خورشید گرفتگی با عینک آفتابی احتمال کوررنگی را افزایش می‌دهد

انواع خاصی از عینک‌های آفتابی رنگی می‌توانند با کاهش نور از بخش‌های مشخصی از طیف مرئی، عملا باعث کوررنگ شدن کاربران شوند. در این صورت رنگ‌های قرمز و سبز در چراغ راهنمایی یکسان خواهد بود. برای اطمینان از این‌که عینک‌های آفتابی باعث کوررنگی نخواهند شد، نور زیادی توسط آنها فیلتر نمی‌شود.

حتی عینک‌های مخصوص کوهنوردی که برای مسدود کردن سطوح بالای اشعه ماورای بنفش و شدت اضافی نور خورشید که از برف‌ها در ارتفاع بازتاب می‌شود، طراحی شده‌اند، تنها ۹۵ تا ۹۹ درصد از نور را مسدود می‌کنند.

در تضاد با آنها، عینک‌های مخصوص مشاهده خورشید گرفتگی نور مرئی را با عاملی در حدود ۲۵۰ هزار کاهش می‌دهند:

شما در شرایطی به خورشید نگاه می‌کنید که تنها ۰٫۰۰۰۳ درصد از نور از طریق فیلتر عبور می‌کند.

فیلترینگ مخصوص

برای رسیدن به چنین قابلیتی، عینک های مشاهده خورشید گرفتگی از تکنولوژی های متفاوتی استفاده کرده و از رزین یا مواد پلاستیکی در بخش اصلی همه آنها استفاده می‌شود. برخی از آنها نور را با استفاده از ترکیب اجزای کوچک کربن و رزین فیلتر می‌کنند. کربن سیاه، بیشتر نور را مسدود می‌کند. عینک‌های دیگر نیز از لنزهایی با جنس پلاستیک یا رزین استفاده می‌کنند، اما این لنزها با لایه‌ای بسیار نازک از فلز پوشیده می‌شوند که علاوه بر بازتاب بخش زیادی از نور، یک فیلتر متراکم و یکنواخت را هم ایجاد می‌کنند. تکنولوژی های مختلفی که مورد استفاده قرار می‌گیرد نیز از اسرار اختصاصی شرکت‌های سازنده بوده و با یکدیگر تفاوت دارد.

مشاهده خورشید گرفتگی

فیلترهای ساده اغلب با سوار شدن روی فریم‌های مقوایی یا قرار گرفتن روی فریم‌های پلاستیکی، به عنوان فیلترهای دوربین یا تلسکوپ در خدمت کاربران خواهند بود. در تئوری، مردم می‌توانند به کمک لنزهای فیلتر شده یا جعبه کفش، آلومینیوم، سوزن و مقداری چسب، عینک‌های اختصاصی خود را در خانه درست کنند. با این حال بهتر است علاقه‌مندان برای مشاهده خورشید گرفتگی ، عینک‌های مخصوصی که فروخته می‌شود را خریداری کنند چرا که ایمن، قابل اطمینان و البته ارزان هستند.

با توجه به این‌که قیمت هر کدام از این عینک‌ها تنها چند دلار است، صرف زمان یا انرژی برای درست کردن آنها ارزش چندانی نخواهد داشت. یکی دیگر از مواردی که باید در نظر بگیرید، اطمینان از نصب ایمن مواد فیلترکننده است تا با یک نسیم قوی، اجزای اصلی جدا نشوند.

کشور فضایی آزگاردیا تابستان امسال متولد می‌شود: تحقق رویای دیرینه‌ی بشر برای زندگی خارج از زمین!

مهرماه سال گذشته بود که در یک کنفرانس خبری در پاریس، خبر بسیار عجیب و ادعای بسیار جسورانه‌ای برسر زبان‌ها افتاد: دیگر زمین،‌ تنها خانه‌ی انسان‌ها نخواهد بود! خبر ساخت کشور فضایی آزگاردیا (Asgardia) را مرکز تحقیقات بین المللی هوا و فضا (AIRC) اعلام نمود و از زمینی‌های علاقمند به زندگی در فضا دعوت کرد تا برای گرفتن مجوز شهروندی در آزگاردیا ثبت نام کنند.

این ایده در ابتدا بسیار عجیب و شاید دیوانه‌وار به نظر می‌رسید، اما موسسان آزگاردیا آنقدر به ایده‌های خود باور داشتند که حتی زمان پرتاب اولین ماهواره آزگاردیا را هم تابستان سال بعد اعلام کردند. حالا همان تابستان موعود است و موسسان آزگاردیا به قول خود عمل می‌کنند: آنها در کنفرانس خبری پنج روز پیش در هنگ‌کنگ اعلام کردند که اولین ماهواره آزگاردیا به زودی پرتاب می‌شود!

این همه ماجرا نیست! شکل‌گیری یک ملت و کشور فضایی به پرتاب یک ماهواره ختم نمی‌شود. همانطور که از قبل اعلام شده بود، کشور فضایی آزگاردیا ، کشوری مستقل، آزاد و صلح‌طلب خواهد بود که فارغ از هر گونه اغتشاش و اختلالی که زمین را به یک سیاره ناآرام تبدیل کرده،‌ به حیات آرام و پیشرفته‌ی خود ادامه خواهد داد. بنابراین لازم است تا کسانی که به عنوان شهروند کشور فضایی آزگاردیا ثبت نام کرده‌اند، دست به‌کار شده و قانون اساسی کشور فضاییشان را تصویب کنند. به‌ زودی، رای‌گیری قانون اساسی کشور فضایی آزگاردیا برگزار خواهد شد و صدها هزار نفری که حالا آزگاردی (شهروند آزگاردیا) هستند در این رای‌گیری، شرکت خواهند کرد.

کشور فضایی آزگاردیا

مطمئنا ذهن شما هم مثل ما، سرشار از سوالات عجیب و غریب در مورد آزگاردیاست. متاسفانه یا خوشبختانه، مسولان آزگاردیا هنوز توضیح زیادی در مورد چگونه عملی‌کردن ایده‌ جسورانه‌ی خود نداده‌اند و احتمالا تا زمان جذب همکاری‌های بین المللی، اوضاع به همین منوال خواهد بود. یکی از سوالات بسیار مهم در مورد کشور فضایی آزگاردیا ، محل تامین بودجه‌ی چنین پروژه‌ی عظیمی است. در واقع کارشناسان در مورد اینکه شهروندان آزگاردیا واقعا تبدیل به یک ملت یا کشور فضایی شوند، خیلی اطمینان ندارند، چرا که تبدیل‌شدن یک توده‌ی انسانی به یک ملت، کار راحت و ساده‌ای نیست!

آزگاردیا یک سازمان غیردولتی در وین اتریش است. موسسان آزگاردیا امیدوارند کشور صلح‌جویی بسازند که معادن فضایی را استخراج کرده و از سیاره زمین در برابر شهاب سنگ‌های خطرناک و سایر تهدیدات فضایی، محافظت کند. به زودی نخستین ماهواره‌ی کشور فضایی آزگاردیا با نام آزگاردیا-۱ پرتاب خواهد شد و بدین ترتیب کشور فضایی آزگاردیا رسما متولد خواهد شد. این را جفری مَنبِر (Jeffrey Manber)، رییس کمپانی نانورکز (NanoRacks) که ماموریت هدایت آزگاردیا-۱ را بر عهده دارد، می‌گوید.

کشور فضایی آزگاردیا

این فضاپیما، نانوماهواره‌ای به اندازه‌ی‌ یک قرص نان است و وزنی حدود یک نوزاد تازه متولدشده دارد. به طور دقیق‌تر این فضاپیمای تقریبا مکعبی، دارای طول و عرض ۱۰ و ارتفاع ۲۰ سانتی‌متر بوده و وزنی معادل ۲٫۸ کیلوگرم دارد. آزگاردیا-۱، حامل داده‌های بارگذاری شده توسط شهروندان آزگاردیا خواهد بود. این نانوماهواره در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۷ روی مدار خاصی در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) قرار گرفته و سپس به درون یک سفینه کارگوی ناسا (سفینه پشتیبانی و بدون سرنشین) هدایت خواهد شد. وقتی فضاپیما به ایستگاه فضایی متصل شد، کارکنان ایستگاه فضایی بین‌المللی، آن را در مدار خواهند انداخت.

هزینه این پروژه توسط ایگور اشوربیلی (Igor Ashurbeyli) که یک مهندس هوا-فضا و البته یک میلیاردر روسی است، تامین می‌شود و مدیریت آن به عهده رام جاکو (Ram Jakhu)، مدیر موسسه‌ی هوا-فضای دانشگاه مک گیل است. جاکو می‌گوید:

آزگاردیا، یک کشور فضایی چند قومی، چند ملیتی و چنددینی خواهد بود که کاملا اخلاق‌مدار و صلح‌جوست و تلاش می‌کند انسانیت را در فضا حاکم کند. کشور فضایی آزگاردیا یک سلطنت مشروطه با سه قوه مقننه، مجریه و قضاییه خواهد داشت.

آیا آزگاردیایی‌ها، تبدیل به دزدان فضایی خواهند شد؟!

نانوفضاپیمای آزگاردیا-۱ که توسط یک کمپانی در ایندیانا به نام نیراسپیس لانچ (NearSpace Launch) ساخته می‌شود، نمی‌تواند از مدار زمین، فراتر برود. آزگاردیا یک حافظه ۵۱۲ گیگابایتی را حمل خواهد کرد که با داده‌های ۱٫۵ میلیون شهروند اول آزگاردیا پر می‌شود. این داده‌ها می تواند عکس مادر، همسایه یا حتی گربه کوچک یا هرچیزی که به ذهن آزگاردی‌ها می‌رسد باشد. این اطلاعات تا زمانی که آزگاردیا وجود دارد، موجود خواهند بود. اگرچه حرکت آزگاردیا-۱ در اتمسفر بالایی زمین، به تدریج کُند شده و در مدت ۵ سال، به طور کامل خواهد سوخت، اما اطلاعات شهروندان به ماهواره‌ها یا فضاپیماهای آینده منتقل خواهد شد. صدهزار شهروند نخست، از طریق یک فرآیند چهار مرحله‌ای تایید شده و هریک، ۳۰۰ کیلوبایت از فضای آزگاردیا-۱ را دریافت خواهند کرد. چهارصد هزار شهروند بعدی هر یک، ۲۰۰ کیلوبایت و یک میلیون شهروند بعدی، هریک ۱۰۰ کیلوبایت در اختیار خواهند داشت. در بخشی از فرآیند تایید، شهروندان می‌توانند به قانون اساسی مقدماتی رای دهند و در صورت انجام این‌کار، مجاز به بارگذاری داده‌هایشان روی آزگاردیا-۱ قبل از پرتاب خواهند بود. اشوربیلی که تا برگزاری انتخابات، رهبری آزگاردیا را بر عهده خواهد داشت، می‌گوید:

بدون قانون اساسی، ما یک ملت جعلی خواهیم بود، یک بازی کامپیوتری بسیار پیچیده؛ و این چیزی نیست که ما می‌خواهیم. ما می‌خواهیم نخستین کشور فضایی مستقل و مشروع را بسازیم.

قطعا تولد کشور فضایی آزگاردیا تبعات حقوقی زیادی خواهد داشت. سال گذشته یکی از کارشناسان حقوق فضا گفت:

با وجود درخواست‌ها و ثبت‌نام‌های زیاد، تا وقتی کسی به فضا نرود، دولتی تشکیل نمی‌شود!

از طرفی، ذخیره‌ی اطلاعات در فضا، بحث‌های قانونی و اخلاقی زیادی را پیش می‌آورد. قانون اساسی آزگاردیا می‌تواند هر چیزی باشد. حقوقدانان معتقدند ملت آزگاردیا می‌توانند قوانین داخلی تصویب کنند که آنها را از هر گونه احضاریه، مصون نگه بدارد و در این‌صورت، شاید شهروندان آزگاردیا به دزدان فضایی تبدیل شوند!

شکل‌گیری کشور فضایی آزگاردیا

آزگاردیا-۱، نقطه‌ی شروع کوچک اما هیجان‌انگیزی برای ساخت یک کشور فضایی است. اما هدف نهایی، انتقال مردم به فضا و اسکان آنهاست. مردمی که یک ملت مستقل بوده و قوانین و مقررات خاص خودشان را خواهند داشت. هنوز جزییات این پروژه مانند جمیت اولیه‌ یا مقدار هزینه موردنیاز،‌ منتشر نشده است. به هرحال، ساخت ایستگاه‌های فضایی در هر اندازه‌ یا نوعی و اسکان مردم در آنها، بسیار بسیار گران است. یک پایگاه فضایی در ابعاد زمین فوتبال، برای ۱۸ نفر مناسب است و ساخت آن، حدود ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه دارد. از طرفی، ارزان‌ترین هدایت‌کننده در مدار، راکت فالکن ۹ اسپیس ایکس (SpaceX’s Falcon 9 rocket) است که به ازای هر پرتاب، حدود ۴۳ تا ۶۵ میلیون دلار هزینه دارد.

کشور فضایی آزگاردیا

سوالات متدوال در مورد کشور فضایی آزگاردیا

در وب‌سایت رسمی آزگاردیا، به تعدادی از سوالات مطرح‌شده، پاسخ داده شده که در ادامه چند مورد از آنها را آورده‌ایم:

  • من یک آزگاردی هستم (شهروندی آزگاردیا را گرفته‌ام). آیا فرزندان من هم آزگاردی خواهند بود؟

براساس قانون اساسی آزگاردیا، هر کودکی که دارای یک والد آزگاردی باشد، شهروند آزگاردیا محسوب می‌شود. کودکی که قبل از تاسیس آزگاردیا متولد شده، بنا به درخواست والدینش که شهروند (یا شهروندان) آزگاردیا هستند، می‌تواند شهروند آزگاردیا شود.

  • آیا آزگاردیا عضو کمیته‌های المپیک و پارالمپیک می‌شود و در مسابقات آنها شرکت خواهد کرد؟

آزگاردیا برنامه‌ریزی می‌کند تا در کمیته بین المللی المپیک عضو شود.

  • آیا سفارت آزگاردیا در کشور من وجود خواهد داشت؟

سفارت آزگاردیا در هر قاره وجود خواهد داشت.

  • آیا آزگاردیا، شبکه تلویزیونی خاص خودش را خواهد داشت؟

بله، آزگاردیا برنامه‌‌ریزی می‌کند تا شبکه تلویزونی خودش را داشته باشد.

ایده کشور فضایی آزگاردیا مانند کودکی است که برای برخواستن و قدم برداشتن، تلاش می‌کند، اما باید منتظر باشیم و ببینیم آیا این کودک، روزی می‌تواند روی پاهایش ایستاده و راه برود؟ واقعیت این است که هرگاه در طول تاریخ، فرد یا افرادی، در جستجوی چیزهای غیرعادی بوده‌اند، ابتدا مورد تمسخر قرار گرفته‌اند، اما هر ایده‌ی دیوانه‌واری، روزی عادی خواهد شد، درست همانطور که هزاران داستان علمی-تخیلی، حالا تبدیل به یک حقیقت علمی شده‌اند!

درباره این نویسنده

ناهید سادات ریاحی ، زاده ی اردیبهشت ۶۹ و دانشجوی دکترای شیمی کوانتوم محاسباتی در دانشگاه شهید بهشتی است. او علاقمند به دنیای کوانتوم و تکنولوژی بوده و علاوه بر سردبیری دیپ لوک، به طراحی وب و نویسندگی در گجت نیوز و ماهنامه جیبی GSM مشغول است. (وب‌سایت شخصی)

احتمال وجود حیات بیگانه را با ریاضیات پیش‌بینی کنید: آیا ما د‌ردانه‌های کائناتیم؟

آیا ما در جهان، تنها هستیم؟ اگر بله، چرا و اگر نه بقیه کجا هستند؟ ریاضی می‌تواند در حل این سوال عمیق کیهان‌شناسی یا شاید بهتر باشد بگویم فلسفی، به ما کمک کند. برای بررسی این سوال، یعنی احتمال وجود حیات بیگانه و یک بازی ریاضی با آن، با گجت نیوز همراه باشید…

شاید اغراق نباشد اگر بگویم یکی از هیجان‌انگیزترین و قدیمی‌ترین سوالات بشر، احتمال وجود حیات بیگانه بوده است. البته این سوال در تمام ادوار تاریخ به یک اندازه اهمیت نداشته، چرا که انسان اولیه، بیشتر از آنکه در جستجوی احتمال حیات بیگانه باشد، به دنبال یافتن روش‌هایی برای تامین نیازها‌ی اولیه‌‌ی خودش بوده است. حتی زمانیکه انسان‌ها به فکر پیدا کردن جایگاه خود در عالم افتادند، باز هم احتمال وجود حیات بیگانه خیلی مورد توجه قرار نگرفت. دلیلش هم واضح است، زیرا حتی هنوز در مورد جایگاه خودشان هم در عالم، شک و شبهه‌ی زیادی وجود داشت. برای فلاسفه‌ی باستان که زمین را روی شاخ گاو می‌پنداشتند تا بطلمیوسی که زمین را مرکز عالم می‌دانست و خدا و فرشتگانی که روی فلک‌ الافلاک زندگی می‌کردند، احتمال وجود حیات بیگانه خنده‌دار به‌نظر می‌رسید! اما پس از آنکه بنیان نظریه زمین مرکزی بطلمیوس توسط کوپرنیک فروریخت و معلوم شد این زمین است که به دور خورشید می‌چرخد، اوضاع تغییر کرد. با پیشرفت علم نجوم و مشاهده‌ی گیتی پهناوری که گویا انتهایی نداشت، احتمال وجود حیات بیگانه جان تازه‌ای گرفت و عطش بشر برای پاسخ به آن، بیشتر شد. حالا و در قرن بیست و یکم، این سوال به یکی از بزرگترین دغدغه‌های نه‌تنها دانشمندان، بلکه انسان‌ها و حتی دولت‌ها تبدیل شده است (البته در مورد دولت‌ کشورهایی مثل ایران، خیلی صادق نیست). چندسالی است که انسان‌های زمینی به کمک پروژ‌ه‌های بزرگی مانند SETI، گوش‌هایشان را برای شنیدن صدای حیات بیگانه تیز کرده‌ اند!

به خاطر دارم زمانیکه در دوران نوجوانی، کتاب‌های فیزیکی می‌خواندم، در بحث ذرات بنیادی و احتمال وجود پادماده، نویسنده‌ی کتاب، مثال جالبی زده بود: فرض کنید حیات بیگانه پیدا شده و تمام مردم زمین با هیجان زیادی منتظر از راه رسیدن موجودات فرازمینی هستند. وقتی اولین موجود فرازمینی را می‌بینید و به رسم زمینی‌ها با اون دست می‌دهید، هر دو منفجر می‌شوید، زیرا او از پادماده ساخته شده بود! جدا از اینکه، منفجر‌شدن ما در اولین برخورد، به هیچ وجه، جالب نبود، اما این مثال جذاب، مرا ساعت‌ها به فکر فروبرد، می‌خواستم بدانم موجودات فرازمینی چه شکلی دارند و یا از چه جنسی هستند؟ اما قبل از همه‌ی این سوالات جزیی‌تر، یک سوال بنیادی‌تر وجود داشت: احتمال وجود حیات بیگانه چقدر است؟ آیا موجودات فرازمینی، اصلا وجود دارند؟

photo_2017-05-28_19-40-46

در سال ۱۹۶۷، دانشجویی به نام ژاکلین بل، پدیده‌ی عجیبی را در قسمتی از آسمان که مثلث تابستانی نامیده می‌شود،‌ کشف کرد: پالس‌هایی از امواج رادیویی که هر ۱٫۳۳۷۳ ثانیه یکبار، تکرار می‌شدند (درست مثل ساعتی که کمی آرامتر، تیک تاک کند). پیدا کردن چنین پدیده‌ای، بسیار نادر بود؛ بنابراین بل، منبع این سیگنال را LGM1 نامید که مخفف عبارت «آدمک‌های سبز» است. امروزه می‌دانیم که عامل آن سیگنال‌ها، آدمک‌های سبز نبودند، بلکه پدیده‌‌‌ای نجومی به نام تپ اختر باعث چنین پدیده‌ای شده بود. کشف تپ اختر هم، بسیار هیجان‌انگیز بود، اما قطعا نه به اندازه کشف آدمک‌های سبز یا همان آدم فضایی‌ها!

احتمال وجود حیات بیگانه

ده سال بعد، سیگنالی عجیب‌تر از یک رادیوتلسکوپ دریافت شد. این سیگنال، خیلی غیرعادی بود، زیرا بسیار قوی بود و شبیه هیچ سیگنال رادیویی دیگری نبود، بنابراین به نظر می‌رسید که از جای دیگری غیر از زمین آمده است. این سیگنال، آنقدر عجیب بود که کاشف آن، کلمه مشهور wow را در حاشیه داده‌هایش نوشت. پس از اینکه منجمان، زمین را به عنوان منبع این سیگنال رد کردند، نظر همگان بر آن شد که این سیگنال از جایی، ماورای زمین آمده است. اما سوال مهمی که تاکنون هم بی‌جواب مانده، این است: از کجا؟ توسط چه چیزی یا چه کسی؟ آیا آن سیگنال را یک پدیده‌ی طبیعی ایجاد کرده بود؟ یا موجودات هوشمند فرازمینی؟ پاسخ سوال آخر، احتمالا «نه» است. در هر صورت، این سیگنال، یک منبع خارجی داشت.

بسیاری از دانشمندان حدس می‌زنند حیات بیگانه وجود داشته باشد. آنها این حدس را براساس نوعی محاسبات ریاضی می‌زنند. البته واقعیت این است که محاسبات احتمال وجود حیات بیگانه سرشار از متغیرهایی است که هیچ یک را نمی‌توانیم با قطعیت تعیین کنیم. برای درک نسبی این متغیرها، بهتر است نگاهی به آمار کیهانی بیندازیم. اجازه دهید ببینیم ریاضیات در مورد احتمال وجود حیات بیگانه دقیقا چه اطلاعاتی می‌تواند در اختیار ما قرار دهد؟

آمار ستارگان

بیایید با آمار ستارگان و سیارات شروع کنیم. خب می‌دانیم که کل حیات روی زمین، از همین سیاره‌، سرچشمه گرفته و دانشمندان بر این باورند که در مورد ریشه‌‌ی حیات‌های دیگر (اگر وجود داشته باشند) هم، احتمالا همینطور خواهد بود. دلایل علمی ثابت می‌کند حیات روی سیاره‌هایی شکل می‌گیرد که به دور ستاره‌های نه خیلی بزرگ و نه خیلی کوچک (درست شبیه خورشید خودمان) می‌چرخند.

منجمان حدس می‌زنند حدود ۱۰۰ میلیارد از چنین ستاره‌های خورشید مانندی در کهکشان ما وجود دارد. حدود نصف این‌ ستاره‌ها، به دور ستاره‌ی دیگری می‌چرخند که در نتیجه، احتمال وجود سیارات به دور آنها را بسیار کم می‌کند (زیرا آن ستاره‌ها باعث پرت شدن سیارات از سیستم مداری می‌شوند). پس تا اینجا، حدود نصف ستاره‌ها از دور رقابت خارج می‌شوند، اما هنوز حدود ۵۰ میلیارد ستاره‌ی قابل حیات در کهکشان ما باقی می‌ماند!

آمار سیارات

در مورد سیاره‌های قابل سکونت، قضیه از چه قرار است؟ در منظومه شمسی،  تقریبا ۱۰ سیاره برای پیدایش حیات وجود دارد؛ بنابراین اگر فرض کنیم به ازای هر سیستم خورشیدی، ۱۰ سیاره‌ی قابل حیات وجود داشته باشد، با احتساب عددی که در بخش قبل برای ستارگان بدست آوردیم (۵۰ میلیارد)، حدود ۵۰۰ میلیارد سیاره‌ی مناسب برای حیات در کهکشان ما وجود دارد!

اگر فرض کنیم یک دهم سیاره‌های موجود در منظومه شمسی، واقعا قابلیت حیات دارند، پس حدود یک دهم از ۵۰۰ میلیارد، یعنی ۵۰ میلیارد سیاره با برخی از گونه‌های حیات (نه لزوما هوشمند) می‌تواند در کهکشان ما وجود داشته باشد. با وجود تمام این حساب‌کتاب‌ها، اگر بروز حیات در منظومه شمسی که ۴ میلیارد سال پیش رخ داده، یک رویداد بسیار غیرمحتمل بوده، پس شاید ما در کهکشان و حتی در کائنات، تنها باشیم! بنابراین اگر بخواهیم احتمالاتی فکر کنیم، تعداد سیاره‌‌‌های با امکان حیات در کهکشان ما، از ۱ (یعنی فقط ما) تا ۵۰ میلیارد متغیر است؛ و این یعنی یک گستره‌ی به‌شدت بزرگ! آیا می‌توانیم این گستره را محدودتر کنیم؟ دانشمندان در حال کار روی آن هستند.

احتمال وجود حیات بیگانه

احتمال وجود حیات بیگانه چقدر است؟

احتمال وجود حیات بیگانه و معادله دِرِیک (Drake)

تا اینجا با یک حساب سرانگشتی حدس زدیم میلیاردها نژاد مستقل زندگی می‌تواند در کهکشانمان وجود داشته باشد. این فرض، ما را جسورتر می‌کند که به سوالات جذاب‌تر بعدی فکر کنیم: چند گونه از این نژادهای حیات، هوشمند بوده و شاید حتی از نظر تکنولوژیکی از ما پیشرفته‌ترند؟ در حقیقت، هیچ راهی برای پیداکردن پاسخ دقیق به این سوالات وجود ندارد، اما این دلیلی خوبی برای کنار گذاشتن آنها نیست! روح کاوشگر انسان او را به جستجویی جسورانه در مورد پاسخ این سوالات وادار می‌کند؛ و این کاری بود که منجمی به‌نام فرانک دریک در سال ۱۹۶۱ انجام داد. او معادله‌ای معرفی کرد که حالا معادله دریک نامیده می‌شود. معادله دریک به شکل زیر است:

N= R* × fp × ne × fL × fi × fc × L

نمادهای بالا به ترتیب به‌صورت زیر تعریف می‌شوند:

  • N= تعداد تمدن‌هایی در کهکشان راه شیری که می‌توانند با ما ارتباط برقرار کنند
  • R*= تعداد ستاره‌های کهکشان راه شیری که در هر سال جدید، قابلیت حیات پیدا می‌کنند
  • fp= کسری از ستاره‌هایی که دارای سیستم‌های سیاره‌ای هستند
  • ne= تعداد سیاره‌هایی که به ازای هر سیستم ستاره‌ای، قابلیت نگهداری حیات را دارند
  • fL = کسری از سیاره‌های مناسبی که حیات، واقعا در آنها توسعه می‌یابد
  • fi= کسری از سیاره‌های دارای حیات که به هوشمندی می‌رسند
  • fc= کسری از سیاره‌های دارای حیات که موجودات پیشرفته‌ی تکنولوژیکی دارای ارتباطات پیشرفته دارند
  • L= تعداد متوسط سال‌هایی که چنین تمدنی وجود دارد و می‌توند ارتباط برقرار ‌کند (عمر تمدن)

این معادله، سرشار از متغیرهای نامعلوم است. در واقع اگرچه متغیرهای این معادله، زیاد هستند، اما ایده‌ی پشت آن، واقعا ساده است:

  • اگر تعداد ستاره‌های کهکشانمان که هر سال، قابلیت حیات پیدا می‌کنند را در کسر ستاره‌هایی که سیاره‌هایی در اطراف خود دارند، ضرب کنیم و سپس این عدد را در تعداد سیاره‌های هر ستاره که واقعا قابلیت حیات دارند ضرب کنیم، به یک عدد تخمینی برای تعداد سیاره‌هایی در کهکشانمان می‌رسیم که هرسال قابلیت حیات پیدا می‌کنند.
  • سپس اگر این عدد را در کسر سیاره‌هایی که زندگی نه تنها به‌طور نظری، بلکه واقعا بروز می‌یابد ضرب کرده و سپس در کسر این سیاره‌هایی که نه تنها حیات، بلکه حیات هوشمند بروز می‌یابد ضرب کنیم و در نهایت این عدد را در کسر سیاره‌هایی که زندگی تکنولوژیکی پیشرفته‌ای دارند، ضرب کنیم، تخمینی از تعداد تمدن‌های تکنولوژیکی پیشرفته را بدست می‌آوریم که هر سال در کهکشان ما ظاهر می‌شوند.
  • در نهایت اگر بخواهیم تعداد تمدن‌های پیشرفته‌ی تکنولوژیکی که همین حالا در کهکشان ما وجود دارند را حساب کنیم، باید عددی که بدست آوردیم را در تعداد متوسط سال‌هایی که چنین تمدنی دوام می‌آورد (عمر تمدن)، ضرب کنیم.

آیا ما تنها هستیم؟

احتمال وجود حیات بیگانه

اگرچه منطق معادله دریک، بسیار سرراست است، اما اکثر متغیرهای این معادله، احتمالاتی یا حتی کاملا ناشناخته هستند؛ مثلا در چه کسری از سیاره‌های مناسب برای زندگی، واقعا زندگی بروز می‌یابد؟ واقعیت این است که جواب را نمی‌دانیم! چه کسری از این حیات‌های بروزیافته، هوشمند یا از نظر تکنولوژیکی پیشرفته خواهند بود؟ باز هم جوابی نداریم!

با این حال، مردم تلاش کرده‌اند تا با استدلال‌های منطقی، متغیرهای این معادله را تا حدودی تخمین بزنند. واضح است که استدلال‌های متفاوت، جواب‌های متفاوتی هم تولید خواهند کرد: از یک تمدن پیشرفته‌ی تکنولوژیکی (که ما هستیم) تا میلیون‌ها تمدن پیشرفته تکنولوژیکی مستقل در همین کهکشان خودمان! در واقع معادله دریک، بیشتر یک بازی ریاضی سرگرم‌کننده و جذاب است تا یک معادله‌ی فنی و کاربردی! زیرا همانطور که گفتم سخت‌ترین قسمت ماجرا، پیدا کردن مقادیر دقیق متغیرهاست که گویا قرار نیست به این زودی، آنها را پیدا کنیم. پس دوباره به خانه اول بازمی‌گردیم و می‌پرسیم:

آیا ما در کائنات تنهاییم؟ اگر نه، چرا فقط ما باید تنها ساکنان این گیتی پهناور باشیم که در زمین به این کوچکی، جای گرفته‌ایم؟ و اگر بله، پس بقیه کجا هستند؟ من بیشتر با جواب دوم موافقم و می‌گویم ما تنها نیستیم، اما در مورد اینکه بقیه کجا هستند، چیزی‌ نمی‌دانم: شاید خیلی دور و شاید خیلی نزدیک! شما چه فکر می‌کنید؟

درباره این نویسنده

ناهید سادات ریاحی ، زاده‌ی اردیبهشت ۶۹ و دانشجوی دکترای شیمی کوانتوم محاسباتی در دانشگاه شهید بهشتی است. او علاقمند به دنیای کوانتوم و تکنولوژی بوده و علاوه بر سردبیری دیپ لوک، به طراحی وب و نویسندگی در گجت نیوز و ماهنامه جیبی GSM مشغول است. (Personal Web)

دورترین سیاره منظومه تراپیست وان در کانون توجه تلسکوپ کپلر

منظومه تراپیست وان با هفت سیاره، یکی از هیجان‌انگیزترین کشف‌های اخیر در حوزه سیارات فراخورشیدی بود. اکنون اطلاعات بیشتری از دورترین سیاره آن منتشر شده است.

در زمان کشف این مجموعه سیاره‌ای، در مورد آخرین سیاره آن به نام Trappist-1 h، اطلاعات زیادی وجود نداشت. اما اکنون، با استفاده از داده‌های تلسکوپ کپلر، برخی از سوالات مربوط به نوع مدار، دما و شانس زیست‌پذیری آن، با قطعیت بیشتری پاسخ داده شده است.

به دلیل نور بیش از حد ستارگان، تصویربرداری مستقیم از سیارات فراخورشیدی، تقریبا ناممکن است. در عوض، با مشاهده خود ستاره، می‌توان پی به وجود سیارات و ویژگی‌های آنها برد. به این صورت که با عبور سیاره از جلوی قرص ستاره میزبان، شاهد افت نوری بسیار کمی در نور رسیده از ستاره هستیم. تلسکوپ کپلر، هزاران سیاره را با این روش کشف کرده است و اکنون درباره یکی از این سیارات، اطلاعات جالب‌توجه‌تری در اختیار ما قرار داده است.

پیش از این مطالعه جدید، ستاره‌شناسان تنها یک بار گذر هفتمین سیاره منظومه تراپیست-۱ را از برابر ستاره آن رصد کرده بودند. به این صورت اطلاعات بسیار کمی در مورد این سیاره موجود بود. اما هم‌اکنون در تحقیقی که در دانشگاه واشنگتن و زیر نظر دانشجوری دکترایی به نام Rodrigo Lugar انجام شده، زمانی برابر ۷۹ روز از رصد‌های کپلر استخراج شده تا چهار مورد گذر این سیاره از منظومه تراپیست وان ثبت شود.

حتی این داده‌های جدید نیز چالش‌برانگیز بودند. به طور مثال یکی از گذرهای سیاره trappist-1-h با گذر نزدیکترین سیاره، همزمان شده است. گذر دیگری، همزمان با یکی از فوران‌های ستاره بوده است. با این حال مشخص شده که این سیاره هر ۱۸٫۷۷ روز یک بار به دور ستاره میزبان خود گردش می‌کند و دمایی در حدود منفی ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد دارد.

مداری که برای این سیاره تعیین شده است، به میزان بسیار دقیقی با تخمین‌های پیشین ستاره‌شناسان همخوانی دارد. مطالعه سرعت‌های مداری شش سیاره دیگر، به دانشمندان اجازه می داد تا بتوانند حدود دوره تناوب سیاره h را با توجه به رزونانس مداری سایر سیارات محاسبه کنند.

تراپیست وان

چنین رزونانس‌های در منظومه‌های سیاره‌ای دیگری نیز مشاهده می‌شود. رزونانس مداری به این صورت است که دوره تناوب سیاره دورتر، عدد صحیحی از دوره تناوب مداری سیاره نزدیکتر است. این پیکربندی خاص، به سیارات این مجموعه اجاره داده است تا در مدارهایی بسیار نزدیک، نزدیکتر از عطارد به خورشید، جای بگیرند و پایدار باشند.

بخش دیگری از این مطالعه پیشنهاد می‌کند که در زمان‌های گذشته، دورترین سیاره از منظومه تراپیست وان ، در محدوده کمربند حیات تراپیست-۱ قرار داشته است و پس از آن بوده که با تغییرات مداری بوجود آمده، سیارات در مدارهای کنونی خود به پایداری رسیده‌اند.

بنابراین ممکن است حیات در گذشته، روی این سیاره شکل گرفته باشد و پس از یخبندان بوجود آمده، در آن حفظ شده باشد. احتمالی که کاوش‌های بیشتر در این سیاره را می‌طلبد.

فیلم لو رفته ناسا از پرواز یوفو در نزدیکی ایستگاه فضایی بین المللی

۲۹ اردیبهشت ۹۶ ساعت ۲۱:۳۶

فضانوردان طی یک پیاده‌روری فضایی، متوجه پرواز یوفو در نزدیکی ایستگاه فضایی بین المللی شده و ویدیویی از آن را به زمین مخابره کردند!

دو فضانوردی که در فضای بیرونی ایستگاه بودند، متوجه پرواز یوفو در نزدیکی ایستگاه فضایی بین المللی شده و ویدیویی از آن را به زمین فرستادند. در این فایل ویدیویی، تعداد ۳ بشقاب پرنده به چشم می‌آیند که تماشای آنان شما را شگفت‌زده خواهد کرد.

پرواز یوفو در نزدیکی ایستگاه فضایی بین المللی برای فضانوردان نیز تعجب‌آور بوده است!

فایل ویدیویی زیر که قسمت کوچکی از گزارش ۳۰ دقیقه‌ای فضانوردان است، تعداد ۳ شی ناشناس پرنده را نشان می‌دهد که تاکنون توجه طیف وسیعی از یوفولوژیست‌ها را به خود جلب نموده و منجر به طرح سوالاتی جدی می‌گردد. فضانوردان با دیدن پرواز یوفو در نزدیکی ایستگاه فضایی بین المللی مات و مبهوت شده و دیدن این بشقاب پرنده ها برای آنان نیز دور از انتظار بوده است. نکته جالب در مورد این پیاده‌روری فضایی این است که هم فضانوردان و هم یوفوها از دیدن همدیگر تعجب کرده و واکنش نشان می‌دهند!

فضانوردی که با استفاده از دوربین مخصوص، در حال فیلم‌برداری است، با دیدن این اشیای پرنده ناشناس تعادل حفظ دوربین را از دست داده و آن را در حالت شناور رها می‌کند. جالب اینکه ۲ بشقاب پرنده نمایش داده شده در این فایل ویدیویی، با حرکت سریع این فضانورد، به سرعت واکنش نشان داده و مسیر پرواز خود را تغییر می‌دهند.

مخالفان این نظریه بر این باورند که اشیای قابل مشاهده در این فایل ویدیویی، گرد و غبار موجود در فضا هستند که با قرار گرفتن در معرض نور خورشید، چنین انعکاسی را از خود نشان می‌دهند.

اما آقای وارینگ (Mr Waring)، به عنوان یکی از یوفولوژیست‌های مطرح، ادعای مخالفان را زیر سوال برده و در این باره می‌گوید:

با دقت در این ویدیو، من سریعا متوجه حرکات اشیای سفید رنگی شدم که کوچک و در اندازه‌ی هواپیماهای بدون سرنشین بودند. تعداد دیگری از آنان در اندازه‌ای کوچک‌تر بوده و حرکاتی زیگزاگی را از خود نشان می‌دهند. به نظر می‌رسد که این اشیا، کاملا کنترل شده بوده و متعلق به موجوداتی غیر زمینی هستند.