کپسول کرو دراگون SpaceX با چهره‌ای گداخته اما سالم به زمین بازگشت

کپسول کرو دراگون (Crew Dragon) پس از یک هفته ماجراجویی، در اقیانوس اطلس فرود آمد. این کپسول فضایی متعلق به شرکت اسپیس ایکس، پنج روز اخیر را در اتصال به ایستگاه فضایی بین‌المللی گذراند و بازگشت به خانه، حسن ختامی برای ماموریت آزمایشی موفقیت‌آمیز آن بود.

یازدهم اسفند ماه (2 مارس)، کپسول کرو دراگون در قالب ماموریت دمو-1 (Demo-1) به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) رهسپار شد تا مرحله تازه‌ای از پرواز‌های فضایی آمریکایی‌ها آغاز شود. پس از به پایان رسیدن پروژه شاتل در سال 2011، ناسا به همکاری با شرکای تجاری خود مشغول بود تا شیوه جایگزینی را برای انتقال فضانوردان و تجهیزات به ISS راه‌اندازی کند. در این سال‌ها، عملیات حمل و نقل با اتکا به فضاپیمای روسی سایوز انجام می‌گرفت.

«جیم برایدنستاین» رئیس ناسا، پایان موفق نخستین ماموریت کپسول کرو دراگون را نقطه عطفی در پروازهای فضایی توصیف کرد و گفت:

من می‌خواهم یک بار دیگر به اعضای ناسا و اسپیس ایکس برای هفته فوق‌العاده‌ای که پشت سر گذاشتند تبریک بگویم. پروژه کامرشال کرو، ما را یک گام دیگر به اعزام فضانوردان آمریکایی با راکت‌های آمریکایی و از خاک آمریکا به فضا، نزدیک‌تر می‌کند. من به کار بزرگی که برای رساندن ما به این نقطه انجام شد، افتخار می‌کنم.

ناسا همراه با شرکای خود روی پروژه کامرشال کرو (CCP) کار می‌کند و هدف آن، دستیابی به راهی ایمن و مقرون به صرفه برای رسیدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی است؛ البته در آینده، مقاصد تازه‌ای هم در منظومه شمسی تعریف خواهند شد. به هرحال انجام امور به این صورت برای ناسا تازگی دارد.

کپسول کرو دراگون ، راه را برای عدم وابستگی ناسا به فناوری روسی سایوز باز کرد

پیش‌تر این سازمان کلیه مراحل طراحی، تست، تولید و پرتاب فضاپیماها را از طریق شرکت‌های وابسته به خود انجام می‌داد. در پروژه کامرشال کرو اما، انعطاف بیشتری به خرج داده و طراحی فضاپیما را به کمپانی‌های تجاری واگذار کرده است. این رویکرد، مشوقی برای شرکت‌ها شد تا نهایت توان خود را برای تحقق اهداف فضایی به کار بگیرند. حالا اسپیس ایکس و بوئینگ، به دو شریک قابل اتکا برای ناسا تبدیل شده‌اند.

دمو-1 ماموریتی بدون سرنشین بود که برای تست و تطبیق دادن کرو دراگون با شرایط پرواز اجرا شد. این کپسول که حامل آذوقه، تجهیزات و یک ماکت انسان (با سنسورهایی برای جمع‌آوری اطلاعات) بود؛ در جریان عملیات به طور اتوماتیک به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شد.

فضانوردان مستقر در ISS نیز، این فرصت را یافتند که با روند کار آشنایی پیدا کنند. کپسول کرو دراگون پس از 5 روز اتصال به ایستگاه، از آن جدا شد و با فرود در فاصله 320 کیلومتری از سواحل فلوریدا، روز گذشته به زمین بازگشت.

کپسول کرو دراگون SpaceX

«استیو استیش» یکی از مدیران CCP درباره ماموریت کرو دراگون می‌گوید:

اگر به عظمت این پرواز و مقدمات کار فکر کنید، از مهیا کردن اتاق کنترل و ساختن کپسول گرفته تا آماده‌سازی راکت فالکون 9، آنالیزها و پشتیبانی عملیات؛ می‌بینید که چه کار بزرگی انجام شده است. اعضای تیم ناسا و اسپیس ایکس نه تنها برای تدارک مقدمات پرتاب، بلکه در نحوه مدیریت پرواز نیز همکاری تنگاتنگی با یکدیگر داشتند.

«بنجی رید» مدیر ماموریت کرو در کمپانی SpaceX نیز ورود کپسول به جو زمین، باز شدن چترهای نجات و فرود آن در آب را بی‌عیب و نقص توصیف کرد:

همه چیز در زمان مقرر و دقیقا مطابق انتظار پیش رفت. لحظات بسیار زیبایی بود.

گام بعدی، پرتاب کپسول سرنشین‌دار دراگون به ISS در تابستان 2019 است. این ماموریت آزمایشی 14 روزه، دمو-2 نام دارد و با حضور دو فضانورد آمریکایی به اسامی «باب بنکن» و «داگ هرلی» اجرا می‌شود. پس از آن، فضانورد ناسا «مایک هاپکینز» نخستین مسافری خواهد بود که با کپسول اسپیس ایکس، عازم ایستگاه فضایی برای انجام یک ماموریت رسمی خواهد شد.

کپسول کرو دراگون با وجود آثار سوختگی ناشی از ورود به جو زمین، وضعیت خوبی دارد و در حال ریکاوری است. با این اوصاف باید گفت که موفقیت، به یک عادت برای اسپیس ایکس تبدیل شده است. حالا همگان در آمریکا سرمست از پایان خوش این ماموریت‌اند؛ از دموکرات‌ها گرفته تا جمهوری‌خواهان و چه بسا رئیس جمهور ایالات متحده. البته شاید روس‌ها ناراضی باشند، چرا که در حال از دست دادن یک مشتری هستند.

زمانی سطح مریخ بستر رودخانه های عظیم بوده است!

شاید باورش برای ما زمینی ها که به بیایانی و خشک بودن مریخ عادت کرده ایم سخت باشد که زمانی سطح این سیاره میزبان روخانه های عظیم بوده است.

زمانی بر روی سیاره سرخ رودخانه های بزرگی در جریان بوده اند و بر این اساس مریخ با وضعیت کنونی خود بسیار متفاوت بوده و شرایط دیگری را تجربه کرده است.

میلیاردها سال پیش مریخ با آنچه که اکنون شاهد آن هستیم تفاوت داشت. این سیاره، سزمینی خشن، بایر، سرد و بی آب نبوده، بلکه رودخانه های وسیعی بر روی آن جریان داشته اند. هر چند علیرغم اثبات وجود آب در میلیاردها سال پیش بر روی مریخ هنوز با قطعیت نمی توان از وجود حیات بر روی آن سخن گفت.

با وجود اینکه دانشمندان و منجمان هنوز به یک مدرک قطعی برای اثبات حیات بر روی مریخ دست نیافته اند، اما وجود شبکه ای عظیم از رودخانه ها بر روی این سیاره می تواند این احتمال را تقویت کند که زمانی دور بر روی این سیاره حیات در جریان بوده است.

عکس هایی که وجود آب بر روی مریخ را اثبات می کنند

دوربین مدارگرد مریخی اکسپرس، عکس هایی با رزلوشن بالا به زمین ارسال کرده که با مشاهده آنها به وضوح می توان شاهد وجود شبکه های رودخانه ای بر روی مریخ بود. عکس های گرفته شده متعلق به سرزمین های جنوبی مریخ است که در شرق دهانه هویگنس قرار دارد که یک دهانه بسیار معروف بر روی سیاره سرخ محسوب می شود. این شبکه رودخانه ای همچنین در شمال هلاس قرار دارد که بزرگترین حوزه برخوردی بر روی سیاره به حساب می آید.

این ناحیه یکی از قدیمی ترین مناطق مریخ است که قدمتی بین ۳ و نیم میلیاد تا ۴ میلیارد سال دارد و پوشیده از حفره ها و دهانه های مختلف است.مریخ

شبکه رودخانه ای این سیاره شبیه به دندریت های داخل مغز است که در واقع انتهای شاخ های سلول های عصبی در مغز هستند و شباهت بسیاری با پراکندگی شاخه های رودخانه ای در سیاره همسایه دارند.

مریخ

کنکاش برای آب و مشخصا جستجوی علائم حیات در جایی خارج از زمین، مدتهاست که به اولویت اصلی ناسا بدل شده است. بدون آب، حیات نیز وجود ندارد و بر همین اساس ناسا در صدد برآمده تا با ارسال کاوشگرهای خود به قمرهای مشتری و زحل، مانند اروپا یا انسلادوس، اقماری که تصور می‌شود که در آنها اقیانوس‌های شوری در زیر پوسته‌های نازک یخی در جریان داشته باشد، راز آب و حیات در سیارات دیگر را کشف کند.

از زمانی که بشر با تلسکوپ توانست فضا را مشاهده کند، مریخ مکان جذاب برای جستجوی حیات بوده است. کما اینکه در داستان‌های علمی تخیلی سیاره سرخ همواره مقصد مناسبی برای فرار از زمین بوده است.

از زمان شروع کاوش‌ها در سیاره مریخ تاکنون، پژوهشگران و اختر شناسان هر چقدر اطلاعات بیشتری از این سیاره به‌دست می‌آورند، بیشتر به گذشته‌ی مملو از آب یا حتی وجود حیات در این سیاره مطمئن می شوند.

اگر مریخ، زمانی دارای آب مایع بوده، آیا نوعی از حیات و زندگی هم در این سیاره وجود داشته است؟ آیا ممکن است زمانی که فضانوردان به مریخ برسند و روی سطح این سیاره قدم بگذارند، پای خود را روی فسیل‌های میکروبی بگذارند و یا حتی گونه ای از حیات زیر زمین را مشاهده کنند؟هر چه بیشتر مریخ را جستجو می کنیم، این سیاره جذاب‌تر و پیچیده‌تر می‌شود.

بررسی 11 سوال بی‌پاسخ درباره ماده تاریک ؛ حقیقت اسرارآمیزترین ماده کائنات چیست؟

ماده تاریک ، اسرارآمیزترین ماده در سرتاسر کائنات محسوب شده و گفته می‌شود کنترل همه کهکشان‌ها، ستاره‌‌ها و سیاره‌ها، در دستان آن قرار دارد. در این مطلب 11 پرسش بی‌جوابی که درباره ماده تاریک وجود دارند را بررسی خواهیم کرد.

در سال 1930، یک ستاره‌شناس سوئیسی با نام فریتس تسوئیکی (Fritz Zwicky) دریافت کهکشان‌های واقع در یک ابر خوشه بسیار دور، مشغول گردش به دور یکدیگر با سرعتی بیشتر از حد مورد انتظار هستند. در واقع سرعت گردش این کهکشان‌ها به دور یکدیگر، با در نظر گرفتن توده و جرم قابل مشاهده آن‌ها، بیشتر تلقی می‌شد. این موضوع سبب شد فریتس تسوئیکی فرضیه وجود یک ماده غیر قابل مشاهده را مطرح کند. ماده تاریک (Dark Matter) نامی است که در نهایت برای آن برگزیده شد. به عقیده وی، ماده‌ای ناشناس به وسیله اعمال گرانش روی کهکشان‌ها، سبب افزایش سرعت گردش آن‌ها می‌شود.

ماده تاریک و اسرار آن

از آن زمان به بعد، مطالعات بیشتری صورت گرفت و مشخص شد این ماده اسرارآمیز در سرتاسر کیهان وجود دارد. طبق تحقیقات، فروانی ماده تاریک در مقایسه با ماده‌ای که اشیای عادی همچون ستاره‌ها، سیارات و حتی انسان‌ها را ساخته، شش برابر بیشتر است! اگرچه دانشمندان به وجود ماده‌ای اسرارآمیز و بسیار پرحجم در سرتاسر کائنات پی برده و در موجودیت آن شکی ندارند، اما همچنان سوالات زیادی درباره آن در سرشان می‌چرخد، سوالاتی که متاسفانه هیچ پاسخی برای آن‌ها وجود ندارد! ماده سیاه با وجود در بر گرفتن کل کیهان و داشتن حجمی بیشتر از تمام مواد موجود در سرتاسر کائنات، هنوز اسرارآمیز و ناشناخته باقی مانده است!

ماده تاریک چیست؟

نکته بسیار عجیب درباره ماده تاریک این است که دانشمندان به وجود چنین ماده‌ای اعتراف کرده و در موجودیت آن شکی ندارند، اما نمی‌توانند چیستی و حقیقت آن را تشریح کنند! برخی دانشمندان حدس می‌زنند جرم گمشده در جهان، از ستاره‌های کم نور و سیاه چاله‌ها ایجاد شده است. البته بر اساس گفته‌های دان لینکن (Don Lincoln)، فیزیک‌دان آزمایشگاه Fermilab، طبق مشاهده‌های دقیق، ارتباط چندانی بین چنین اشیایی و ماده سیاه یافت نشده است.

ماده تاریک

در حال حاضر، تنها فرضیه پذیرفته شده درباره حقیقت ماده تاریک، تشکیل شدن آن از یک ذره فرضی با نام Weakly Interacting Massive Particle (ذره عظیم تعاملی ضعیف) است که به طور خلاصه، WIMP نامیده می‌شود. بر اساس توضیحات دان لینکن، این ذره شبیه به نوترون عمل می‌کند، با این تفاوت که در مقایسه با یک پروتون، بین ده تا صد برابر سنگین‌تر است. هر فرضیه‌ جدید مطرح شده درباره ماده تاریک، سوالات بی‌پاسخ جدیدتری درباره آن ایجاد می‌کند!

آیا قادر به آشکار ساختن ماده سیاه هستیم؟

اگر ماده تاریک از ذرات WIMP ایجاد شده است، آن‌ها می‌بایست همه جا در اطراف ما، به صورت نامرئی و به سختی قابل تشخیص، وجود داشته باشند. پس چرا با وجود احاطه شدن توسط این ذرات، قادر به یافتنشان نیستیم؟ اگرچه WIMP با دیگر مواد متداول تعامل زیادی ندارد، اما همیشه می‌توان شانسی برای برخورد یک ذره انرژی تاریک با یک ذره عادی همچون پروتون یا الکترون حین سفر آن در طول فضای بی‌انتها، قائل شد.

ماده تاریک

دانشمندان به منظور مطالعه روی تعداد زیادی از ذرات عادی، در عمق زمین، آزمایش‌های بسیار زیادی انجام داده‌اند. در این آزمایش‌ها تلاش می‌شود به وسیله محافظت ذرات، از تداخل تابش جلوگیری شده و شرایط برخورد یک ذره ماده تاریک با یک ذره ماده عادی هچون پروتون یا الکترون شبیه‌سازی شود. مشکل اینجاست که بعد از چندین دهه تحقیق، هیچ کدام یک از ردیاب‌های طراحی شده دستاوردی نداشته‌‌اند. آخرین آزمایش درباره ماده تاریک به پروژه کشور چین با نام PandaX مربوط می‌شود که نتیجه آن نیز عدم کشف ماده WIMP بوده است.

بر اساس گفته‌های های-بو یو (Hai-Bo Yu)، فیزیک‌دان دانشگاه کالیفرنیا، به نظر می‌رسد ذرات تشکیل‌دهنده ماده سیاه، از ابعادی که دانشمندان برای یک WIMP قائل شده‌اند بسیار کوچک‌تر بوده یا ساختارشان به حدی پیچیده است که مطالعه روی آن‌ها را دشوار می‌کند.

آیا ماده تاریک از ذرات جزئی‌تر بیشتری ساخته شده است؟

هر سوال بی‌پاسخ مربوط به ماده تاریک، چندین سوال بی‌جواب دیگر را در دل دارد. به عنوان نمونه، آیا اصلا بررسی WIMP به تنهایی کار درستی است؟ شاید ماده سیاه همانند دیگر ماده‌های موجود در طبیعت، از چندین ذره کوچکتر ایجاد شده است و در واقع بیشتر از یک قسمت دارد. ماده‌های متداول از ذرات متفاوتی همچون پروتون و الکترون ایجاد شده‌اند. دانشمندان طی سال‌های اخیر، به وجود ذرات زیر اتمی دیگری در ماده همچون نوترون و پیون نیز پی برده‌اند.

ماده تاریک

اما دانشمندان درباره ساختار ماده تاریک، که 85 درصد کل ماده‌های موجود در کائنات را تشکیل می‌دهد، تردید داشته و تصور می‌کنند ممکن است این ماده نیز دارای چندین ذره باشد. بر اساس گفته‌های آندری کتز (Andrey Katz)، فیزیک‌دان دانشگاه هاروارد، هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برای مطرح کردن فرضیه‌ ایجاد شدن ماده تاریک تنها از یک ذره، وجود ندارد.

به عقیده آندری کتز، ممکن است پروتون‌های ماده سیاه با الکترون‌های آن، در ساختاری کنار هم قرار داشته و اتم‌های منحصربه‌فرد این ماده را تشکیل بدهند. با توجه به متفاوت بودن ماده تاریک نسبت به ماده‌ای که همه می‌شناسیم، بدون شک ذرات زیر اتمی آن (در صورت وجود) خواصی منحصربه‌فرد دارند، اما در صورت حقیقی بودن این فرضیه، روی هم رفته، ساختار یکسانی در سرتاسر کیهان برقرار است، چرا که ماده تاریک نیز از ذرات کوچکی (اتم) تشکیل شده که خود آن‌ها، در بر دارنده ذرات کوچکتری (زیر اتمی) هستند. متاسفانه دانشمندان طی چند سال اخیر، موفق به تایید یا رد این فرضیه نشده‌اند.

آیا نیروهای تاریک وجود دارند؟

در کنار چندین ذره (احتمالی) تشکیل‌دهنده ماده تاریک، نظریه‌ای درباره وجود نیروهایی شبیه به نیروهای درونی موجود در ماده عادی داخل ماده سیاه، مطرح شده است. برخی دانشمندان در جستجوی فوتون‌های تاریک هستند که احتمالا حقیقتی شبیه به فوتون‌های رد و بدل شده بین ذرات عادی دارند. این جابه‌جایی فوتون‌ها، نیروی الکترومغناطیسی را به وجود می‌آورد. تفاوت این فرآیند داخل ماده تاریک این است که نیروی حاصل از آن، فقط توسط ذره‌های تشکیل‌دهنده همین ماده احساس می‌شود.

ماده تاریک

دانشمندان ایتالیایی به منظور یافتن پاسخ این سوال، آزمایشی برای تاباندن پرتویی از الکترون‌ و پاد ذره‌ آن با نام پوزیترون داخل یک الماس را شروع کردند. اگر فوتون‌های تاریک وجود داشته باشند، جفت حاصل از الکترون و پوزیترون می‌تواند یکی از عجیب‌ترین ذره‌های منتقل‌کننده نیرو را از بین برده یا به وجود بیاورد! به این ترتیب، پنجره‌ای جدید به روی دانشمندان باز شده و از اسرار تازه‌ای پرده‌برداری خواهد شد.

آیا ماده تاریک از اکسیون ایجاد شده است؟

همراه با کاهش علاقه فیزیک‌دان‌ها به ذرات WIMP، ذرات فرضی جدید متعلق به ماده تاریک محبوبیت پیدا می‌کنند. یکی از ذرات فرضی که توجه فیزیک‌دان‌های زیادی را به خود جلب کرده است، اکسیون (Axion) محسوب می‌شود. برخلاف WIMP، یک اکسیون فوق‌العاده سبک بوده و حجم بسیار بسیار کمتری نسبت به پروتون دارد. طی چند سال اخیر، آزمایش‌هایی برای کسب اطلاعات بیشتر درباره اکسیون انجام شده است.

ماده تاریک

بر اساس شبیه‌سازی‌های کامپیوتری اخیر، احتمال شباهت اکسیون‌ها به اشیایی همانند ستاره‌ها افزایش پیدا کرده است. به همین دلیل آن‌ها قادر هستند تشعشعاتی قابل کشف از خود ساطع کنند. این تشعشعات تقریبا به پدیده مرموز Fast-Radio Burst شباهت دارند. ذره اکسیون فاقد بار الکتریکی بوده و چرخشی ندارد.

خواص ماده تاریک چیست؟

ستاره شناسان، ماده تاریک را از طریق تعامل‌های گرانشی آن با ماده عادی کشف کردند، به همین دلیل آن‌ها، این نوع تعامل را اصلی‌ترین روش انرژی تاریک به منظور نمایش حضور خود در سرتاسر کائنات می‌دانند. اما در زمان تلاش برای فهم حقیقت و طبیعت واقعی ماده تاریک، دانشمندان به در بسته می‌رسند. بر اساس برخی نظریه‌ها، ذره‌های تشکیل‌دهنده این ماده، پاد ذره‌های خود نیز محسوب می‌شوند! به همین دلیل دو ذره انرژی تاریک در صورت ملاقات، یکدیگر را از بین می‌برند!

از سال 2011، یک آزمایش در ایستگاه فضایی بین‌المللی با نام The Alpha Magnetic Spectrometer (AMS) آغاز شده تا بلکه دانشمندان به نشانه‌هایی درباره این فرضیه نابودی در اثر برخورد ذره‌های یکسان با یکدیگر برسند. از زمان آغاز تحقیق، تا امروز صدها هزار رویداد مشاهده شده است. ستاره شناسان هنوز درباره ارتباط این اتفاق با ماده تاریک مطمئن نیستند، اما برای پی بردن به حقیقت ماده تاریک، آزمایش AMS را ادامه می‌دهند.

آیا ماده تاریک در همه کهکشان‌ها وجود دارد؟

با توجه به وزن بسیار بیشتر ماده تاریک در مقایسه با ماده عادی، گفته می‌شود این ماده، نیروی کنترل‌کننده کائنات بوده و مدیریت ساختارهای بسیار بزرگ همچون کهکشان‌ها و خوشه‌های کهشکانی را عهده‌دار است. با توجه به نحوه کشف ماده تاریک که در ابتدای مطلب به آن اشاره کردیم، این موضوع عجیب نیست، مگر این که بدانید دانشمندان در سال 2018، کهکشانی با نام NGC 1052-DF2 کشف کردند که به نظر می‌رسد تقریبا هیچ ماده تاریکی در آن وجود ندارد!

ماده تاریک

بر اساس گفته‌های پیتر وان داکم (Pieter van Dokkum) از دانشگاه ییل آمریکا، به نظر می‌رسد وجود ماده سیاه به منظور تشکیل شدن یک کهکشان ضروری نیست. در تابستان سال 2018، یک تیم تحقیقاتی بر اساس یک سری آنالیز نشان داد تیم پیتر وان داکم در اندازه‌گیری فاصله کهکشان NGC 1052-DF2 دچار خطا شده است، به همین دلیل ماده قابل رویت آن، به مراتب کم نورتر و سبک‌تر از آن چه دانشمندان برای نخستین مرتبه رویت کردند، بوده است. پس در واقعیت بخش عظیمی از حجم این کهکشان را نیز ماده تاریک تشکیل می‌دهد.

از نتایج DAMA/LIBRA چه خبر؟

یکی از رازهای حل نشده مربوط به ذرات فیزیکی، به نتایج معمایی و پیچیده آزمایش DAMA/LIBRA مربوط می‌شود. در این پروژه، یک ردیاب در اعماق یک معدن در کوه‌های گران ساسو ایتالیا واقع شده و با استفاده از آن درباره نوسانات دوره‌ای درون ذره‌های ماده تاریک مطالعاتی انجام می‌شود.

ماده تاریک

این نوسانات ممکن است با گردش زمین به دور خورشید و همزمان با پرواز ذرات از میان جریان کهکشانی ماده تاریک، که منظومه شمسی را احاطه کرده است، افزایش پیدا کند. این جربان، باد ماده تاریک نامیده می‌شود. از سال 1997، دانشمندان مدعی مشاهده سیگنال‌های مربوط به این باد از طریق ردیاب DAMA/LIBRA شده‌اند، هر چند هیچ آزمایش دیگری، چنین دستاوردی نداشته است.

آیا ماده تاریک دارای شارژ الکتریکی است؟

یک سیگنال از آغاز زمان، دانشمندان را به مطرح کردن فرضیه وجود یک شارژ الکتریکی در ماده تاریک وادار کرده است. تشعشعاتی با طول موج 21 سانتی‌متر، توسط یک سری ستاره در ابتدای خلقت کیهان ساطع شد. زمان این رویداد، 180 میلیون سال بعد از بیگ بنگ تخمین زده شده است. این تشعشعات در ادامه توسط هیدروژن سردی که در آن زمان در اطراف کیهان وجود داشت، جذب شدند.

ماده تاریک

وقتی وجود چنین تشعشعاتی در ابتدای سال میلادی گذشته توسط دانشمندان کشف شد، بر اساس نشانه‌های آن، مشخص شد هیدروژن جذب‌کننده آن در مقایسه با چیزی که دانشمندان تصور می‌کردند بسیار سردتر بوده است. بر اساس فرضیه‌ متخصص فیزیک نجومی دانشگاه هاروارد، جولین مینیوز (Julian Muñoz)، ماده تاریک به واسطه شارژ الکتریکی آن، گرمای تمام هیدروژن فراگیرنده کائنات را تخلیه کرد، درست شبیه به یخ‌هایی که درون لیموناد قرار دارند.

آیا ذرات عادی می‌توانند به ماده تاریک تنزل پیدا کنند؟

نوترون‌ها، یکی از ذرات ماده با عمر محدود هستند. بعد از حدود 14 دقیقه، یک نوترون، به یک پروتون، یک الکترون و یک نوترینو واپاشیده می‌شود. اما بر اساس دو آزمایش متفاوت، طول عمرهای گوناگونی برای این فرآیند واپاشی به دست آمد، به طوری که اختلافی 9 ثانیه‌ای بین آ‌ن‌ها وجود داشت.

ماده تاریک

ابتدای سال 2018، فیریک‌دان‌ها پیشنهاد کردند اگر یک درصد از زمان، برخی نوترون‌ها به ذرات تشکیل‌دهنده ماده تاریک واپاشیده شوند، یک نوع نابه‌سامانی پدید خواهد آمد. کریستوفر موریس (Christopher Morris) در آزمایشگاه Los Alamos National، به همراه تیم خود برای دریافت سیگنال‌هایی از ماده تاریک، نوترون‌ها را با دقت مورد تحقیق قرار داد، اما هیچ چیز خاصی رویت نشد. به عقیده آن‌ها، انواع دیگری از واپاشی ممکن است وجود داشته باشند که هنوز قادر به کشف آن‌ها نبوده‌ایم.

آیا ماده تاریک واقعا وجود دارد؟

ماده تاریک اسرارآمیزتر از چیزی است که تصور می‌کنید. گفته می‌شود این ماده، بیش از 85 درصد کل کائنات را تشکیل می‌دهد، اما قادر به رویت آن نبوده و حتی از ماهیت، حقیقت، طبیعت و ساختار آن بی‌اطلاع هستیم! با توجه به مشکلاتی که دانشمندان در مسیر اثبات فرضیه‌های درباره ماده سیاه به آن برخورد کرده‌اند، یک سوال اساسی پدید می‌آید؛ آیا این ماده واقعا وجود دارد؟

ماده تاریک

برای سال‌های متمادی، تعداد کمی از فیزیک‌دان‌ها پیشنهاد داده‌اند احتمالا نظریه‌های ما درباره گرانش اشتباه بوده‌اند، به همین دلیل نیروهای بنیادی در سطح وسیع، متفاوت‌تر از آن چه تا امروز تصور می‌شد رفتار می‌کنند. بر اساس این ادعا مدل MOND مطرح شده و وجود ماده تاریک رد می‌شود. طبق این دیدگاه، سرعت بسیار بالای ستاره‌ها و کهکشان‌ها که بیشتر از مقدار طبیعی و مورد انتظار است، از رفتار عجیب نیروی گرانش در ابعاد وسیع حاصل می‌شود.

سازمان فضایی روسیه در سال 2031 فضانورد به ماه اعزام می‌کند

اعزام فضانورد به ماه


سازمان فضایی روسیه قصد دارد در سال 2031 و 2032 طی دو ماموریت فضانورد به ماه اعزام کند. فضانوردان روسی که به ماه سفر خواهند کرد در کنار فعالیت‌های عادی خود وظیفه دارند دستورهای آکادمی علوم روسیه را نیز انجام دهند.

در سال 1969 برای نخستین بار نیل آرمسترانگ در ماموریت آپولو 11 روی ماه فرود آمد که به واسطه آن سال‌ها آمریکا این رویداد را مظهری از برتری قدرت خود نسبت به روسیه می‌دانست، اما حالا کشور روسیه قصد دارد در سال 2031 برای نخستین بار در تاریخ فضانوردی خود، فضانورد به ماه اعزام کند. فضانوردان روسی که به ماه سفر خواهند کرد در کنار فعالیت‌های خود وظیفه دارند دستورهای آکادمی علوم روسیه را نیز انجام دهند.

فضانورد به ماه

برنامه فضایی اعزام فضانورد به ماه

روسیه علاوه بر این‌که در سال 2031 فضانورد به ماه می‌فرستد، قصد دارد در سال 2032 نیز به همراه یک ماه‌پیما گروه دیگری از فضانوردان را به ماه بفرستد تا بتوانند این ماه پیمای روسی را روی سطح ماه آزمایش کنند. بر اساس اعلام سازمان فضایی روسیه، فضانوردان با استفاده از این ماه پیما می‌توانند مسافت‌های زیادی را بر سطح ماه بپیمایند و به راحتی سطح آن را بررسی کنند. همچنین روسیه قصد دارد در سال 2034 یک مقر پیشرفته را در ماه بسازد که در سال 2035 به بهره‌برداری می‌رسد. اخیرا ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه از تکمیل شدن فضاپیمای Federatsiya خبر داد که در کنار آن مراحل ساخت موشکی مخصوص برای اعزام فضانورد به ماه نیز به زودی شروع می‌شود.

نابودی کره زمین تنها در سه مرحله!

نابودی کره زمین به دست ما برخلاق تصور کار محالی نیست! در این مطلب به بررسی روشی برای نابود کردن سیاره زمین تنها طی سه مرحله می‌پردازیم.

دانشمندان دیوانه زیادی در طول تاریخ در پی نابودی کره زمین بوده‌اند. دلیل آن‌ها به منظور تهدید کردن ساکنان کره زمین درباره نابود کردن سیاره محل زندگی‌شان، دستیابی به پول زیاد، قدرت، محبوب شدن و یا کسب احترام دیگر دانشمندان بوده است. امروز با توجه به پیشرفت علم و آگاهی بیشتر انسان‌ها درباره واقعیت هستی، نابود کردن سیاره آبی به مراتب ساده‌تر شده است.

البته، شاید تئوری‌های از بین بردن زمین روی کاغذ ساده باشد، اما در عمل با کاری طاقت‌فرسا رو به رو خواهید شد. می‌توان به روش‌هایی بشریت را به عصر حجر برگرداند و یا بساط حیات را از روی آن برچید، اما خود سیاره همچنان سر پا باقی خواهد ماند، چنان که تا امروز نیز طی حدود 4 میلیارد سال عمرش توانسته از حوادثی همچون برخورد شهاب سنگ جان سالم به در ببرد و همچنان به دور خورشید گردش کند.

نابودی کره زمین

پس فراموش نکنید منظور از این مقاله، نابودی هست و نیست سیاره و تبدیل کردن آن به میلیاردها قطعه سنگ سرگردان در کائنات است. البته ممکن است دانشمندان خیلی دیوانه، به کاملا پوچ کردن سیاره فکر کنند.

قدم اول نابودی کره زمین : یادگیری ریاضیات

کره زمین به واسطه جاذبه خودش سرپا ایستاده است. می‌توان به این سیاره به عنوان یک پیاز صخره‌ای بسیار بزرگ نگاه کرد. جاذبه هسته داخلی، لایه بعدی آن را نگه می‌دارد. لایه بعدی نیز به واسطه جاذبه‌ای که دارد، قسمت بعدی را محکم به سمت خود می‌کشد. به همین ترتیب لایه به لایه کره زمین در کنار یکدیگر محکم قرار می‌گیرند.

این روال جاذبه‌ای ترتیبی که از هسته زمین شروع می‌شود، تا جایی ادامه پیدا می‌کند که ساکنان کره زمین نیز سر جای خود میخکوب شده و در فضا معلق نمی‌شوند. وجود جو در بالای سطح سیاره نیز دقیقا به خاطر وجود جاذبه است.

نابودی کره زمین

برای نابودی کره زمین می‌بایست این پیاز را پوست کند. تنها جدا کردن این لایه‌ها از یکدیگر برای نابودی کره زمین کافی نیست، بلکه باید مطمئن شد هر لایه به اندازه‌ای از هسته فاصله گرفته تا هرگز مجددا به سمت آن کشیده نشود. برای دستیابی به این هدف می‌بایست همه بخش‌های سیاره آبی را شتاب داد تا به سرعتی بالا دست پیدا کنند. این کار ساده‌ای نیست، چرا که حتی برای پرتاب سنگ‌های چند تنی (نه کل کره زمین) به راکت‌های بزرگ نیازمند هستیم.

البته ابتدای کار سخت‌تر بوده و با پیش رفتن، اوضاع کمی راحت‌تر خواهد شد. با هر کیلوگرم سنگی که به فضا می‌فرستید، یکی از قسمت‌های سیاره که نگهدارنده چند بخش دیگر است را از آن‌ها دور می‌کنیم. همانطور که برای نابودی کره زمین آن را لایه به لایه پوست پوست می‌کنید، جاذبه کاهش پیدا می‌کند. به همین دلیل با پیش رفتن در پروژه کار آسوده‌تر خواهد شد. در ابتدای کار، جاذبه در بیشترین سطح ممکن قرار دارد.

نابودی کره زمین

اگر ریاضی‌دان خوبی باشید، با نوشتن یک معادله، میزان انرژی لازم برای پوست پوست کردن لایه‌های کره زمین به یکباره را محاسبه خواهید کرد. به همین دلیل دیگر نیاز نیست با صرف زمان زیاد، آن را آرام آرام تبدیل به قطعات کوچک کنید. بر اساس ویژگی‌های کره زمین همچون میزان جاذبه هسته آن، انرژی مورد نیاز برای پر پر کردن سیاره چیزی حدود 32^10 (10 به توان 32) ژول است.

دومین قدم : پیدا کردن یک منبع انرژی

انرژی یاد شده بسیار زیاد است. به منظور این که درکی از عظمت این انرژی پیدا کنید، یک مقایسه خواهیم داشت. در سال 2013، کل انسان‌های کره زمین، 10 به توان 20 ژول انرژی مصرف کردند. این انرژی شامل تمام بخش‌های مختلف زندگی و همه نوع انرژی‌هایی است که انسان‌ها ممکن است مورد استفاده قرار بدهند. به عنوان نمونه باید به آتش‌های افروخته شده، موتور اتومبیل‌های به حرکت افتاده، ساعت زنگ گوشی، تلویزیون، کتاب خواندن و دیگر موارد اشاره کرد!

نابودی کره زمین

پس اگر قادر بودیم تمام انرژی خروجی نیروگاه‌های اتمی، سدهای احداث شده بر بستر آب‌ها، کارخانه‌های ذغال سنگ، مزرعه‌های خورشیدی و توربین‌های بادی را به نحوی ذخیره کنیم، همچنان نمی‌توانستیم انرژی مورد نیاز برای نابودی کره زمین را تامین کنیم، مگر این که چند تریلیون سال منتظر بمانیم. تا چنین زمانی، کره زمین خود به خود بر اثر تمام شدن عمر ستاره آن، در کائنات سرگردان شده و نابود خواهد شد!

ارائه طرحی برای نابودی کره زمین که نیازمند چند تریلیون سال انتظار است، از شما یک دانشمند روانی و وحشتناک نخواهد ساخت. بهتر است پیش از این که ستاره منظومه شمسی، خورشید، خاموش شود، از انرژی فوق‌العاده زیاد آن برای نابودی کره زمین استفاده کنید!

هر ثانیه، خورشید چیزی حدود چهار میلیون تن هیدروژن مصرف کرده و انرژی را در فاز تشعشعات تولید می‌کند. این تشعشعات در فضای نامتناهی کائنات منتشر می‌شوند و به اشیای سر راه آن (همچون سیاره زمین) برخورد می‌کنند. گیاهان از میلیاردها سال قبل آموخته‌اند چطور نور منتشر شده از سمت ستاره منظومه شمسی را به شیوه‌ای مفید استفاده کنند. نتیجه آن، تولید شدن همه مواد غذایی است که ما برای ادامه حیات مصرف می‌کنیم. اما در صورت تصمیم برای نابودی کره زمین دیگر برای این کار دلیلی وجود ندارد!

قدم سوم : انتظار

اگر در سرتاسر سطح زمین پنل‌های خورشیدی پهن کرده و همه تشعشعاتی که به سمت کره زمین می‌آیند را دریافت کنید، انرژی مورد نیاز به منظور پیاد‌ه‌سازی راهکار ما برای پوست پوست کردن زمین،18 میلیون سال به طول خواهد انجامید! این روش در مقایسه با راهکار قبلی که چند تریلیون سال زمان می‌برد به مراتب کوتاه‌ه‌تر است، اما همچنان به حدی طولانی است که به دانشمند دیوانه مورد نظر، فرصت مشاهده ثمره دستپخت خود را نخواهد داد.

نکته اینجاست که ایجاد مزارع خورشیدی، برای ذخیره بخشی از تشعشعات است که به سمت زمین می‌تابند. اما اگر می‌توانستیم کل انرژی تولید شده توسط خورشید را به نحوی ذخیره کنیم، وضعیت پروژه به کجا می‌رسید؟ در این صورت تنها یک هفته زمان برای ذخیره‌سازی انرژی مورد نیاز برای نابودی کره زمین کافی است. اکنون مردم زمین تهدید شما را جدی می‌گیرند!

پس دست به کار شده و دستگاهی برای ذخیره‌سازی کل انرژی خروجی ستاره منظومه شمسی ایجاد کنید. چنین استعدادی مطمئنا متعلق به ماورای منظومه شمسی است، پس طبیعی است که به فکر نابودی سیاره کوچک و عقب افتاده‌ای همچون زمین باشد‍!

نخستین تماس با فرازمینی ها انسان را حیرت زده خواهد کرد

اولین تماس انسان با فرازمینی ها چگونه خواهد بود؟ به یقین اکثر شما تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که نخستین تماس فرازمینی ها با انسان به چه شکل خواهد بود. مدیر دپارتمان ستاره شناسی دانشگاه هاروارد این سناریو را شوکه کننده توصیف می کند.

اگر به این موضوع که نخسیتن تماس فرازمینی ها با انسان ها به چه شکل خواد بود فکر کرده اید به یاد داشته باشید که در این زمینه تنها نیستید و بسیاری به کیفیت این تماس اولیه فکر کرده اند. یکی از این افراد مدیر دپارتمان ستاره شناسی دانشگاه هاروارد است که معتقد است اولین تماس با فرازمینی ها شوکه کننده خواهد بود.

هالیوود سعی کرده است با تولید و نمایش فیلم های مختلف به این مقوله بپردازد و تماس اولیه انسان با فرازمینی ها را به تصویر درآورد. از سال ۱۹۵۱ شاهد تولید فیلم هایی از سوی هالیوود بوده ایم که تماس اولیه انسان با فرازمینی ها را خشن و گاها صلح آمیز نشان داده است و سعی کرده تا تصویری از این تماس اولیه را نشان دهد. فیلم هایی نظیر ET و روز استقلال و بسیاری دیگر از فیلم های علمی و تخیلی از این دسته هستند.

برای بسیاری فرازمینی ها وجود ندارند و برای برخی نیز انسان تنها موجود زنده سراسر کیهان نیست، بلکه موجودات دیگری نیز در گستره جهان و بر روی سیارات دیگر زندگی می کنند و برخورد انسان با آنها می تواند یک تراژدی و یا جنگی تمام عیار به همراه داشته باشد. به اعتقاد برخی ستاره شناسان عجیب است که کیهان به این عظمت تنها انسان را به عنوان موجود زنده در خود جای داده باشد و زمین تنها ماوای موجوات زنده سراسر کیهان بوده و مابقی آن هیچ استفاده ای نداشته باشد.

اولین تماس انسان با فرازمینی ها چگونه خواهد بود؟

آوی لوئب (Avi Loeb) مدیر دپارتمان ستاره شنای هاروارد با این ایده موافق است و تماس اولیه بین فرازمینی ها با انسان را شوکه کننده عنوان می کند. از نظر لوئب انسان تاکنون دستاوردهای بسیاری را رقم زده است، اما بزرگترین دستاورد انسان در تمامی دوران کشف حیات فرازمینی ها خواهد بود.

از دیدگاه این ستاره شناس انسان باید مرزهای واقعیت را توسعه دهد و خود را به مرزهای حال حاضر محدود نکند. بشر می بایست این حق را برای خود قائل باشد که به دیگران و وجود فرازمینی ها بیاندیشد و اینکه آنها چگونه موجوداتی می توانند باشند و در برخورد با زمینی ها چه رفتاری خواهند داشت.

از نظر وی انسان دچار نوعی تعصب در زمان فکر کردن به فرازمینی ها است و بر این اساس آنها را مشابه خود و در هیبتی شبیه به انسان تصور می کند، اما زمان آن رسیده تا آنها را در هیبتی کاملا متفاوت تصور کنیم. انسان باید خود را برای رویارویی شوکه کننده با فرازمینی ها آماده کند.

بر طبق دیدگاه لوئب ما نباید به تصویر قالب از فرازمینی ها که در فیلم ها ارائه می شود بسنده کنیم و تصور نماییم آنها به رنگ سبز بوده و چشمان بزرگی به مانند حشرات دارند، ممکن است فرازمینی ها دارای شکل و هیبتی کاملا متفاوت باشند و بر این اساس تصور خود از سناریوهای تماس با آنها را نیز باید تغییر دهیم. اینکه تصور کنیم آنها به مانند انسان و با آنتن هایی بر روی سر به سمت ما می آیند تا با ما صحبت کنند تصور غلطی است.

ممکن است شیوه برقراری تماس آنها کاملا متفاوت باشد و شاید هم قبلا فرازمینی ها با انسان در تماس بوده اند. به نظر لوئب فرازمینی ها ممکن است در سیارات بسیار دور دست زندگی کنند و با چنین فاصله ای ما به هیچ عنوان نمی توانیم تصویر دقیق و شفافی از آنها داشته باشیم.

لوئب تنها راه غلبه بر این محدودیت و چالش را سرمایه گذاری در حوزه فناوری های جدید در جهت جستجو و مشاهده فرازمینی ها و نیز دریافت سیگنال های مختلف از سیارات دور دست عنوان می کند.

اگر دیدگاه لوئب را قبول کنیم باید بپذیریم این احتمال وجود دارد که برخی از پدیده های حال حاضر موجود بر روی کره زمین مانند استون هنج و دیگر سازهای مرموز را نمادهایی از تماس فرازمینی ها با انسان در دوران گذشته تلقی کنیم.

اما باید توجه داشت این مهم  که فرازمینی ها واقعیت داشته و در جهت تماس با زمین بوده و یا قبلا با زمینی ها در ارتباط بوده اند می تواند منجر به شکل گیری یک بحران جدی بر روی زمین شود. دنیای سیاست  و اقتصاد در صورت برملا شدن چنین رازی فرو می پاشد و وحشت بر انسان ها حاکم می شود، زیرا همه در آن زمان با ترس این سوال را از خود و دیگران می پرسند که آیا فرازمینی ها خطرناک هستند یا خیر. همچنین اگر فرازمینی ها واقعیت داشته باشند جهان بینی انسان ها دچار تغییرات و بحرانی جدی خواهد شد.

از همه اینها که بگذریم باید با دیدگاه لوئب همنوا شویم که می گوید تماس انسان با فرازمینی ها عجیب ترین مرحله از زندگی انسان در طول تاریخ خواهد بود. ما هنوز هیچ چیز نمی دانیم و هر آنچه در  مورد فرازمینی ها می خوانیم و یا می نویسیم جملگی حدس و گمانه زنی محض است.

سفر در زمان از طریق سیاه چاله ها ممکن است!

سفر در زمان از طریق وارد شدن به یک سیاه چاله بسیار ترسناک است. چنین رویدادی را در برخی از فیلم های علمی تخیلی مانند فیلم بین ستاره ای مشاهده کرده ایم، اما آیا براستی این رویداد تنها یک فانتزی است و یا اینکه امکان وقوع آن وجود دارد؟

دیدگاه اکثر دانشمندان در این جهت است که سفر در زمان از طریق وارد شدن به یک سیاه چاله غیر ممکن است. اما آیا چنین چیزی واقعا امکان ندارد و این رویداد تنها یک فانتزی و تخیل محض است؟

آیا می توان یک سیاه چاله را به عنوان سکویی برای پرتاب و سفر به بعد دیگری از زمان و کیهان در نظر گرفت؟ تصور قالب دانشمندان تاکنون به این صورت بوده که چنین سناریویی را تخیل محض تصور می کردند، اما اخیرا مدل جدیدی مطرح شده که معتقد است این موضوع و فرایند می تواند تا حدودی واقعی باشد.

شاید بتوان گفت که مرموزترین و اسرارآمیزترین پدیده طبیعی در سراسر کیهان سیاه چاله ها هستند. آنها که خود محصولی از ستاره های مرده اند دارای بی نهایت جاذبه می باشند.  بقایای ستاره هایی که عمر آنها به پایان رسیده آنچنان فشرده و کوچک می شود که به مرحله تکینگی خواهند رسید. در این مرحله علیرغم اندازه بسیار کوچک، دارای جرمی بی نهایت هستند و لذا گرانش آنها هم حد و مرزی ندارد.

در واقع وقتی که یک ستاره می میرد بقایای آن به بی نهایت فشردگی می رسد و تبدیل به نقطه ای کوچک خواهد شد که جرم و گرانشی بی نهایت را از خود نشان می دهد.

این تکینگی می تواند حفره ای در فضا زمان ایجاد کند و از این طریق احتمال می رود با ورود به حفره بتوان به سفر در فضا زمان پرداخت. در واقع با این سناریو حفره سیاه چاله به عنوان یک میانبر برای سفر در فضا زمان عمل خواهد کرد و با این شرایط می توان مسافت هایی که ممکن است میلیاردها سال برای رسیدن به آنجا وقت لازم باشد را در کسری از ثانیه پیمود.

با این وجود دانشمندان عقیده دارند که چنین سفری ممکن نیست، زیرا هر فضاپیمایی که بخواهد به سیاه چاله ورود کند باید با طبیعت به بدترین شکل ممکن به مبارزه بپردازد. با ورود به سیاه چاله هر نوع فضا پیمایی دچار بدترین حالت فشردگی و کشیدگی می شود و قبل از بخار شدن فرو می پاشد.

پرواز از تونل سیاه چاله

اخیرا پژوهشگران مدل جدیدی را طرح کرده اند که به نظر می رسد آنچنان که در بالا اشاره شد مخاطره آمیز نباشد. از نظر آنان سیاه چاله ها به یک شکل نیستند، یعنی همه آنها دارای تکینگی داغ با جرم بی نهایت نمی باشند.

در این مدل به دسته ای از سیاه چاله های عظیم و چرخان اشاره می شود که انسان قادر خواهد بود از داخل آنها عبور کند. یکی از این گونه سیاه چاله ها ساگیتاریوس ای (Sagittarius A)است که در مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد.

شاید به این خاطر است که تکینگی داخل سیاه چاله که فضا پیما مجبور به رویارویی با آن است آنقدر قوی نباشد که به فرو پاشیدن فضاپیما بیانجامد و امکان یک عبور آرام برای فضاپیما وجود داشته باشد.

چرا اینگونه است؟ پژوهشگران معتقدند که تکینگی مرکز یک سیاه چاله عظیم و چرخان ضعیف است و نمی تواند به نابودی اشیائی که به آن نزدیک می شوند بیانجامد. شاید بتوان این شرایط را با ذکر یک مثال قابل فهم تر ساخت.

فرض کنید یک شم که درجه حرارت آن در بالاترین حد ۲ هزار درجه باشد در مقابل شما قرار گرفته است. حال اگر شما انگشت خود را بر روی شم قرار دهید دستتان به یقین می سوزد، اما اگر با سرعت بالا انگشت خود را از داخل شعله شم رد کنید هیچ اتفاقی خواهد افتاد.

شاید فیلم بیناستاره ای کریستوفر نولان را دیده باشید. در این فیلم کاراکتر کوپر قرار است از داخل گارگانچوا که یک سیاه چاله فانتزی است عبور کند. این سیاه چاله  در واقع یک سیاه چاله چرخان است که دارای جرمی معادل ۱۰۰ برابر خورشید می باشد.

فیلم بیناستاره ای بر اساس کتابی نوشته کیپ ثورن ساخته شده که از برندگان اسبق جایزه نوبل است. ما در این فیلم ویژگی های این سیاه چاله را از نزدیک مشاهده می کنیم. سوال اینجاست که آیا در واقعیت می توان از داخل چنین سیاه چاله ای عبور کرد؟

برگردیم به مدلی که اخیرا معرفی شده است. این مدل با استفاده از شبیه سازی رایانه ای آماده گردیده و سعی دارد سناریوی قابل پیش بینی در صورت نزدیک شدن به تکینگی یک سیاه چاله عظیم و چرخان مانند ساگیتاریوس ای را نشان دهد.

سیاه چاله آرام

در این مدل اینگونه برآوررد شده که تحت شرایط خاصی یک فضا پیما می تواند از داخل سیاه چاله ای عظیم و چرخان عبور کند و بدون آنکه متحمل فشار و گرانش بی نهایت سیاه چاله شود از آن عبور نماید.

در این مدل در صورت نزدیک شدن به افق رویداد می توان از آن گذر کرد و قربانی گرانش بی نهایت تکینی نشد. بر این اساس می توان نتیجه گیری کرد که امکان استفاده از یک سیاه چاله چرخان برای سفر در زمان وجود دارد.

سیاه چاله

در این مدل سیکل های کشیدگی و فشردگی اجسامی که به تکینگی نزدیک می شوند به حداقل می رسد و فروپاشی فضا پیما را در پی ندارد. لذا در خصوص سیاه چاله ای مانند گارگانچو که در فیلم بیناستاره ای شاهد آن بودیم این تاثیر به حداقل خود می رسد و لذا فضاپیما و افراد داخل آن را نابود نخواهد کرد.

به یقین فشار بسیاری به یک فضاپیما در صورت ورود به یک سیاه چاله وارد می شود، اما این فشار آنقدر نیست که به مرحله بی نهایت برسد و لذا امکان بقا فضا پیما وجود دارد. فشاری که بر روی فضا پیمای در حال ورود به سیاه چاله چرخان وارد می شود هر لحظ بیشتر خواهد شد، اما این به معنای بی نهایت بودن این فشار نخواهد وبد.

البته برخی معتقدند که در این مدل توجه کاملی به واقعیت ها نشده است و سیاه چاله را در یک حالت ایزوله بررسی می کنند. این در حالیست که سیاه چاله های متاثر از فعالیت ستاره های اطراف و تشعشعات مختلف هستند.

منتقدان تاکید دارند که این نظریه بسیار ساده سازی شده است و تا حدودی واقعیت های سیاه چاله ها را نادیده می گیرد. بطور مثال در دنیای واقعی، سیاه چاله ها با مواد کیهانی مانند غبار و گاز و تشعشع محاصره شده اند و لذا در صورتی که بخواهیم این دیدگاه را قبول کنیم باید آن را با واقعیت های سیاه چاله ها تطابق دهیم، زیرا این مدل نتیجه شبیه سازی های رایانه ای است نه مشاهده واقعیت های کامل سیاه چاله ها.

لازم به ذکر است که در حال حاضر انسان قادر نیست تا چنین نظریاتی در خصوص سیاه چاله را به مرحله آزمون واقعی بگذارد و لذا دانشمندان هم اکنون خود را درگیر در مفصل بندی نظریات مختلف و نیز شبیه سازی های رایانه ای می کنند و سعی دارند دانش خود در خصوص امکان سفر در فضا زمان را عمق ببخشند.

آیا فرازمینی ها شبیه به موجودات زنده روی زمین هستند؟

چه چیزی شما را قانع خواهد کرد که فرازمینی ها در کیهان وجود دارند؟ این سوالیست که در واقع اصلی ترین سوال مطرح شده در کنفرانس زیست اخترشناسی دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا بوده است. آیا به نظر شما فرازمینی ها باید شبیه به موجودات زنده اطراف ما باشند؟

برای پاسخ به سوال مطرح شده در کنفرانس زیست اخترشناسی دانشگاه استنفورد مبنی بر اینکه چه چیزی انسان را قانع می کند که فرازمینی ها وجود دارند و یا اینکه آیا فرازمینی ها حتما باید شبیه به موجودات زنده متعارف باشند، پاسخ های مختلفی ارائه شد که هیچ یک قانع کننده نبود.

در نهایت یکی از دانشمندان حاضر در کنفرانس راهکار نهایی را رونمایی کرد و با نشان دادن یک عکس از فرازمینی ها قصد داشت نشان دهد که حیات فرازمینی ها هم باید از یک سری قوانین مربوط به حیات پیروی کند.

ما از کجا باید بدانیم که فرازمینی ها چه شکل و هیبتی دارند؟ در واقع اگر تصور کنیم که عکسی واقعی از فرازمینی ها به دستمان برسد ما چگونه می توانیم تشخیص دهیم که این عکس واقعیت دارد؟ ما که قبلا سابقه ای در دیدن و ملاقات با فرازمینی ها نداشته ایم. ممکن است فرازمینی ها دارای اشکال عجیب و بسیار متفاوتی در قیاس با موجودات زنده روی زمین باشند و مسیر دیگری از حیات را طی نموده باشند.

زیست اخترشناسی و تلاش برای شناخت بیشتر از فرازمینی ها

زیست اخترشناسی به مطالعه حیات بر روی دیگر سیارات می پردازد و در واقع یک حوزه بینا رشته ای مرکب از شیمی، ستاره شناسی و زیست شناسی است. این رشته علاقمندان بسیاری دارد و بخش خصوص و حتی ناسا مبالغ هنگفتی را برای توسعه این رشته هزینه می کنند. اما براستی زیست اخترشناسان به دنبال چه هستند؟

بر روی کره زمین همه می دانیم که چه تفاوت هایی بین موجودات و ارگانیزم های زنده با پدیده های بی جان وجود دارد. ارگانیزم های زنده از بخش های مختلف تشکیل شده اند که در همکاری با یکدیگر امکان بقا را فراهم می کنند. این همان اتفاقی است که در طبیعت بی جان مشاهده نمی شود.

موجودات زنده می خورند، بزرگ می شوند، زنده می مانند و تولید مثل می کنند. همه آنها برای بقا تلاش می کنند. زنده ماندن و تولید مثل دو مولفه اساسی موجودات زنده هستند. ما در صورتی وجود فرازمینی ها را تایید می کنیم که چنین ویژگی هایی را در آنها مشاهده نماییم.

انتخاب طبیعی و فرازمینی ها

در این بین چیزی وجود دارد که می تواند برای شناخت فرازمینی ها مفید باشد. فرازمینی ها هم متاثر از انتخاب طبیعی (natural selection) هستند که در نظریات داروین در خصوص تکامل به آن پرداخته شده است. بر اساس این نظریه موجودات زنده ای که بتوانند خود را با شرایط تطابق دهند شانس بقا بیشتری دارند. معیارهای انتخاب طبیعی همواره ثابت هستند و تغییر نمی کنند. در انتخاب طبیعی موجودات زنده تلاش می کنند تا ژنهای خود را بقا ببخشند و این کار را از طریق تولید مثل انجام می دهند.

موجودات زنده خیلی خودخواه هستند و همکاری آنها در جهت بقا است. ما زمانی همکاری می کنیم که منفعت همکاری به خودمان باز گردد. یک زنبور خود را فدای ملکه می کند تا ملکه صدها زنبور دیگر که که تداوم دهنده ژن زنبور مرده هستند را تولید کند.

فرازمینی ها

انتخاب طبیعی مولفه های مشخصی دارد و می توان برای آن مدل های ریاضی طراحی کرد. همین غیر منعطف بودن انتخاب طبیعی باعث شده تا زیست اختر شناسان به آن علاقمند شوند. زیست اختر شناسان معتقدند فرازمینی ها هم باید از انتخاب طبیعی پیروی کرده باشند و بر این اساس می توان برخی از ویژگی های آنها را پیش بینی کرد.

بنابراین فرازمینی ها می بایست محصولی از انتخاب طبیعی باشند. انتخاب طبیعی از قوانین خاصی پیروی می کند و گونه های خاصی از ارگانیزم های زنده را تولید می کند. لذا زیست اخترشناسان با استفاده از نظریه ها انتخاب طبیعی و ریاضیات تکامل می توانند پیش بینی هایی در خصوص فرازمینی ها داشته باشند. هرگونه ای از حیات محصولی از انتخاب طبیعی است و این قانون شامل فرازمینی ها هم می شود.

اگر حیاتی در سیارات دیگر در جریان باشد متاثر از انتخاب طبیعی است و همین امر می تواند این امکان را برای زمینی ها فراهم کند تا به گمانه زنی در مورد ماهیت حیات فرازمینی ها بپردازد.

با این وجود انسان ها نگاه محدودی نسبت به حیات بر روی سیارات دیگر دارند، زیرا دی.ان.ای و زندگی کربن بنیان، تصور آنها از حیات را بشدت محدود کرده است. ممکن است این دو در سیارات دیگر وجود نداشته باشند و حیات از قوانین دیگری پیروی کند، اما به هر حال باید توجه داشت که انتخاب طبیعی یک قانون کیهانی است.

انتخاب طبیعی به دی.ان.ای، شیمی کربن و یا وجود آب وابسته نیست. انتخاب طبیعی فرایندی ساده و تنها راه تداوم حیات است. با توجه به تمامی مطالب مطرح شده زیست اخترشناسان اعتقاد دارند که فرازمینی ها هم باید دارای اجزای متفاوتی باشند که با یکدیگر همکاری می کنند. هر قسمت از بدن آنها با کلیت موجود در ارتباط است و برای فعالیتی خاص طراحی شده است.

زیست اخترشناسان با استفاده از نظریات داروین سعی دارند سوالات مختلفی در خصوص فرازمینی ها را پاسخ دهند و به یقین آنها در آینده بهره های بیشتری از نظریات داروین خواهند برد.

10 دانستی جالب درباره فضا که شما را متحیر خواهند کرد

در کائنات هنوز ناشناخته‌های زیادی وجود دارد، اما حتی چیزهایی که انسان‌ها تا امروز به آن‌ها پی برده‌اند، مملو از حقیقت‌های حیرت‌آور، باورنکردنی و حتی ترسناک هستند. در این مطلب قصد داریم به 10 دانستی جالب درباره فضا به عنوان گوشه‌ای از این حقایق اشاره کنیم.

انسان‌ها به لطف سرعت گرفتن فرآیند رشد تکنولوژی طی چند سال اخیر، توانسته‌اند طی مدت زمانی تقریبا کوتاه، به اطلاعات بسیار مفیدی پیرامون دنیای اطرافشان دست پیدا کنند. اکنون در مقایسه با صد سال پیش، بشر به مراتب بیشتر کائنات را شناخته و سیاره‌ها، ستاره‌ها و منظومه‌های زیادی را در دور دست‌ها رصد کرده است.

با این حال، کائنات به حدی وسیع است که می‌توان دانش و فهم کنونی انسان از کل حقایق آن را مثل قطره‌ای از آب اقیانوس دانست. اما، در بین بی‌شمار حقایق نجومی که دانشمندان تا امروز به آن‌ها پی برده‌ا‌ند، موارد حیرت‌آوری وجود دارد. در ادامه با چندین دانستی جالب درباره فضا آشنا خواهیم شد.

ابر فضایی غول‌پیکر با مزه تمشک

دانستی جالب درباره فضا

Sagittarius B2 نام ابری غول‌پیکر و متشکل از گرد، غبار و گاز بوده و در مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد. بیشتر ابر عظیم Sagittarius B2 از اتیل فرمیت تشکیل شده است. این ملکول ماده‌ای معطر بوده و مزه‌ای همانند تمشک دارد. داشتن عطری خاص، این قسمت از کهکشان راه شیری را تبدیل به یکی از خاص‌ترین قسمت‌های فضا کرده است.

پس اگر روزی موفق به شناور شدن در گوشه‌ای از ابر گسترده Sagittarius B2 شوید، به طور مستمر بو و عطرهای فوق‌العاده‌ای استشمام کرده و مزه تمشک زیر زبانتان خواهد چرخید!

سیاره‌ای ساخته شده از الماس

جالب ترین های فضا

در سال 2017، یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی سیاره‌ای کشف کرد که گفته می‌شود از الماس ساخته شده است! پالسارها (Pulsar)، ستاره‌هایی کوچک، مرده و بدون بار الکتریکی محسوب می‌شوند که تنها دارای حدود 20 کیلومتر قطر بوده و در هر ثانیه، صدها مرتبه به دور خود گردش کرده و در همین حین از خود پرتوهایی ساطع می‌کنند. سیاره‌ای کشف شده‌ای که دانشمندان آن‌ را ساخته شده از الماس خطاب می‌کنند، با پالسار PSR J1719-1438 همراه شده و تصور می‌شود کل آن، از کربنی بسیار متراکم ساخته شده است.

چگالی این کربن به حدی بالا است که باید به شکل کریستالی در آمده باشد. در نتیجه بخش عمده‌ای از سیاره به طور کامل از الماس است! یکی دیگر از عجایب این سیاره که آن را تبدیل به یکی از متفاوت‌ترین اشیای فضا کرده است، مدت زمان گردش آن حول ستاره (پالسار) خود است. یک مرتبه گردش کامل این سیاره الماسی به دور ستاره‌اش، دو ساعت و ده دقیقه به طول می‌انجامد! بر اساس گزارش رویترز، اگرچه حجم این سیاره ساخته شده از الماس از سیاره مشتری تنها کمی بیشتر است، اما در مقایسه با آن بیست برابر چگالی بیشتری دارد. در گزارش رویترز اعلام شده چگالی این سیاره از تمامی سیاره‌های دیگری که تا امروز کشف شده‌اند بیشتر است.

بشر بدون شک در پی دستیابی به این معدن عظیم الماس خواهد بود، اما قرارگیری سیاره در فاصله چهار هزار سال نوری از زمین سبب می‌شود رفتن به آن، حفاری کردن و سپس آوردن گنجینه‌ای از الماس به سطح زمین، حداقل در حال حاضر غیر ممکن باشد.

سیاره‌ای ساخته شده از یخ، اما روی آتش

جالب ترین های فضا

سیاره Gliese 436b یکی از آفریده‌های متناقض در کائنات بوده و به همین دلیل جزو منحصربه‌فردترین اشیای فضا به شمار می‌رود. بیشتر این سیاره از یخ تشکیل شده است، اما به طور حیرت‌آور، به نظر می‌رسد این یخ بر روی آتش قرار دارد!

سطح سیاره Gliese 436b دارای دمای سوزان 440 درجه سانتیگراد است، اما روی آن پوشیده از یخ است. دلیل این اتفاق را باید در نیروی گرانشی بسیار زیاد هسته سیاره جستجو کرد. این نیروی گرانشی بسیار بالا سبب می‌شود چگالی یخ موجود روی سیاره، بسیار بیشتر از یخی باشد که ما ساکنان کره زمین می‌شناسیم.

Gliese 436b در فاصله 33 سال نوری از زمین قرار داشته و دنباله آن به حدی وسیع است که سبب می‌شود پنجاه درصد ستاره مربوط به آن، در نور فرابنفش محو شود. این سیاره در حد و اندازه نپتون است، اما برخلاف این سیاره متعلق به منظومه شمسی، با ستاره‌اش فاصله بسیار کمی دارد. این فاصله به حدی کم است که گردش یک دور کامل Gliese 436b به دور ستاره‌اش، تنها دو روز و نیم به طول خواهید انجامید.

پالسار نابودکننده‌‌ی همراه خود

جالب ترین های فضا

پالسار بلک ویدو (The Black Widow Pulsar) که نزد اهالی نجوم با نام Pulsar J1311-3430 شناخته می‌شود، نوعی ستاره خنثی است که به طور آهسته، ستاره همراهش را با پرتوافکنی‌های پیوسته گلوله‌باران می‌کند.

هر چه این پالسار مواد بیشتری به سمت ستاره همراهش پرتاب می‌کند، سرعت گردش آن کاهش می‌یابد. انرژی از دست رفته توسط پالسار همانطور که سرعتش کاهش پیدا می‌کند، می‌تواند با منفجر کردن ستاره همراه، سبب بخار شدن آن شود!

تب اختر یا پالسار، ستاره‌های نوترونی هستند که سرعت دوران بالایی داشته و به طور مستمر، پالس‌های مداومی از انرژی تابشی را در کنار خطوط میدان مغناطیسی ساطع می‌کنند. در برخی موارد پالسارها از خود پرتو ایکس منتشر خواهند کرد. آن‌ها در حقیقت باقی مانده‌ی هسته ستاره‌های منفجر شده محسوب شده و حجم کوچک اما چگالی بسیار بالایی دارند.

سیاره‌ای سرگردان در سرتاسر کائنات

جالب ترین های فضا

کشف سیاره سرگردان CFBDSIR2149 در سال 2012، سر و صدای زیادی در جامعه نجوم به پا کرد. دلیل تعجب دانشمندان این است که سیاره‌هایی که ما با آن‌ها آشنایی داریم، همگی به دور یک ستاره گردش می‌کنند، اما CFBDSIR2149 فاقد ستاره بوده و به طور سرگردان در سرتاسر کائنات برای خود گردش می‌کند!

اندازه سیاره CFBDSIR2149 هفت برابر بزرگتر از سیاره مشتری تخمین زده شده است. برای مقایسه باید بدانید هزار و سیصد کره زمین درون سیاره مشتری جای می‌گیرند. دانشمندان معتقدند میلیون‌ها سیاره سرگردان در سرتاسر کائنات وجود دارد. در واقع آن‌ها عقیده دارند تعداد سیاره‌های این چنینی بسیار بیشتر از سیاره‌های دارای ستاره است!

سیاره‌ای بی‌رحم اما دارای ظاهری زیبا

جالب ترین های فضا

رنگ آبی سیاره فراخورشیدی HD 189733 b، سبب پوشیده شدن محیط بی‌رحمانه و خشن آن شده است. در واقع آسمان این سیاره آبی به نظر می‌رسد. در زمان رویت این جسم، آن را اولین سیاره آبی رنگ خطاب کردند. سیاره HD 189733 b از دور شبیه به کره زمین دیده می‌شود، اما هرگز همچون آن مهربان نیست.

بر اساس اعلام ناسا، در صورت قدم زدن روی سطح سیاره HD 189733 b که جزو جالب ترین های فضا به شمار می‌رود، در معرض بادهایی با سرعت هشت هزار و پانصد کیلومتر در ساعت قرار خواهید گرفت! علاوه بر آن، باران‌های سیاره HD 189733 b شیشه‌هایی دندانه‌دار بر سرتان خواهد ریخت. شاید اکنون دلیل بی‌رحمانه خطاب کردن محیط این سیاره را درک کرده باشید!

HD 189733 b همانند سیاره مشتری در دسته‌بندی غول‌های گازی قرار گرفته و فاصله نزدیک آن با ستاره‌اش سبب شده دمای سطح سیاره به حدود هزار درجه سانتیگراد برسد. فاصله آن از سیاره زمین 63 سال نوری بوده و هر دو روز یک مرتبه، یک دور کامل حول خودش گردش می‌کند.

از آنجایی HD 189733 b را یکی از جالب ترین های فضا خطاب می‌کنند که مشاهده‌های تلسکوپ هابل نشان داد اتمسفر این سیاره به صورت عجیبی قابل تغییر است. دانشمندان عقیده دارند رنگ آبی سیاره به خاطر ترکیبی از انعکاس ابرهای سیلیکات و از طرفی جذب توسط اتم‌های سدیم، حاصل می‌شود.

سیاره‌های قابل سکونت خارج از منظومه شمسی

جالب ترین های فضا

دانشمندان تا امروز نزدیک به چهل سیاره شبیه به زمین کشف کرده‌اند که همگی به خاطر خاص بودن، جزو جالب ترین های فضا به شمار می‌روند. آن‌ها به خاطر داشتن شرایط مساعد برای زندگی همچون کره زمین، مستعد حیات بیگانه هستند.

یکی از جدیدترین و امیدوارکننده‌ترین سیاره‌های این چنینی در سال 2017 توسط رصدخانه جنوب اروپا کشف شد. این سیاره فراخورشیدی در فاصله 11 سال نوری از کره زمین قرار دارد. گفته می‌شود سطح این سیاره سنگی بوده و دمای آن به منظور باقی ماندن آب به صورت مایع روی آن، مساعد است. یک سال سیاره تازه کشف شده (یک مرتبه گردش به دور ستاره‌اش) تنها ده روز طول می‌کشد.

ستاره‌های پرتاب‌شونده‌ی واقعی

جالب ترین های فضا

شهاب سنگ‌ها، بعد از ورود به جو زمین آتش گرفته و این اتفاق سبب نورانی دیده شدنشان می‌شود. به همین دلیل به آن‌ها ستاره‌های پرتاب‌شونده (Shooting Stars) گفته می‌شود. جالب است بدانید چنین ستاره‌هایی، که در فضا پرتاب می‌شوند، واقعا وجود دارند!

آن‌ها ستاره‌هایی با سرعت حرکت بسیار بالا بوده و برای نخستین مرتبه در سال 2005 کشف شدند. بر اساس گفته‌های دانشمندان، ستاره‌های پرتاب‌شونده زمانی به وجود می‌آیند که یک سیستم متشکل از دو ستاره به وسیله یک سیاهچاله بسیار غول‌پیکر نابود می‌شود. معمولا یکی از ستاره‌های سیستم توسط سیاهچاله مصرف شده و دیگری با سرعتی بسیار بالا در فضای بی‌کران پرتاب می‌شود. داشتن سرعت دیوانه‌وار حدود یک و نیم میلیون کیلومتر بر ساعت سبب شده آن‌ها را در خاص‌ترین اشیای فضا بشناسند.

آینه‌های قرار گرفته روی سطح ماه

جالب ترین های فضا

بسیاری از مردم نمی‌دانند باز آلدرین (Buzz Aldrin) و نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) در ماموریت Apollo سفر به ماه در سال 1969، یک یادگاری در تنها قمر کره زمین از خود بر جای گذاشتند. این یادگاری چیزی جز پنلی متشکل از صد آینه نیست.

دانشمندان اکنون از این آینه‌ها، به وسیله ساطع کردن لیزر و سپس دریافت بازخورد آن، فاصله کره زمین از ماه را اندازه‌گیری می‌کنند. این تنها آزمایش فضایی است که از زمان انجام ماموریت آپولو تا امروز همچنان در حال اجرا است.

بزرگترین منبع آب شناور در اطراف یک سیاهچاله

جالب ترین های فضا

دانشمندان، آب را اصلی‌ترین دلیل به وجود آمدن حیات بر روی کره زمین می‌دانند. به دلیلی مشابه، آن‌ها همیشه در سیاره‌های دیگر در جستجوی این ماده است، چرا که وجود آن، احتمال وجود موجودات زنده روی سطح سیاره‌های دیگر را افزایش می‌دهد. اگر تا امروز تصور می‌کردید بزرگترین منبع آب سیاره خودمان است، سخت در اشتباه بوده‌اید.

بزرگترین منبع آب (شناخته شده تا امروز) در سرتاسر کائنات، شبه اختر APM 08279+5255 است. شبه اخترها، اشیای بسیار فشرده‌ای هستند که ظاهری شبیه به ستاره داشته و درخشش فوق‌العاده زیادی دارند. گفته می‌شود شبه اخترها از سیاهچاله‌های بسیار بزرگ قدرت می‌گیرند.

شبه اختر APM 08279+5255 شامل سیاهچاله‌ای احاظه شده توسط ابری از بخار بوده و میزان آب درون آن در مقایسه با منبع آب موجود در زمین، نزدیک به 140 تریلیون برابر بیشتر است! به این ترتیب می‌توان APM 08279+5255 را یکی از جالب ترین های فضا و بزرگترین مخزن آب کشف شده تا امروز دانست. با توجه به مسافتی که نور شبه اختر APM 08279+5255 تا رسیدن به زمین طی می‌کند، دانشمندان عمر آن را تنها 1.6 میلیارد سال بعد از به وجود آمدن کل کائنات تخمین زده‌اند!

تراپیست 1E ، سیاره‌ای که بیشتر از زمین در خود آب دارد (گجت تی وی)

تراپیست 1E


تراپیست 1E یک سیاره بیگانه در صورت فلکی دلو است که با داشتن مقادیر عظیمی از آب، شباهت‌های بسیاری به زمین دارد. اما آیا وجود آب در این سیاره می‌تواند وجود حیات بیگانه را تایید کند؟

تراپیست-1 ئی، سیاره‌ای فراخورشیدی و زمین‌سان است که در کمربند حیات سیاره کوتوله فراسرد تراپیست 1 به دور آن گردش می‌کند.ویکیپدیا شباهت‌های بالای این سیاره به کره خاکی ما سبب شده تا برخی افراد نسبت به وجود حیات بیگانه در این سیاره مشکوک شوند.

تصور می‌کنید موجودات فضایی در این سامانه وجود دارند یا این سیستم می‌تواند محلی مناسب برای زندگی انسان باشد؟ در ادامه، به این سوال پاسخ خواهیم داد. گفتنی‌ست ترایپست 1E با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر کشف شده است.