۹ دلیل عجیب و علمی برای اینکه ما هنوز بیگانگان و موجودات فضایی را پیدا نکرده‌ایم

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا بعد از سال‌ها تحقیق و نظریه‌پردازی، ما هنوز موفق به ملاقات با بیگانگان و موجودات فضایی نشده‌ایم؟ در این مقاله، ۹ دلیل علمی و البته عجیب دانشمندان مختلف را بررسی خواهیم کرد.

۶۰ سال پیش، یک شب فیزیک‌دانی به اسم «انریکو فرمی» به آسمان نگاه کرد و پرسید: «بقیه کجا هستند؟» منظور او از این جمله، بیگانگان بودند. امروزه، دانشمندان می‌دانند که میلیون‌ها یا شاید میلیاردها سیاره وجود دارد که می‌توانند حامل زندگی باشند. در این صورت، چرا در طول تاریخ هیچ‌گاه این سیاره‌ها و ساکنان آنها با انسان‌ها و زمین ارتباط برقرار نکرده‌اند؟ شاید برخی علت این موضوع را گستردگی دنیا بدانند. یک فرضیه دیگر می‌تواند این باشد که بیگانگان و موجودات فرازمینی عمدا ما را نادیده می‌گیرند. حتی این احتمال وجود دارد که سایرین به شکلی غیر قابل برگشت، محکوم به نابودی خود شده‌اند. این موضوع می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد و احتمالا پاسخ هر کسی به آن متفاوت خواهد بود.

پاسخ سوال ما می‌تواند بسیار عجیب‌تر از چیزی باشد که بالاتر به آن اشاره کردیم. در ادامه، ۹ مورد از دلایلی را که دانشمندان در پاسخ به تناقض فرمی مطرح کرده‌اند، بررسی خواهیم کرد.

بیگانگان در اقیانوس‌های زیرزمینی مخفی شده‌اند

بیگانگان

اگر انسان‌ها امیدوارند با بیگانگان صحبت کنند، احتمالا به ابزاری برای شکستن یخ نیاز خواهند داشت. ما کاملا جدی صحبت می‌کنیم و این احتمال وجود دارد که موجودات فرازمینی، در اقیانوس‌های مخفی و در سیاره‌های یخ‌زده دفن شده باشند. فضانوردان می‌گویند اقیانوس‌های آب مایع سطحی، در اقمار مختلف منظومه شمسی وجود دارند و ممکن است بتوان آنها را در سراسر کهکشان راه شیری پیدا کرد.

یکی از فیزیک‌دانان ناسا به اسم «الن استرن» فکر می‌کند جهان‌های مخفی آبی مثل این‌ها می‌توانند مرحله‌ای عالی را برای تکامل زندگی فراهم کنند؛ حتی اگر شرایط سخت سطحی سبب آسیب زدن به آن سیاره‌ها شود. این فیزیک‌دان در گفتگویی با وب‌سایت اینترنتی «اسپیس» می‌گوید هیچ‌کدام از فاکتورها مثل «ضربه‌ها، شعله‌های خورشیدی، ابرنواختر نزدیک، مداری که در آن هستید، اینکه مگنتوسفر داشته باشید یا نه و اینکه اتمسفر، سمی باشد یا نه» برای زندگی زیرزمینی مهم نیستند.

اثر نداشتن هیچ‌کدام از موارد بالا بر روی زندگی موجودات فضایی می‌تواند خبر خوبی برای آنها باشد؛ اما به این معنی هم هست که ما هیچ‌گاه نمی‌توانیم با یک تلسکوپ، از این فاصله طولانی به تماشای آنها یا سیاره‌شان بپردازیم. آیا ممکن است آنها با ما ارتباط برقرار کنند؟ استرن چنین نظری ندارد و می‌گوید این مخلوقات در اعماق سیاره‌های دیگر زندگی می‌کنند؛ ما حتی نمی‌توانیم انتظارش را داشته باشیم که آنها بدانند آسمانی در بالای سرشان وجود دارد.

موجودات فرازمینی در ابرزمین‌ها زندانی شده‌اند

بیگانگان

با دیدن کلمه “super-Earth” یا همان ابر زمین نباید ذهن شما سمت کارتون‌ها و فیلم‌های سینمایی برود؛ در ستاره‌شناسی، این عبارت به نوعی از سیاره اشاره دارد که ۱۰ برابر بزرگتر از سیاره زمین است. وضعیت این سیاره‌ها به گونه‌ای است که می‌توانند شرایط لازم برای داشتن آب مایع را داشته باشند. این یعنی تکامل زندگی بیگانه در ابر زمین‌ها در سراسر جهان امکان‌پذیر است.

متاسفانه، ما احتمالا هیچ‌گاه با این موجودات ملاقات نخواهیم داشت. مطابق با یک مطالعه که نتایج آن در ماه آوریل سال جاری به انتشار رسید، سرعت گریز سیاره‌ای با ۱۰ برابر جرم زمین می‌تواند ۲٫۴ بار بیشتر از زمین باشد؛ موضوعی که ارسال راکت و مسافرت فضایی به آنها را تقریبا غیر ممکن می‌کند.

“Michael Hippke”، نویسنده این تحقیق و یکی از محققان وابسته به «رصدخانه زونه‌برگ» در آلمان، در گفتگویی با “Live Science” از هزینه بالای سفرهای فضایی به سیاره‌هایی که جرم بیشتری دارند، سخن گفت و اعلام کرد که بیگانگان حتی می‌توانند در سیاره خود نیز محبوس شده باشند.

نگاه ما اشتباه است؛ ربات‌ها همان بیگانگان هستند!

بیگانگان

انسان‌ها رادیو را در حدود ۱۹۰۰ میلادی ساختند؛ نخستین کامپیوتر در سال ۱۹۴۵ ساخته شد و حالا بشر قادر به ساخت ماشین‌ها و دستگاه‌های پیشرفته است که می‌توانند میلیاردها محاسبه را ظرف یک ثانیه انجام دهد. ما فاصله زیادی با ظهور کامل هوش مصنوعی نداریم و یکی از آینده‌نگران به نام «ست شوتاک» می‌گوید دلایل به اندازه‌ای کافی هستند که ما بخواهیم دیدگاه خود را برای جستجو تغییر داده و به دنبال بیگانگان هوشمند باشیم. به بیان ساده‌تر، ما باید به دنبال ماشین‌ها باشیم، نه مردان سبز کوچک.

شوستاک در خلال کنفرانس “Dent:Space” که سال ۲۰۱۶ در سان فرانسیسکو برگزار شده بود، گفت ما می‌توانیم متوجه هر جامعه‌ای از بیگانه‌ها شویم که رادیو را اختراع می‌کند:

آنها جانشینان رادیو را هم اختراع می‌کنند و من فکر می‌کنم این موضوع اهمیت بالایی دارد زیرا جاشین آنها، ماشین‌ها هستند.

این کارشناس می‌گوید اجتماعی واقعا پیشرفته از بیگانه‌ها احتمالا از ربات‌های بسیار هوشمند تشکیل شده باشد و این موضوع می‌تواند جهت تحقیقات ما را تغییر دهد. به عقیده شوتاک، به جای آنکه ما تمام منابع خود را صرف پیدا کردن سیاره‌های قابل سکونت کنیم، باید به دنبال جایی باشیم که بیشتر برای ماشین‌ها جذاب است؛ به عنوان مثال، مکان‌هایی با انرژی فراوان مانند مرکز کهکشان‌ها.

ما پیش‌تر موجودات بیگانه را پیدا کرده‌ایم (اما متوجه نشده‌ایم)

بیگانگان

در فرهنگ ما، کلمه «بیگانه» یا «آدم فضایی»، تصویری از یک موجود شبیه انسان با کله‌ای بزرگ و طاس را در ذهن شما ایجاد می‌کند. این موضوع شاید در مورد هالیوود صدق کند؛ اما گروهی کوچک از محققان اسپانیایی می‌گویند تصویری که در اینجا ضمیمه شده، دیدگاه ما و زمینه جستجو در مورد موجودات فضایی را به کلی تغییر خواهد داد.

در یک مطالعه کوچک، محققان از ۱۳۷ نفر خواستند تا به تصاویری از زمین نگاه کرده و به دنبال نشانه‌هایی از موجودات فضایی یا سازه‌هایی باشند که احتمالا به دست آنها ساخته شده است. در میان این تصاویر، آنها مردی مخفی را در لباس یک گوریل پیدا کردند که اندازه کوچکی داشت. از آنجایی که اکثر افراد با دیدگاهی که پیش‌تر در مورد موجودات فضایی داشتند، به دنبال نشانه‌های آنها بودند، متوجه وجود این مرد نشده و تنها ۳۰ درصد از افراد، آن را شناسایی کرده بودند.

محققان می‌گویند در واقعیت، احتمالا موجودات فضایی هیچ شباهتی به میمون‌ها نخواهند داشت و احتمالا ما قادر نخواهیم بود آنها را به کمک نور یا امواج صوتی شناسایی کنیم. با این تفاسیر، این مطالعه چه چیزی را بیان می‌کند؟ اساسا، این تصور و دیدگاه ماست که جستجو برای خارجی‌ها را محدود می‌کند. اگر نگرش خود را گسترش ندهیم، متوجه شواهد موجود نخواهیم شد.

انسان‌ها تمام بیگانگان را خواهند کشت (یا شاید کشته باشند)

بیگانگان

«هر اندازه که ما به پیدا کردن موجودات فضایی نزدیک‌تر می‌شویم، به نابود کردن آنها هم نزدیک‌تر خواهیم شد.» این احتمال در مورد موجودات بیگانه توسط فیزیک‌دان تئوری، «الکساندر برزین» مطرح شده است.

برزین می‌گوید هر تمدن با توانایی کاوش در ماورای منظومه شمسی خود، باید در مسیر توسعه و رشد بدون محدودیت باشد و آنگونه که ما روی زمین می‌دانیم، توسعه اغلب در قالب هزینه شدن چیزهای کوچکتر انجام می‌شود. برزین معتقد است ذهین «اول من» احتمالا در مواجهه با موجودان بیگانه پایان نخواهد یافت.

این فیزیکدان در مقاله‌ای که مارس سال جاری میلادی برای نشریه “arXiv.org” نوشته بود، گفت «چه می‌شود اگر نخستین موجوداتی که به قابلیت سفر بین ستاره‌ای دست یافتند، سایرین را برای تبدیل آنها به سوخت خود برای توسعه بیشتر، ریشه‌کن کنند؟ من به این موضوع اشاره نمی‌کنم که یک تمدن بسیار توسعه‌یافته بخواهد به صورت آگاهانه، فرم‌های دیگری از زندگی را نابود کند. [در مقابل] اغلب آنها به این موضوع توجهی نخواهند کرد؛ مثل گروهی از سازندگان که هنگام تخریب یک خانه به منظور ساخت یک ملک جدید، توجهی به تخریب شدن لانه مورچه‌ها ندارند. در حقیقت، آنها هیچ انگیزه‌ای برای حفاظت از آن ندارند.»

بیگانگان موجب تغییرات آب‌و‌هوایی در سیاره خود شده‌اند و مرده‌اند

بیگانگان

هنگامی که جمعیتی منابع موجود را با سرعتی بالاتر از توانایی سیاره آنها در تامین دوباره این منابع می‌سوازند، فاجعه پدیدار می‌شود. ما به اندازه کافی در این مورد اطلاعات داریم و می‌دانیم که شرایط آب و هوایی در زمین با چه سرعتی در حال تغییر است. با این اوصاف، آیا این احتمال وجود ندارد که تمدنی پیشرفته از موجودات بیگانه نیز همین وضعیت را در سیاره خود به وجود آورده و با مشکلات ناشی از آن، دست و پنجه نرم کنند؟

یکی از اخترفیزیکدان‌ها به نام «آدام فرانک» نه‌تنها چنین اتفاقی را غیر ممکن نمی‌داند، بلکه شدیدا به محتمل بودن آن باور دارد. این محقق در اوایل سال جاری میلادی، مجموعه‌ای از مدل‌های ریاضی را به اجرا درآورد تا چگونگی ترقی کردن و نابود شدن یک تمدن فضایی فرضی را با تبدیل منابع به انرژی، بررسی کند. خبر بد این است که در سه مورد از چهار سناریوی در نظر گرفته شده، این جامعه از هم پاشید و اغلب جمعیت آن مرد و فقط در سناریوی آخر بود که به محض درک مشکل، جامعه با روی آوردن به انرژی‌های پایدار، نجات پیدا کرد. این یعنی اگر بیگانگان واقعا وجود داشته باشند، ممکن است پیش از آنکه ما با آنها ملاقات کنیم، به دست خودشان نابود شده باشند.

در زمان و فضای کیهانی، شما برنده و بازنده خواهید داشت؛ افرادی که متوجه جریان موجود شده و راهی برای عبور از آن پیدا کرده‌اند در برابر افرادی که در این کار موفق نبوده‌اند. سوال این است که ما می‌خواهیم در کدام دسته باشیم؟

سرعت تکامل آنها به اندازه کافی سریع نیست (و مرده‌اند)

بیگانگان

یکی دیگر از دلایلی که مانع ملاقات ما با موجودات فضایی شده است، می‌تواند سرعت پایین تکامل آنها و مردن‌شان باشد. شاید دنیا پر از سیاره‌هایی باشد که محلی مناسبی برای زندگی هستند؛ اما این موضوع نمی‌تواند تضمینی برای زنده ماندن تمدن‌ها و تکامل آنها باشد. مطابق با مطالعه‌ای که سال ۲۰۱۶ در دانشگاه ملی استرالیا انجام شد، سیاره‌های مرطوب و سنگی مثل زمین شرایط اولیه پایداری برای زندگی ندارند. به همین جهت اگر موجودات خارجی به زندگی و تکامل در چنین دنیایی امید داشته باشند، شرایط بسیار محدودی برای تکامل خواهند داشت.

بین پالس‌های گرمای اولیه، انجمادها و تنوع مواد بخارشدنی و گازهای گلخانه‌ای، حفظ زندگی بر روی سیاره‌ای مرطوب و سنگی مثل زمین، مانند راندن یک گاو وحشی است؛ اغلب افراد سقوط می‌کنند. احتمالا زندگی در جهان عالم نادر است؛ نه به خاطر اینکه شروع آن دشوار باشد، بلکه حفظ زندگی و محیط‌های قابل سکونت در چند میلیارد سال اولیه، بسیار دشوار خواهد بود.

انرژی تاریک در حال جدا کردن ما از یکدیگر است

بیگانگان

عالم در حال گسترش است؛ این کار به آرامی انجام می‌شود، ولی ما در مورد آن مطمئن هستیم. کهکشان‌ها در حال جدا شدن از یکدیگر هستند و همواره ستاره‌ها در نظر ما کم‌نورتر می‌شوند. دانشمندان، تمام این اتفاقات را در نتیجه نوع مرموز و ناشناخته‌ای از انرژی دانسته و از آن به عنوان «انرژی تاریک» یاد می‌کنند. دانشمندان حدس می‌زنند طی چند تریلیون سال آینده، انرژی تاریک، جهان را به اندازه‌ای بسط خواهد داد که زمینی‌ها دیگر قادر به مشاهده نور کهکشان‌های دورتر نباشند.

«دن هوپر»، اخترفیزیک‌دان «آزمایشگاه فرمی» در ایالت ایلینوی آمریکا، در مطالعه‌ای پیرامون انرژی تاریک این‌گونه می‌نویسد:

نه‌تنه ستاره‌ها غیر قابل رویت می‌شوند، بلکه دیگر به آنها دسترسی نخواهیم داشت.

این یعنی ما در یک موقعیت ضرب الاجلی برای پیدا کردن موجودان بیگانه قرار داریم و برای اینکه در مورد انرژی تاریک جلوتر از آنها باشیم، باید تمدن خود را پیش از آنکه همه چیز از بین برود، هر اندازه که می‌توانیم در کهکشان‌های دیگر گسترش دهیم. البته انجام چنین کاری ساده نخواهد بود و هوپر می‌گوید این کار احتمالا «شامل بازچینی ستاره‌ها هم می‌شود.»

یک دیدگاه متفاوت؛ خود ما بیگانگان هستیم!

بیگانگان

اگر امروز از خانه خود خارج شدید، یک بیگانه دیده‌اید. همسایه کناری شما؟ او هم بیگانه است. والدین و برادران و خواهران چطور؟ آنها نیز همگی بیگانه هستند.

این‌ مفاهیم که با دگرزیست‌شناسی ارتباط دارند، بخشی از «فرضیه پان اسپرمیا» بودند که بیان کردیم. به صورت خلاصه، این فرضیه «معتقد است زندگی در جایی به وجود نمی‌آید، بلکه همواره در جهان وجود داشته و بذرهای آن در جای‌جای جهان هستی پراکنده شده است.»ویکیپدیا طرفداران این فرضیه می‌گویند این بذرها به وسیله شهاب سنگ‌هایی که حامل باکتری‌ها بوده‌اند، از دنیایی دیگر وارد زمین شده‌اند.

طرفداران این نظریه همچنین معتقدند بذر انسان‌ها، خوکچه خزه‌ای و هشت‌پا از کهکشان‌های دیگر به اینجا آمده است؛ اما هیچ مدرک محکمی را برای اثبات این ادعا ندارند. اینجا یک سوالی مهم مطرح می‌شود که می‌تواند استدلال این دسته از افراد را نقض کند: اگر باکتری‌های حامل DNA انسانی در سیاره‌های نزدیک دیگر تکامل پیدا کرده‌اند، چرا رد پای انسان در جایی جز زمین پیدا نشده است؟ اگر حتی ما این فرضیه را باور کنیم، باز هم به کمک آن نمی‌توان جوابی به پارادوکس فرمی داد!

روسیه صحت سفر به ماه توسط ناسا را مورد بررسی قرار می‎دهد

همه شما با تئوری های توطئه  آشنا هستید. بر اساس این نظریه برخی از پدیده ها و اتفاقاتی که همه اعتقاد داریم روی داده است هرگز اتفاق نیفتاده و تنها یک حقه بزرگ است. یکی از این حقه ها مربوط به جعلی بودن خبر سفر به ماه توسط ناسا است.

طرفداران نظریه توطئه معتقدند آنچه که تحت عنوان سفر به ماه در سال ۱۹۶۹ روی داد، چیزی نبود جز یک دروغ بزرگ که توسط ناسا و حکومت آمریکا به خورد افکار عمومی سراسر جهان داده شد. این نظریه تاکید دارد که انسان هرگز بر روی ماه فرود نیامده است.

نظریه مربوط به دروغین بودن سفر به ماه هنوز علاقمندان بسیاری دارد. این در حالی است که ناسا کوهی از مدارک و شواهد مختلف ارائه کرده تا افکار عمومی و طرفدارن این نظریه را قانع کند که ماموریت آپولو ۱۱ واقعیت داشته و سفر به ماه اتفاقی بوده که رخ داده است.

روسها از جمله طرفداران نظریه توطئه هستند و هر از گاهی افکار عمومی را با خود همراه می کنند. آنان سعی دارند ادعاهای آمریکا در خصوص دستاوردهایش در ۵۰ سال پیش را زیر سوال ببرند.

سفر به ماه در آزمون روسها

اخیرا روسها اعلام کرده اند که می بایست با راه اندازی یک تحقیق همه جانبه بین المللی در نهایت صحت و یا کذب خبر سفر ناسا به ماه را تایید کرده و به غوغای عظیم ۵۰ ساله پایان دهند.

روسها ناپدید شدن فیلم اصلی گرفته شده از این واقعه مهم در سال ۱۹۶۹ را مستمسک قرار داده و شبهات موجود در خصوص سفر ناسا به ماه را تشدید کرده اند. مقامات روسی تاکید دارند که به منظور بررسی تمامی جوانب ناپدید شدن این فیلم باید یک تحقیق بین المللی صورت گیرد. این تحقیق همچنین باید شامل محل نگهداری سنگ های نمونه جمع آوری شده از ماه باشد.

در واقع کشور روسیه بیشتر از هر کشوری به دروغین بودن سفر به ماه دامن می زند. آنها همواره تاکید داشته اند که در خصوص صحت این خبر مشکوکند و تجسس دقیق بین المللی همه چیز را شفاف خواهد کرد.

روسها بیشتر از هر چیزی، ناپدید شدن فیلم اصلی گرفته شده از فرود بر روی ماه را هدف قرار داده اند. ناسا هم اعلام کرده که فیلم اصلی در میان ۲۰۰ هزار کاست ویدیویی که کپی شده ناپدید گشته و همه این ماجرا در نهایت به تقویت نظریه مربوط به جعلی بودن خبر سفر به ماه منجر شده است.

ناسا همچنین اعلام کرده است که برای بازگرداندن فیلم اصلی باید از کمپانی لوری دیجیتال کمک بگیرد. یکی از عمده ترین کارهای این شرکت بازگرداندن فیلم های قدیمی هالیوود است. جالب اینجاست که وقتی پای هالیوود و کارشناسان آن به میان بیاید جعلی بودن خبر سفر به ماه بیش از پیش تشدید می شود.

پخش زنده و آنلاین لحظه فرود کاوشگر اینسایت بر روی مریخ

بعد از سفری چند ماهه، امروز کاوشگر اینسایت بر روی مریخ فرود می‌آید. ناسا قصد دارد لحظه فرود کاوشگر InSight را بر روی مریخ، از چندین روش مختلف به صورت زنده پخش کند.

کاوشگر اینسایت که ۱۵ اردیبهشت سال جاری به فضا پرتاب شده بود، سرانجام به سیاره سرخ رسیده و قرار است امروز، ۲۶ نوامبر (۵ آذر)، بر روی مریخ فرود آید. در همین حال، ناسا چندین راه مختلف را برای پخش زنده لحظه فرود این فضاپیما در نظر گرفته است تا تمام علاقه‌مندان بتوانند این اتفاق مهم را به صورت آنلاین تماشا کنند. پوشش زنده از ساعت ۱۴:۰۰ به وقت منطقه زمانی شرقی (۲۲:۳۰ به وقت ایران) آغاز خواهد شد، اما شروع عملیات فرود، حدودا ساعت ۱۴:۴۰ به وقت آمریکا (۲۳:۱۰ به وقت ایران) اعلام شده است.

این نخستین باری نیست که کاوشگر ناسا بر روی مریخ فرود می‌آید؛ اما راه‌های تماشای لحظه فرود در مقایسه با سال ۲۰۱۲، بسیار بیشتر شده است. در کنار پخش از طریق تمام شبکه‌ها و کانال‌های رسمی ناسا، تماشای این رویداد از طریق کانال “JPLraw” ناسا در یوتیوب، توییچ و فیسبوک نیز امکان‌پذیر خواهد بود. علاوه بر این، مردم آمریکا می‌توانند با حضور در مکان‌های اعلام‌شده همچون میدان تایمز، موزه تاریخ طبیعی آمریکا، موزه ملی هوافضای اسمیتسونین، مرکز فضایی هیوستون و همچنین مرکز علمی کالیفرنیا، به صورت زنده نظاره‌گر این رویداد باشند.

کاوشگر اینسایت از نظر فنی باید ساعت ۱۴:۵۴ به وقت آمریکا (۲۳:۲۴ به وقت ایران) فرود آید؛ ولی اطلاعات آن را تقریبا تا ساعت ۱۵:۰۱ به وقت آمریکا ارسال نخواهد کرد. اینکه شما جزئیات را چقدر سریع دریافت کنید، به دو تاسواره‌ای (Mars Cube One) بستگی دارد که با پرواز در ارتفاعی پایین، داده‌ها را رله می‌کنند. پنل‌های خورشیدی اینسایت می‌توانند در سریع‌ترین زمان ممکن، تا ساعت ۲۰:۳۵ به وقت آمریکا مستقر شوند؛ در این صورت، احتمالا یک روز طول خواهد کشید تا نخستین تصاویر به دست ما برسند.

در ادامه، از شما دعوت می‌کنیم در کنار گجت نیوز لحظه فرود این کاوشگر بر روی سیاره سرخ را به صورت زنده و آنلاین تماشا کنید:

پخش زنده فرود کاوشگر اینسایت بر روی مریخ

استارشیپ ، نام جدید راکت BFR اسپیس ایکس است

ایلان ماسک، نام راکت BFR را به استارشیپ (Starship)، به معنی «ستاره پیما» یا «فضاپیمای میان‌ستاره‌ای»، تغییر داد. اما آیا واقعا این راکت می‌تواند به سیستم‌های ستاره‌ای دیگر برسد؟

راکت غول‌پیکر شرکت اسپیس ایکس که با نام “Big Falcon Rocket” یا به اختصار “BFR” شناخته می‌شود، حالا نامی جدید پیدا کرده است. مدیر ارشد اجرایی اسپیس ایکس، ایلان ماسک، در یک توییت شخصی اعلام کرد بخش ترابری از این سیستم که در حال حاضر “Big Falcon Spaceship” (به اختصار “BFS”) نام دارد، از این پس با نام “Starship” خوانده خواهد شد؛ در حالی که بوستر نیز سوپر هوی (Super Heavy) نام خواهد گرفت.

برنامه‌ها برای پرتاب راکت ۳۸۷ فوتی (۱۱۸ متری) BFR به فضا، سپتامبر گذشته به صورت رسمی اعلام شده بود. مدیران امیدوارند این راکت جایگزین دیگر موشک‌های شرکت از جمله فالکون ۹، فالکون هوی و دراگون شود. هم‌اکنون اسپیس ایکس در حالت ساخت این راکت با هزینه تقریبی ۵ میلیارد دلار در بندر لس آنجلس بوده و می‌گوید می‌تواند ۱۰۰ تن محموله یا ۱۰۰ مسافر را به مکان‌های بسیار دوری همچون مریخ ببرد.

رییس اسپیس ایکس، “Gwynne Shotwell”، گفت شرکت امیدوار است تست‌های بدون سرنشین استارشیپ در اواخر ۲۰۱۹ انجام شود. اگر همه‌چیز درست پیش رود، ماسک می‌گوید در سال ۲۰۲۲ می‌توان پرواز اولیه بدون سرنشین به سمت مریخ را با آن انجام داد و پس از آن، اولین سفر انسانی در سال ۲۰۲۴ انجام خواهد شد. به علاوه، مدیران مشغول برنامه‌ریزی برای پروازی توریستی به ماه با مسافران شخصی برای سال ۲۰۲۳ هستند. هرچند، با توجه به اینکه زمان ساخت فالکون هوی، دو برابر زمان اعلام‌شده توسط مدیران طول کشید و تنها ۵ درصد از منابع اسپیس ایکس صرف استارشیپ شده است، احتمالا به زمان بیشتری برای محقق شدن این برنامه‌ها نیاز خواهد بود.

همان‌طور که یکی از کاربران توییتر نیز اشاره کرده، یاد کردن از BFS به عنوان یک استارشیپ یا همان فضاپیمای میان‌ستاره‌ای، تا زمانی که طی یک ماموریت به یک سیستم ستاره‌ای دیگر نرسد، درست نیست. ماسک سریعا به این توییت واکنش نشان داد و در پاسخ گفت که نسخه‌های بعدی استارشیپ، چنین قابلیت‌هایی را خواهند داشت. این در حالی‌ست که پیش‌تر، ماسک از این فضاپیما به عنوان یک «سیستم حمل و نقل بین سیاره‌ای» یاد می‌کرد که قادر بود به «هر جایی در منظومه شمسی» سفر کند.

کشف یک حفره عظیم به اندازه پاریس در زیر یخ های گرینلند

هر چند زمین استعداد عجیبی در کتمان کردن زخم های خود دارد، اما دانشمندان اخیرا موفق به کشف یک حفره عظیم به اندازه شهر پاریس در زیر یخ های گرینلند شده‌اند.

زمین برای میلیونها سال هدف برخوردهای عظیم کیهانی بوده است که هر یک زخمی بر روی این کره خاکی بر جای گذاشته اند، یکی از این زخم ها مربوط به یک حفره عظیم در زیر یخ های گرینلند است که از دید پژوهشگران زخمی باستانی و به جای مانده از یک شهاب سنگ است که با زمین برخورد کرده است.

این حفره عظیم بسیار گسترده است، تا جایی که پهنای آن را ۳۱ کیلومتر عنوان کرده اند. به نظر می رسد این زخم از یک شهاب سنگ آهنی بر جای مانده که در حدود ۳ میلیون سال پیش با زمین برخورد کرده است.

البته هنوز این نظریه مورد تایید همه دانشمندان قرار نگرفته است. آنها معتقدند نظریه مربوط به برخورد شهاب سنگ با این منطقه نظریه جذابی است، اما بدان معنا نیست که واقعیت داشته باشد، زیرا هنوز مدارک کافی برای تایید آن یافت نشده است.

آیا حفره عظیم گرینلند ناشی از برخورد اجرام سماوی است؟

وسعت حفره عظیم به اندازه ای است که می تواند کل شهر پاریس را در خود جای دهد. پژوهشگران در حال تحقیق بر روی ترکیبات شیمیایی این حفره هستند تا نظریه هیجان انگیز مربوط به برخورد شهاب سنگ با زمین را قبول یا رد کنند. وجود یخچال های بزرگ مانع از حرکت دانشمندان به مرکز این حفره شده و لذا دست یابی به رسوبات این قسمت را غیر ممکن کرده است.

با این وجود زمین شناسان به تحقیق در خصوص رسوبات این حفره پراخته اند. نتیجه بدست آمده جالب توجه بود؛ آنها موفق به کشف دانه های کوارتز شدند که بازمانده سنگ های ذوب شده ناشی از برخوردی شدید به حساب می آیند. همچنین موفق به کشف رگه هایی از رادیوم، پلاتینیوم و پالادیوم شدند که اصولا در سنگ های زمینی یافت نمی شوند.

معما حتی با ورود نظریه های جدید از سوی پژوهشگران پیچیده تر شده است. برخی از آنان معتقدند قبلا در ۳۰۰ کیلومتر این حفره بقایای یک شهاب سنگ آهنی پیدا شده است و لذا این سوال پیش می آید که آیا این شهاب سنگ و شهاب سنگ دیگری که منجر به شکل گیری این حفره شده در واقع یکی بوده و با ورود به اتمسفر زمین متلاشی شده است و هر یک مسیر مجزایی را در پیش گرفته اند.

حفره عظیم

برخی دیگر معتقدند ضرورتا نمی توان برای این حفره منشا کیهانی متصور بود، زیرا بر روی زمین هزاران حفره مشابه وجو دارند که هیچ یک منشا کیهانی ندارند. اما پژوهشگران در یک زمینه متفق القول هستند. اینکه این حفره در محدوده زمانی بین ۳ میلیون تا ۱۲ هزار سال پیش شکل گرفته است.

به هر حال سیارک ها و شهاب سنگ ها اجرام سماوی خطرناکی هستند که بشر باید دانش خود در خصوص آنها و خطرات احتمالی برخورد آنها با زمین را افزایش دهد و این حفره می تواند نقش مهمی در این زمینه ایفا کند. برای پژوهشگران جالب است که هنوز بر روی زمین مکان هایی وجود دارند که کشف نشده و می توان آنها را کشف کرد.

فهمیدن زبان موجودات فضایی از آنچه تصور می‌کنیم سخت‌تر است!

زبان موجودات فضایی در فیلم‌ها و سریال‌های مختلف به شکلی ساده و قابل‌فهم به تصویر کشیده می‌شود،‌ اما همانطور که یک متخصص زبان شناسی اظهار کرده،‌ در دنیای واقعی مشکل در فهم زبان فرازمینی‌ها می‌تواند عواقب فاجعه باری داشته باشد.

زبان موجودات فضایی، در صورت برقرار ارتباط با آن‌ها، عملا تنها پل ارتباطی بین نوع بشر و بیگانگان خواهد بود. در حالی که فیلم‌ها، سریال‌ها و داستان‌های گوناگون زبان فرازمینی‌ها را به شکلی قابل‌فهم و حتی کاملا مشابه به زبان زمینیان به تصویر می‌کشند، دنیل اورت (Daniel Everett)، زبان شناسی از دانشگاه بنتلی (Bentley University) می‌گوید که موضوع بسیار پیچیده‌تر از این‌هاست.

اورت در مصاحبه تازه‌ای گفته است که با وجود اینکه تاکنون فرصتی برای تعامل انسان‌ها و فرازمینی‌ها پیش نیامده،‌ در صورت فراهم شدن این فرصت کوچک‌ترین سو تفاهمی در فهمیدن زبان موجودات فضای و یا انتقال مفاهیم از طریق زبان بشر می‌تواند عواقبی فاجعه‌بار داشته باشد.

فهمیدن زبان موجودات فضایی از آنچه تصور می‌کنیم سخت‌تر است!

تصور کنیم که موجوداتی همانند بیگانگان فیلم ئی.تی. (.E.T) به زمین بیایند و با قصد دوست شدن با انسان‌ها، برای برقرار ارتباط با ما تلاش کنند؛ حال اگر بشریت نتواند که این دست دوستی را بگیرد و به درستی به تلاش‌های دوستانه این موجودات واکنش نشان دهد، در بهترین حالت امکان برقراری ارتباط بین ما از بین خواهد رفت و در بدترین حالت هم ممکن است که جنگی بین ما و موجودات فضایی به وجود آید!
حال اگر در سناریو برخورد انسان‌ها با فضاییان، این موجودات قصد دوستی با ما را نداشته باشند، اوضاع از آنچه که هست بدتر خواهد شد. از طرف دیگر سو تفاهم‌های مختلف که بسیاری از آن‌ها به مشکل فهمیدن زبان مربوط می‌شود، در طول سال‌ها جنگ‌های زیادی را بین انسان‌ها به راه انداخته و نگرانی اورت و مابقی صاحب‌نظران هم از این بابت است که احتمال درگیر شدن با بیگانگان به خاطر جنین مشکلاتی کم نیست.

زبان شناسی کلیدی برای فهمیدن زبان موجودات فضایی است

در مواجهه انسان با فرازمینی‌ها، ما برای برقراری ارتباط از هر زبانی که بر روی زمین شناخته شده استفاده خواهیم کرد و به روش‌های مختلفی مانند نشان دادن علامت، نور و یا اقدامات دیگر تلاش می‌کنیم که با این موجودات تعامل داشته باشیم؛ اما امکان برداشت اشتباه از هرکدام از این کارها وجود دارد و همانطور که شری ولز جنسن (Sheri Wells-Jensen)، زبان شناسی از دانشگاه بولینگ گرین (Bowling Green) گفته است، در چنین شرایطی باید دست به دامان دانش زبان شناسی شویم.

فهمیدن زبان موجودات فضایی از آنچه تصور می‌کنیم سخت‌تر است!

جنسن معتقد است که برای فهمیدن زبان موجودات فضایی بشریت باید تلاش خود را از مفاهیم پایه‌ای زبان شناسی شروع کرده و این موضوع را از جنبه‌های گوناگون و غیرمعمول بررسی کند؛ ممکن است که بیگانگان از نوعی زبان اشاره، تولید صداهای عجیب و غریب و یا حتی روش تله‌پاتی برای برقراری ارتباط استفاده کنند و چنین چالش‌هایی نباید مانع تعامل بشر با فرازمینی‌ها شود.

به گفته جنسن، تمام این‌ها در حالی است که هم‌اکنون بسیاری از ساکنان زمین بر سر مسائلی مانند نژاد، جنسیت و قومیت با هم ناسازگاری دارند و با یکدیگر سازش نمی‌کنند. اگر قرار باشد که انسان‌ها توانایی کنار آمدن با موضوعی مانند رنگ پوست را نداشته باشند، چگونه می‌توان انتظار داشت که بشر بتواند با موجوداتی فرازمینی که به احتمال قوی هیچ شباهتی با ما ندارند، دوست شود؟

با این وجود جنسن که در حوزه زبان شناسی بسیار مشهور است، می‌گوید که هنوز امید زیادی برای شکستن سد بین زبان ما و زبان موجودات فضایی وجود دارد و با گذر زمان می‌توان انتظار داشت که راه‌های ارتباطی با فرازمینی‌ها رمزگشایی شوند.

فهمیدن زبان موجودات فضایی از آنچه تصور می‌کنیم سخت‌تر است!

جسی اسنکر (Jesse Snedeker)،‌ روانشناسی از دانشگاه هاروارد با صحبت‌های جنسن موافق است، اما به گفته این دانشمند باید در نظر داشته باشیم که آیا ما ظرفیت ارتباط‌گیری با بیگانگان را داریم و یا‌ آن‌ها به صورت ذاتی این توانایی را خواهند داشت که زبان ما را درک کنند؟

به عنوان مثال نوع ارتباط بین سگ و انسان بر روی زمین مثال مناسبی در این رابطه است؛ با اینکه این جانداران به نسبت نوع تربیت، توانایی تشخیص صدها کلمه مختلف در زبان‌های گوناگون را دارند، نبود ظرفیت برای ارتباط‌گیری دو طرفه باعث شده تا دوستی انسان و سگ در یک سطح مشخص باقی بماند. آیا رابطه ما و فرازمینی‌ها هم می‌تواند دچار چنین مشکلی شود؟

به هر حال تعامل با بیگانگان موضوعی چالش بر انگیز است و مشکلات زیادی از جمله اختلاف فرهنگی، بروز سو تفاهم و پیش‌فرض‌های غلط می‌توانند ارتباط ما و موجودات فضایی را غیرممکن کنند. همچنین، تمامی این صحبت‌ها با این فرض است که چنین موجوداتی واقعی بوده و علاوه بر داشتن توانایی ارتباط‌گیری با ما، تمایلی هم به این موضوع داشته باشند. با این حال، با قبول چنین پیش‌فرض‌هایی می‌توان گفت که رسیدن به فهم درستی از زبان موجودات فضایی نقشی کلیدی در تعیین سرنوشت بشر و فرازمینی‌ها دارد.

بهترین عکس های نجوم سال ۲۰۱۸ معرفی شدند

رقابت جهانی عکاسی نجوم ۲۰۱۸ برگزار شد و رصدخانه سلطنتی گرینویچ، تصاویر برگزیده این مسابقه را معرفی کرد. در ادامه، بهترین عکس های نجومی سال ۲۰۱۸ را مشاهده می‌کنید.

رصدخانه سلطنتی گرینویچ در هر سال مسابقه عکاسی نجوم را برگزار می‌کند. این رصدخانه در سال ۱۶۷۲ به دست پادشاه چارلز دوم ساخته شد. در رقابت امسال که دهمین دوره‌ی برگزاری آن بود، بیش از ۴۲۰۰ عکس از سوی عکاسان حرفه‌ای و آماتور ۹۱ کشور مختلف ارسال شد و رصدخانه سلطنتی گرینویچ با همکاری موسسه Insight و مجله Sky at Night تصاویر ارسال شده را در ۸ بخش از جمله کهکشان‌ها، ماه، خورشید، شفق و آسمان شب بررسی کردند.

برد گلدپینت از آمریکا، جایزه اصلی رقابت عکاسی نجوم ۲۰۱۸ را که معادل ۱۲ هزار و ۸۰۰ دلار بود دریافت کرد. در ادامه می‌توانید بهترین عکس های نجومی سال ۲۰۱۸ را مشاهده کنید:

بهترین عکس های نجومی ۲۰۱۸

۱٫ در این تصویر، یک کهکشان فعال با فاصله بیش از ۲۵ میلیون سال نوری از زمین را مشاهده می‌کنید. هر رنگ، نشان‌دهنده سن‌های مختلف ستاره‌ها است. ستاره‌های قرمز، ستاره‌های بسیار قدیمی و باستانی هستند، در حالی که ستاره‌های آبی‌رنگ، جوان‌تر و داغ‌تر هستند. NGC 3521، کهکشانی اسرارآمیز است که تصویر آن از ویکتوریا در استرالیا ثبت شده است.

عکس از استیون مور (Steven Mohr)، تصویر برگزیده Insight در بخش کهکشان‌ها

بهترین عکس های نجومی

۲٫ این عکس از خورشیدگرفتگی کامل سال ۲۰۱۷ ثبت شده است. مریخ در سمت راست خورشیدگرفتگی دیده می‌شود.

این عکس که توسط Nicolas Lefaudeux ثبت شده، با نام پادشاه خورشید، پادشاه کوچک و خدای جنگ در مسابقه شرکت کرده و برنده بخش خورشید ما شده است.

بهترین عکس های نجومی

۳٫ یک تلسکوپ، این تصویر را از دریای آرامش در ماه ثبت کرده است؛ یعنی جایی که فضانوردان در جولای ۱۹۶۹ فرود آمدند. این عکس، رنگ‌های معکوس در مرز بین دریای آرامی (Mare Seranitatis) و دریای آسایش (Mare Tranquillitatis) را نشان می‌دهد. این دو، دریاوارهایی در کره ماه هستند. دریاوار به گروهی از پهنه‌های تیره‌رنگ در سطح ماه گفته می‌شود. Jordi Delpeix Borrell این عکس را از بارسلون اسپانیا ثبت کرد.

بهترین عکس های نجومی

۴٫ دو دنباله دار C/2017 O1 (دنباله‌دار سبز در سمت چپ تصویر) و C2015 ER61 (در مرکز تصویر) در کنار خوشه پروین در سمت راست تصویر دیده می‌شوند. Damian Peach این عکس را ثبت کرده است.

بهترین عکس های نجومی

۵٫ این تصویر نیز یکی از بهترین عکس های نجومی ۲۰۱۸ بوده و در مجارستان گرفته شده است. شهرها در پایین تصویر می‌درخشند و پیراقطبی یا ستاره‌هایی که در یک عرض جغرافیایی خاص روی زمین هستند و هیچ‌وقت غروب نمی‌کنند در بالای تصویر دیده می‌شوند. این عکس به دست Ferenc Szemar ثبت شده و جایزه بخش نمایش آسمان را از آن خود کرده است.

بهترین عکس های نجومی

۶٫ این تصویر زیبا که توسط Nicolas Lefaudeu در فنلاند گرفته شده، جایزه بخش شفق قطبی را به دست آورده است. یکی از داوران مسابقه عکاسی نجوم ۲۰۱۸ می‌گوید این تصویر من را یاد یکی از صحنه‌های پایانی فیلم «۲۰۰۱: یک اودیسه فضایی» می‌اندازد.

بهترین عکس های نجومی

۷٫ این تصویر نیز یکی دیگر از بهترین عکس های نجومی ۲۰۱۸ است. کهکشان راه شیری در پس زمینه‌ی این دیش‌های رادیویی در مغولستان دیده می‌شوند. این عکس، اثر تیانهونگ لی بوده و برنده بخش بهترین تازه‌وارد شده است.

بهترین عکس های نجومی

۸٫ ونوس یا زهره، دومین سیاره منظومه شمسی به ترتیب نزدیکی به خورشید است. این عکس که توسط مارتین لویس ثبت شده، جایزه بخش سیاره‌ها، دنباله دارها و سیارک‌ها را به دست آورد.

بهترین عکس های نجومی

۹٫ این عکس که توسط ماریو کوگو در نامیبیا گرفته شده، مجموعه ذرات تاج جنوبی (Corona Australis)، یکی از ستارگان نیمکره جنوبی آسمان را نشان می‌دهد.

بهترین عکس های نجومی

۱۰٫ یک عکاس ۱۵ ساله به نام Fabian Dalpiaz در ایتالیا، این تصویر را قبل از طلوع آفتاب گرفته است. یکی از داوران می‌گوید این عکس کیفیتی فراتر از سن و سال عکاس دارد. این عکس زیبا برنده بخش جوان شده است.

بهترین عکس های نجومی

۱۱٫ این تصویر از شفق قطبی در نروژ توسط Mikkel Beiter ثبت شده و مورد ستایش داوران قرار گرفته است.

بهترین عکس های نجومی

۱۲٫ عکسی جذاب و شگفت‌انگیز از خورشید که توسط استوارت گرین در لنکشایر انگلیس تهیه شده است.

بهترین عکس های نجومی

۱۳٫ چوان جین سو در چین، این عکس زیبا را در مدت بیش از ۴ ساعت از ماه گرفتگی ۳۱ ژانویه ۲۰۱۸ گرفته است.

بهترین عکس های نجومی

۱۴٫ سحابی Lambada Centauri شامل ستاره‌های جوانی که حدود ۵۹۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارند. رالف وال اولسن از نیوزلند، این عکس را به مسابقه فرستاده است.

بهترین عکس های نجومی

۱۵٫ وقتی نور خورشید به گازهای مونوکسید کربن دنباله دار C/2016 R2 برخورد می‌کند، مولکول‌ها به رنگ آبی در می‌آیند. Gerald Rhemann از اتریش صاحب این تصویر زیبا است.

بهترین عکس های نجومی

۱۶٫ متیو جیمز تورنر در انگلیس، تصویر‌ این شفق قطبی زیبا را در تپه‌های سرسبز ثبت کرده است.

بهترین عکس های نجومی

۱۷٫ این عکس که با نام «از طرف تاریکی» شناخته شده، توسط Laszlo Francsics از مجارستان گرفته شده و هلال ماه را به زیبایی نشان می‌دهد.

بهترین عکس های نجومی

۱۸٫ بیست و چهار تصویر با هم ترکیب شده‌اند تا این عکس فوق‌العاده به دست آمد. ستاره روشن Mirach یا جنب‌المسلسله در وسط، کهکشان Messier 31 یا آندورمدا در بالا سمت چپ و Messier 33 در پایین سمت راست دیده می‌شوند. رائول ویلاورده فریل از اسپانیا، این تصویر زیبا را خلق کرده است.

بهترین عکس های نجومی

۱۹٫ ستاره Rigel، درخشان‌ترین ستاره صورت فلکی شکارچی (Orion) و هفتمین ستاره درخشان در آسمان در نزدیکی سحابی سر جادوگر (Witch Head Nebula) دیده می‌شود. ماریو کوگو از نامیبیا، صاحب این اثر است.

بهترین عکس های نجومی

۲۰٫ در طول تابستان در عرض‌های جغرافیایی شمالی یا جنوبی، آسمان هرگز کاملا تاریک نیست. «نیمه شب بر فراز Limfjord» نام این عکس از روسلان مرزلیاکوف است که در دانمارک گرفته شد.

بهترین عکس های نجومی

۲۱٫ این عکس، هفت سیاره منظومه شمسی را نشان می‌دهد که مارتین لویس از انگلیس در طول یک سال از مکانی یکسان، آن را گرفته است. از چپ به راست: عطارد، زهره، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون. «رژه سیارات» نامی است که بر روی این عکس گذاشته شد.

بهترین عکس های نجومی

۲۲٫ مارک مک نیل از انگلیس، این عکس زیبا و پرطرفدار را از آسمان درخشان در زمستان ثبت کرده و نام آن را «من در مقابل کهکشان» گذاشته است.

بهترین عکس های نجومی

۲۳٫ برد گلدپینت (Brad Goldpaint) با این عکس زیبا برنده جایزه اصلی مسابقه عکاسی نجومی ۲۰۱۸ شد.

بهترین عکس های نجومی

احتمال کشف نخستین قمر فراخورشیدی قوت گرفت

با توجه به فراوانی قمرها در منظومه شمسی، شاید این تصور پیش بیاید که اقمار فراخورشیدی (ماه سیارات خارج از منظومه شمسی) نیز به وفور یافت می‌شوند. البته هنوز دانشمندان موفق به شناسایی حتی یک قمر فراخورشیدی (exomoon) هم نشده‌اند؛ اما اخیرا امیدها برای چنین کشفی زنده شده است.

سال گذشته دو اخترشناس از دانشگاه کلمبیا به اسامی «الکس تیچی» و «دیوید کیپینگ» با بررسی داده‌های تلسکوپ فضایی کپلر، از شناسایی یک کاندیدای جدی برای تصاحب عنوان نخستین قمر فراخورشیدی خبر دادند. آن‌ها مشاهدات خود را با تکیه بر قدرت تلسکوپ فضایی هابل پیگیری کردند و هرچه بیشتر پیش رفتند، احتمال کشف اولین قمر فراخورشیدی نیز به واقعیت نزدیک‌تر شد.

کیپینگ در توضیح این دستاورد احتمالی می‌گوید:

این می‌تواند اولین ماه شناسایی شده در خارج از منظومه شمسی باشد. چنانچه متعاقبا داده‌های ارسالی از هابل، مهر تاییدی بر این کشف بزند؛ سرنخ‌هایی حیاتی از نحوه شکل‌گیری منظومه‌های سیاره‌ای به دست خواهیم آورد. چه بسا دانشمندان ناگزیر به بازنگری در نظریات فعلی، درباره چگونگی پیدایش قمرها پیرامون سیارات شوند.

نام این جرم کاندید شده به عنوان نخستین قمر فراخورشیدی را «کپلر ۱۶۲۵b-i» نهاده‌اند که دور سیاره‌ای موسوم به کپلر ۱۶۲۵b می‌گردد و این سیاره فراخورشیدی نیز به نوبه خود، دور یک ستاره زرد رنگ و خورشید مانند، به نام کپلر ۱۶۲۵ در حال چرخش است. اخیرا بر اساس داده‌های ارسالی از فضاپیمای گایا، فاصله این منظومه از زمین مورد بازبینی قرار گرفته و حدود ۸۰۰۰ سال نوری برآورد شده است.

سیاره کپلر ۱۶۲۵b همانند مشتری، یک غول گازی بوده و شعاع آن ۱۱ برابر بزرگتر از شعاع زمین است؛ اما جرم بسیار بیشتری از مشتری دارد. قمر احتمالی این سیاره هم دست کمی از خود آن ندارد؛ چرا که بر اساس محاسبات اخترشناسان به بزرگی نپتون است و جزو غول‌های گازی قلمداد می‌شود. دانشمندان فاصله این دو جرم سماوی از یکدیگر را حدود ۳ میلیون کیلومتر تخمین زده‌اند.

برای بار اول توجه اخترشناسان هنگامی به کپلر ۱۶۲۵b-i جلب شد که به امید یافتن یک قمر، در حال بررسی داده‌های ارسالی تلسکوپ کپلر از ۲۸۴ سیاره فراخورشیدی بودند. این دانشمندان عامل جلب نظر خود را، لرزش و انحرافاتی کوچک در منحنی نور ستاره میزبان توصیف کردند که نمی‌توانسته ناشی از گذر عادی سیاره از مقابل آن بوده باشد. با این حال اطلاعات موجود، کافی به نظر نمی‌رسید.

قمر فراخورشیدی

آن‌طور که کیپینگ شرح می‌دهد، تلسکوپ فضایی کپلر موفق شد تنها سه گذر این سیاره فراخورشیدی از مقابل ستاره میزبانش را ثبت کند؛ آن هم عمدتا به این دلیل که سیاره کپلر ۱۶۲۵b برای پیمودن یک دور کامل در مدار خود، تقریبا به یک سال زمان نیاز دارد.

ثبت سه گذر امیدوارکننده بود اما کافی نه. از آنجایی که کپلر دیگر نمی‌تواند به آن نقطه چشم بدوزد، ما مجوز رصد کردن هدف با تلسکوپ هابل را درخواست کردیم.

این محقق با اشاره به آنالیز تازه‌ای که روی منحنی نور ستاره کپلر ۱۶۲۵ انجام شده است، از شناسایی دو ناهنجاری اساسی خبر می‌دهد و می‌افزاید:

نخست اینکه به نظر می‌رسد گذر سیاره از مقابل ستاره میزبان، یک ساعت و ربع زودتر از آنچه که باید انجام می‌گیرد. این می‌تواند نشانه‌ای باشد از اینکه سیاره در معرض کشش جاذبه‌ای یک جرم سماوی دیگر قرار دارد. ناهنجاری دیگر، کاهش دوباره‌ی روشنایی ستاره پس از گذر کامل سیاره از مقابل آن است.

متاسفانه درخواست‌ها برای استفاده از تلسکوپ هابل بسیار بوده و هست؛ در نتیجه کیپینگ و تیچی تنها ۴۰ ساعت برای کار با آن فرصت پیدا کردند. این زمان محدود نیز پیش از آنکه محاسبات مربوط به گذر کامل قمر انجام شود، به پایان رسید. البته این مشاهدات، شواهد بیشتری از وجود قمر فراخورشیدی کپلر ۱۶۲۵b-i ارائه داد؛ اما باز هم منجر به نتیجه‌گیری قطعی نشد.

تایید کشف نخستین قمر فراخورشیدی ، در گرو مشاهدات آتی تلسکوپ‌های هابل و جیمز وب است

یک توضیح برای سیگنال‌های رویت شده توسط تیچی و کیپینگ، احتمال وجود سیاره دومی است که دور ستاره کپلر ۱۶۲۵ می‌چرخد؛ اما باید توجه داشت که تلسکوپ کپلر هیچ شواهدی مبنی بر وجود سیاره دوم به دست نیاورده است.

توضیح دیگری که مطرح می‌شود، به احتمال نویز بودن برخی از این سیگنال‌ها اشاره دارد و منشا آن را ستاره میزبان می‌داند. البته تیم تحقیقاتی با جداسازی دقیق داده‌های تلسکوپ کپلر، این ستاره را بسیار آرام یافتند؛ بنابراین اگرچه وجود نویز غیرممکن نیست، اما شواهدی از آن یافت نشد.

به هر حال هیجان دانشمندان و دوست‌داران علم نجوم از شناسایی احتمالی نخستین قمر فراخورشیدی قابل درک است؛ کشفی که می‌تواند پیش‌درآمدی برای اکتشافات مهم آتی باشد.

کیپینگ معتقد است چنانچه وجود یک قمر به بزرگی نپتون در کنار این سیاره‌ی مشتری مانند به تایید نهایی برسد، با منظومه‌ای مواجه خواهیم بود که ویژگی‌های غیرمنتظره‌ای دارد و از بسیاری جهات، می‌تواند یادآور کشف غیرمنتظره‌ی مشتری‌های داغ در نخستین روزهای جستجو و شکار سیارات فراخورشیدی باشد. همچنین این دستاورد، موجب مطرح شدن پرسش‌های تازه‌ای درباره چگونگی شکل‌گیری ماه خواهد شد.

قمر فراخورشیدی

یک انگاشت هنری از سیاره کپلر ۱۶۲۵b و قمر آن

جرم کپلر ۱۶۲۵b-i حدود ۱٫۵ درصد جرم سیاره‌اش است و این رقم، تقریبا با نسبت جرم ماه به زمین برابری می‌کند. اما با توجه به ماهیت گازی شکل هر دوی آن‌ها (که به معنای غیرقابل زیست بودن آن‌هاست) و ابعاد بزرگ این قمر، نحوه پیدایش آن مورد ابهام است. چرا که دانشمندان، شکل‌گیری ماه را ناشی از برخورد یک جرم آسمانی به سیاره زمین در گذشته‌های بسیار دور می‌دانند؛ اما در اثر برخورد به یک سیاره گازی نظیر کپلر ۱۶۲۵b، بعید است که یک قمر در ابعاد نپتون شکل بگیرد.

از طرفی منشا اقمار مشتری را به حلقه‌ای از مواد گازی و گرد و غبار نسبت می‌دهند؛ اما تفاوت قمرهای مشتری با کپلر ۱۶۲۵b-i در این است که هیچ‌یک از آن‌ها به بزرگی نپتون نیستند. یا شاید هم این قمر یک شی فضایی باشد که اسیر نیروی جاذبه‌ سیاره شده باشد.

فعلا نمی‌توان پاسخ دقیقی را ارائه داد؛ اما امید می‌رود که حداقل با کمک تلسکوپ فضایی جیمز وب و هابل، کشف نخستین قمر فراخورشیدی به تایید برسد. در همین راستا تیچی نیز اظهار امیدواری کرده است که قبل از آنکه دیر شود، او و همکارانش فرصت مشاهده‌ی دوباره‌ی این کاندیدا را پیدا کنند.

کاوشگر هایابوسا ۲ و عکس های کلوز آپ از سیارک ریگو

کاوشگر هایابوسا ۲ محصولی از کشور ژاپن است. ژاپن با هایابوسا ۲ قدرت فناوری خود در حوزه هوا فضا را به رخ تمام دنیا کشید. این کاوشگر با گرفتن عکس های کلوز آپ یا نمای نزدیک از سیارک ریگو، مشاهده سطح این سیارک با وضوح بالا را برای دانشمندان فراهم کرد.

کاوشگر هایابوسا ۲ یک شاهکار فناوری و در واقع یک فضاپیمای بدون سرنشین است که هدف از ساخت آن مطالعه بر روی سیارک ریگو بوده است. این کاوشگر را هایابوسا ۲ نامیده اند که در زبان ژاپنی به نوعی شاهین اطلاق می شود که برای شکار ابتدا بر فراز طعمه پرواز می کند و به یکباره و با یک حمله برق آسا بر روی طعمه خود فرود می آید.

قرار بود هایابوسا ۲ نیز همین کار را انجام دهد. این کاوشگر چند روز گذشته و پس از یک سفر طولانی به سیارک ریگو رسید که در فاصله تقریبی ۲۸۰ میلیون کیلومتری زمین قرار دارد. قرار است این کاوشگر طی یک سال و نیم پیش رو، برای ۳ بار متوالی از سیارک نمونه برداری کند. کاوشگر هایابوسا ۲ در دسامبر سال ۲۰۱۴ به فضا ارسال شده و قرار است تا پایان سال ۲۰۲۰ به زمین بازگردد.

کاوشگر هایابوسا ۲ و کلوز آپ های منحصر بفرد

اخیرا کاوشگر هایابوسا ۲ از سیارک هدف خود عکس نمای نزدیک گرفته است. در واقع کاوشگر هایابوسا ۲ در آخرین اقدام خود موفق شد عکس های نمای نزدیک از سیارک هدف خود بگیرد که از وضح و شفافیت بسیار بالایی برخوردارند. شفافیت عالی و رزولوشن بالای این عکس ها باعث شده تا کارشناسان ژاپنی ادعا کنند که تاکنون عکس هایی با چنین رزلووشن بالایی از هیچ سیارکی گرفته نشده است.

اکثر علاقمندان به نجوم با سیارک ریگو آشنا هستند، این سیارک اخیر بیشتر از هر زمان دیگری مورد توجه رسانه ها قرار گرفته است، زیرا سیارک ریگو  هدف برنامه مطالعاتی هوا فضای ژاپنی ها بوده و اخیر نیز با نزدیک شدن کاوشگر فضایی این کشور به سیارک یاد شده، بیشتر از هر زمان دیگر مورد توجه قرا گرفته است.

قرار است کاوشگر هایابوسا ۲ از این سیارک نمونه برداری کند و در نهایت این نمونه ها را به زمین ارسال نماید. به احتمال زیاد نمونه های یاد شده در ماه دسامبر سال ۲۰۲۰ به زمین خواهند رسید.

کاوشگر هایابوسا ۲ قبلا نیز عکس های مختلفی از سیارک ریگو به ثبت رسانده بود، اما همه آنها از فاصله دور گرفته شده بودند. عکسی که اخیرا کاوشگر هایابوسا ۲ به ثبت رسانده جزئیات بافت این سیارک را با دقت بیشتری نشان می دهد.

سیارک ریگو - کاوشگر هایابوسا 2

با کیفیت ترین عکس گرفته شده از سیارک ریگو تا این لحظه

وضوح تصویر به قدری بالاست که بیننده احساس می کند بر فراز این سیارک و از فاصله نزدیک در حال پرواز است و قادر می باشد همه جزییات این سیارک را مشاهده کند. بافت و ساختار سطحی این سیارک کاملا قابل مشاهده است و می توان صخره های روی آن را به راحتی مشاهده کرد.

کاوشگر هایابوسا ۲ می بایست دو سطح نورد را بر روی این سیارک پیاده کند. دوربین این کاوشگر تصاویر ر ا زمانی ثبت کرد که قصد داشت سطح نورد MINERVA-II1 را بر روی این سیارک پیاده سازی کند و لذا فاصله بسیار نزدیکی با سیارک داشت.

کاوشگر هایابوسا ۲ و راز منشا آب

کاوشگر هایابوسا ۲ مجهز به تجهیزات علمی پیشرفته است. این کاوشگر می تواند نمونه های مختلف برای آنالیزهای آتی جمع آوری کند، اما با جمع آوری این نمونه ها و آنالیز آنها قصد دارد کدام ابهام را از بین ببرد و یا پاسخگوی کدامیک از سوالات اخترشناسان و پژوهشگران باشد؟

به نظر می رسد کارشناسان و محققان درگیر در ماموریت کاوشگر هایابوسا بدنبال منشا آب و مواد ارگانیک هستند. آب و مواد ارگانیک بر روی زمین وجود دارد، اما دانشمندان معتقدند که این دو از جایی دیگر به زمین منتقل شده اند و لذا منشا آنها جایی دیگر است.

کاوشگر هایابوسا ۲، سیارک ریگو را در ماه دسامبر سال ۲۰۱۹ ترک خواهد کرد و یک سال پس از آن بر روی زمین خواهد بود و نمونه ها را در اختیار پژوهشگران تشنه ای قرار خواهد داد که سالهاست منتظر رسیدن محموله ارزشمند خود از فضا هستند.

 بقایای حادثه رازول توسط دولت آمریکا مصادره می شود!

بقایای حادثه رازول توسط یکی از دفاتر ایالات متحده در شهر رازول مصادره می شود، اقدامی که به نظر می رسد هدف از آن جلوگیری از افشا اسرار حادثه رازول است.

سال ۱۹۴۷ است، مردم در شهر رازول نیومکزیکو مشغول انجام کارهای روزانه خود هستند. همه چیز عادی است. شهر رازول وسعت چندانی ندارد و بی سر و صدا و تا حدودی بیایانی است. یک روز عادی در ماه جولای. اما به ناگاه همه چیز تغییر می کند و ترس و حیرت بر شهر حکمفرما می شود.

شی نقره ای رنگ از آسمان به سمت زمین در حرکت است و با همان سرعت با زمین برخورد می کند. شی نقره ای رنگ متلاشی شده و این واقعه به سرعت به دولت گزارش داده می شود.

همه جا صحبت از سقوط  یک بشقاب پرنده است. موضوع آنقدر جدی می شود که یکی از روزنامه های رسمی با هیجان خبر پیدا شدن بشقاب پرنده را چاپ می کند. در حالیکه کل کشور آمریکا ساعات پرالتهابی را می گذراند، دولت در نهایت اعلام می کند که شی مورد نظر تنها یک بالون هواشناسی بوده است.

هنوز هم با گذشت بیشتر از نیم قرن، افراد زیادی به دنبال کشف آنچیزی هستند که در رازول اتفاق افتاد. آنها می خواهند پرده از راز رازول بردارند.

بر می گریدم به سال ۲۰۱۱. در این سال فردی موفق به کشف قطعات عجیبی در رازول شد.  دقیقا در همان جایی که زمانی ادعا می شد که بشقاب پرنده ای در آنجا سقوط کرده است. فرد یاد شده قطعات فلزی اسرار آمیز کشف شده را به آزمایشگاه های مختلف برد و  همه  آنها در نهایت به یک نتیجه رسیدند؛ این قطعات فلزی ساخته دست بشر نیست و بر روی زمین ساخته نشده است.

فراموش نکنیم که برای بسیاری واقعه رازول هنوز به قوت خود باقی بود و پس از این واقعه بود که واژه های بمانند یوفولوژی وارد فرهنگ لغت شد و نظریات متعددی در خصوص فرازمینی ها و بشقاب پرنده ها شگل گرفت که برخی، آنها را واقعی و برخی دیگر تنها توهماتی ساخته تخیل بشر عنوان کردند.

با وجود تلاش های دولت آمریکا برای زمینی جلوه دادن واقعه رازول، باز هم میلیونها نفر  در سراسر کره زمین این واقعه را به فرازمینی ها نسبت داند. از آن زمان افراد بسیاری مدعی شدند که قطعاتی از بشقاب پرنده ساقط شده در رازول را کشف کرده ا ند و همه آنها مدعی هستند که قطعات کشف شده بخشی از کشتی فضایی فرازمینی هاست که با زمین برخورد کرده است.

بقایای حادثه رازول که توسط فرانک کیملر کشف شد

فردی که در بالا به  آن اشاره شد و در سال ۲۰۱۱ موفق به کشف قطعاتی از بقایای حادثه رازول شده بود فرانک کیملر نام داشت. او معلم زمین شناسی در انستیتوی نظامی نیومکزیکو در شهر رازول بود که قصد داشت تا در خصوص حادثه رازول تحقیق کند.

او قصد داشت به تحقیق در خصوص همه آنچیزی بپردازد که با حادثه رازول در ارتباط بود. همچنین در صدد بود تا از این موضوع سر در بیاورد که دولت آمریکا برای سرپوش گذاشتن بر شواهد برخورد کشتی فرازمینی ها با زمین از چه روش هایی استفاده کرده است.

او همچنین با استفاده از فلزیاب موفق به کشف قطعات فلزی مختلفی شد. همه این کشفیات بجای یافتن پاسخی برای سوالات متعدد، منجر به شکل گیری سوالات و ابهامات بیشتر شدند. کیملر قصد داشت مدارک و شواهد عینی از محل سقوط  را کشف کند.

مهمترین  کشف او قطعه ای نقره ای رنگ بود که مشابهت بسیاری با آلومینیوم داشت. بطور کلی اکثر قطعاتی که او پیدا کرده بود نقره ای رنگ بودند. کیملر پس از یافتن قطعات یادشده به مرکز تحقیق و موزه بین المللی یوفو در رازول رفت و کشفیات خود را به خولیو شوستر مدیر موزه  نشان داد. شوستر هم او را به دان اشمیت از کارشناسان این حوزه معرفی کرد و در نهایت آزمایش بر روی قطعات آغاز شد.

آنها دریافتند که قطعه یاد شده ساخته شده از آلیاژی مرکب از عناصر آلومینیوم، سیلیکون، منگنز و مس بود. کیملر به این موضوع رازی نشده و در نهایت آنالیز ایزوتوپیک را پیشنهاد داد.

بقایای حادثه رازول

این آزمایش در انستیتوی شهاب سنگی نیومکزیکو انجام شد. نتیجه بدست آمده شگفت انگیز بود. به گفته کیملر  یا آزمایشگاه ها اشتباه کرده و یا اینکه بر اساس این نتایج باید بپذیریم این قطعات بر روی زمین ساخته نشده اند. آزمایشات ایزوتوپیک نشان داد که این قطعات منشا زمینی ندارند و بر این اساس به نظر می رسد که حادثه رازول منشا زمینی نداشته است و با فرازمینی ها مرتبط است.

حال یکی از ادارات دولتی آمریکا بنام ادراه مدیریت زمین از او خواسته است تا تمامی قطعات کشف شده را به آنها تحویل دهد. در واقع در چنین لحظه ای که کیملر به افشای راز حادثه رازول نزدیک می شود، دولت آمریکا از او می خواهد تا شواهد کشف شده را تحویل دهد.

اخیرا آنها با کیملر تماس گرفته تا بقایای حادثه رازول را تحویل دهد. در واقع دولت با ارسال یک ایمیل از او خواسته بود تا بقایای حادثه رازول را به آنها تحویل دهد. شاید دولت آمریکا نمی خواهد کیملر آخرین آزمایشات خود را به انجام برساند و راز حادثه رازول را برای همیشه فاش سازد.