استخراج آب از ماه ماموریت‌های فضایی را متحول خواهد کرد

این روزها بحث استخراج آب از ماه با جدیت بیشتری نسبت به گذشته دنبال می‌شود. اما علاوه بر جنبه‌های آشکار اهمیت وجود آب در قمر زمین، این موضوع درهای تازه‌ای را برای انجام ماموریت‌های فضایی خواهد گشود؛ چرا که آب در فضا می‌تواند نقش نفت را در تامین انرژی ایفا کند.

ادعای اخیر دانشمندان مبنی بر به دست آوردن شواهد محکم دال بر وجود آب منجمد شده در سطح کره ماه، موجبات خرسندی شیفتگان علوم فضایی و به ویژه طرفداران حفاری در ماه را پدید آورد. ظاهرا میزان یخ موجود در این قمر، بیش از تصورات پیشین است و مهم‌تر آنکه محققان مدعی‌اند از مکان اختفای این منابع ارزشمند نیز باخبرند؛ موضوعی که می‌تواند سبب تسهیل استخراج آب از ماه در آینده شود.

وجود این مایه حیات، لازمه‌ی انجام ماموریت‌های بلند مدت در ماه است و می‌توان آن را در آینده برای مصارفی چون آشامیدن، شستشو و پرورش گیاهان خوراکی در اقامتگاه‌های فضانوردان مورد استفاده قرار داد. اما شاید مهم‌ترین و آنی‌ترین کاربرد استخراج آب از ماه ، استفاده از آن برای تامین سوخت راکت‌ها باشد.

هیدروژن و اکسیژن اجزای سازنده آب را تشکیل می‌دهند و در حال حاضر همین دو عنصر، تامین کننده‌ی اصلی نیروی پیشرانه‌ی موشک‌ها هستند. بنابراین با استخراج آب از ماه و تامین هیدروژن و اکسیژن از این طریق، راکت‌ها نیازی به حمل تمامی سوخت مورد نیاز خود از زمین نخواهند داشت و به این ترتیب، هزینه اجرای ماموریت‌های فضایی به طرز قابل توجهی کاهش خواهد یافت.

استخراج آب از ماه

به گفته‌ی «جولی بریست» محقق انستیتو فضایی فلوریدا:

ایده این است که یک زنجیره تامین فرآورده‌های مختلف (از جمله آب و سوخت) در فضا ایجاد شود تا پیشروی در عمق فضا از یک ایستگاه به ایستگاه دیگر تسهیل گردد.

پرتاب یک راکت یا ماهواره از زمین به فضا، بسیار پر هزینه است؛ زیرا این امر مستلزم غلبه بر جاذبه‌ی سیاره‌ی ماست که نیروی پیشرانه‌ بسیاری را می‌طلبد. در واقع بخش اعظم وزن یک راکت را در زمان پرتاب، سوخت مورد نیاز آن برای رهایی از جاذبه‌ی زمین تشکیل می‌دهد. قاعدتا برای پیشروی هرچه بیشتر در عمق فضا نیز، پیشرانه‌ی افزون‌تر و صرف هزینه‌ی گزاف‌تری نیاز است.

اما اگر به جای حمل تمامی سوخت مورد نیاز، بتوان عمل سوخت‌گیری مجدد را در فضا و ایستگاه‌های احداث شده در آن انجام داد، چه تحولی ایجاد خواهد شد؟ پروفسور «جورج سوئرز» از دانشگاه معدن‌شناسی کلرادو موضوع را اینگونه تشبیه می‌کند که تصور کنید برای به جاده زدن و آغاز یک مسافرت طولانی؛ به دلیل عدم وجود پمپ بنزین در مسیر، نیاز به حمل تمامی سوخت مورد نیاز خود داشته باشید که قاعدتا چندان امکان‌پذیر نخواهد بود.

استخراج آب از ماه به همین دلیل بسیار اغواکننده است؛ چرا که این امر امکان احداث ایستگاه‌های سوخت‌رسانی فضایی در نزدیکی‌های این قمر یا مدار پایینی زمین را میسر می‌سازد.

هزینه انتقال این منابع سوخت از ماه به نقاط دیگر فضا، به هیچ وجه با هزینه حمل و جابه‌جایی سوخت از زمین قابل قیاس نیست؛ چرا که جاذبه در سطح ماه، یک ششم زمین است و غلبه بر آن، هزینه‌ی کمتری را می‌طلبد. سوئرز اخیرا هزینه احتمالی این نقل و انتقال را برآورد کرده و به این نتیجه رسیده است که انتقال آب از ماه به مدار پایینی زمین، ۲۰ تا ۳۰ درصد ارزان‌تر از انتقال آب از زمین به این مدار تمام خواهد شد؛ حتی با وجود اینکه فاصله ماه تا مدار پایینی زمین بیشتر است.

البته داستان تبدیل آب موجود در ماه به سوخت راکت‌ها، سر دراز دارد و مدت‌هاست که دانشمندان درباره‌ی این موضوع رویاپردازی کرده‌اند. در سال ۱۹۹۴، ناسا و ارتش ایالات متحده ائتلافی تحقیقاتی موسوم به کلمنتاین (Clementine) تشکیل دادند که به شواهدی مبنی بر وجود آب در گودال‌های قطبی ماه دست یافت. این نقاط هرگز رنگ نور خورشید را به خود نمی‌بینند و بالاترین دمای ممکن در آن‌ها، منفی ۱۲۰ درجه سانتی‌گراد است.

پروژه‌های تحقیقاتی دیگری نیز به امکان استخراج آب از ماه اشاره داشته‌اند. به عنوان مثال در سال ۲۰۰۹ فضاپیمای LCROSS با بررسی یکی از گودال‌های قطب جنوب این قمر، به وجود مقدار کمی آب در آن پی برد.

با این حال در مطالعه‌ی تازه‌ای که نتایج آن هفته گذشته به چاپ رسید، دانشمندان از کشف نقاط سرشار از آب در ماه خبر دادند. این نتیجه با آنالیز داده‌های ارسالی فضاپیمای چاندرایان ۱ که توسط سازمان فضایی هند در سال ۲۰۰۸ عازم ماموریت شد به دست آمد. البته داده‌های نور مادون قرمز حاکی از آن است که این آب نه به صورت مایع یا بخار، بلکه به شکل منجمد در برخی نقاط ماه وجود دارد.

نکته قابل توجه اینکه این توده‌های یخ در سطح یا نزدیکی‌های سطح ماه قرار دارند و وسعت آن‌ها به حدی است که در برخی مناطق، ۲۰ تا ۳۰ درصد سطح کره را پوشانده‌اند. بنابراین بسته به اینکه تا چه مقدار در عمق نفوذ کرده‌اند، می‌توان آن‌ها را منبع قابل توجهی برای تغذیه‌ی راکت‌ها درنظر گرفت.

استخراج آب از ماه

مکان‌های احتمالی وجود توده‌های یخ در دو قطب کره ماه

به عقیده‌ی «فیل متزگر» فیزکیدان نجومی از دانشگاه مرکزی فلوریدا و یکی از دست‌اندرکاران مرکز فضایی کندی ناسا:

به واقع نیازی نیست که ما تمرکز خود را معطوف مکان‌های بسیاری در فضا بکنیم. همین که روی برخی نقاط خاص متمرکز شویم، خواهیم توانست آب مورد نیاز برای تدارک سفرهای فضایی در ۳۰ سال آینده را استخراج کنیم.

احداث یک مرکز سوخت‌رسانی در مدار نزدیک به زمین، درهای تازه‌ای را برای اجرای ماموریت‌های فضایی خواهد گشود. به عنوان مثال می‌توان راکت‌هایی را در فضا مستقر کرد که با سوخت‌گیری‌های پیاپی، قادر به رساندن ماهواره‌ها به مقصد مورد نظرشان باشند؛ چیزی که از آن به عنوان «بکسل فضایی» یاد می‌شود. در حال حاضر ماهواره‌ها برای عزیمت به مدارهای فوقانی زمین، ابتدا وارد یک مدار انتقالی اولیه می‌شوند و سپس با موتور کنترل کننده‌ی آنبرد خود، به آهستگی و طی ۶ الی ۱۲ ماه به مدارهای بالاتر صعود می‌کنند.

در این مدت، ماهواره‌ها قادر به انجام وظیفه نیستند و در نتیجه درآمدزایی نخواهند داشت؛ اما با پیاده‌سازی طرح بکسل فضایی، می‌توان ابتدا ماهواره‌‌ها را با راکت‌های‌ کوچکتری به مدار پایینی زمین فرستاد، سپس با کمک یک راکت چند بار مصرف مستقر در فضا، در عرض چند روز به مقصد نهایی هدایت کرد و آغاز به کار آن‌ها را چندین ماه به جلو انداخت.

چالش‌های پیش رو در راه استخراج آب از ماه

علی‌رغم اینکه استخراج آب از ماه و استفاده از آن به عنوان سوخت می‌تواند امکان‌پذیر باشد؛ اما انجام پروژه‌های حفاری در فضا به این سادگی‌ها هم نیست و ابتدا باید راهکاری مجاب کننده برای این کار پیشنهاد شود.

در حال حاضر محققان به عنوان گام اول، با کمک نشریه آکادمی ملی علوم در امریکا نقشه‌ای از ماه تهیه کرده‌اند که مکان‌های بلقوه غنی از آب در قطب‌های این قمر را نشان می‌دهد. گام بعدی اعزام کاوشگرها به این مناطق برای انتخاب نقاط هدف و بررسی خصوصیات توده‌های یخ است؛ چرا که هنوز دانشمندان نمی‌دانند که این یخ‌ها، با خاک و سایر مواد مخلوط شده‌اند یا از خلوص بالایی برخوردار هستند.

به گفته‌‌ی متزگر، در مورد انتخاب و استفاده از تجهیزات مناسب برای حفاری هم هنوز تردید وجود دارد. یکی از ایده‌ها، به کارگیری ربات‌های حفاری است که توان مکش مواد و انتقال آن‌ها به یک دستگاه‌ تصفیه کننده را داشته باشند. این دستگاه باید به گونه‌ای طراحی شود که از طریق حرارت دادن، قادر به جداسازی یخ از خاک باشد و در ادامه بتواند آب را با جریان الکتریکی به اجزای سازنده‌اش (اکسیژن و هیدروژن) تفکیک نماید. از این طریق نه تنها سوخت تجهیزات فعال در ماه تامین خواهد شد؛ بلکه می‌توان سوخت مازاد را نیز به نقاط تعیین شده در فضا برای استفاده در راکت‌ها ارسال کرد.

استخراج آب از ماه

ناسا روی ربات‌های حفاری برای به کارگیری در ماه و مریخ کار می‌کند

البته تمام این‌ها بار مالی به دنبال خواهد داشت و باز هم بحث هزینه-فایده به میان می‌آید؛ اینکه حمل سوخت راکت‌ها از زمین به فضا ارزان‌تر خواهد بود یا ارسال تجهیزات به فضا و استخراج آب از ماه برای تامین سوخت مورد نیاز؟ بر اساس برآورد متزگر، بریست و سوئرز چیزی حدود یک دهه زمان می‌برد تا پروژه‌های حفاری در ماه به سوددهی برسند؛ اما از آنجایی که ریسک این کار بسیار بالاست، شاید در مقطع کنونی شرکت‌های زیادی مایل به سرمایه‌گذاری روی چنین عملیاتی نباشند.

به همین دلیل است که این محققان معتقدند ناسا خود باید تامین بخشی از سرمایه اولیه‌ی استخراج آب از ماه را برعهده بگیرد؛ چرا که با حضور یک نهاد معتبر دولتی، سرمایه‌گذاران بیشتری برای مشارکت در این پروژه علاقه نشان داده و بخشی از هزینه‌ها را تقبل خواهند کرد. صحبت از تولید سالیانه ۹۰۰ تن سوخت است که در صورت حمل این مقدار سوخت از زمین، می‌بایست ۳٫۵ میلیارد دلار هزینه تقبل شود.

سوئرز اعتقاد دارد چنین پروژه‌ای هزینه‌ی اجرای ماموریت‌های اکتشافی در ماه، مریخ و سایر اجرام آسمانی را به طرز قابل توجهی کاهش خواهد داد؛ موضوعی که با توجه به عزم ناسا برای اعزام مجدد فضانوردان به ماه، بسیار حائز اهمیت است.

من از مدت‌ها پیش گفته بودم که آب در فضا می‌تواند نقش نفت را ایفا کند. اگر ناسا به دنبال حضور مستمر بشر در کره ماه است، هدف نخست خود را باید احداث تاسیسات تولید سوخت در آنجا بداند.

ثبت پرواز یک شی ناشناس پرنده توسط دوربین‌های فضایی ناسا (گجت تی وی)

شی ناشناس پرنده

دوربین‌های فضایی ناسا باز هم پرواز یک شی ناشناس پرنده دیگر را ثبت کردند. ثبت تصادفی پرواز این شی مرموز دیسکی‌شکل، بسیار بحث برانگیز شده است.

ثبت تصاویر یوفوها توسط دوربین‌های فضایی و مشاهده اشیای پرنده مشکوک، چیز جدیدی نیست؛ اما در ویدیویی که اخیرا منتشر شده است، دوربین‌های ناسا حرکت یک شی ناشناس پرنده را شکار کرده و سبب طرح سوال‌های بسیاری در این زمینه شده‌اند.

اما آیا واقعا این تصویر مربوط به یک سفینه فضایی است یا ما با پدیده‌های دیگری رو به رو هستیم؟ در ادامه، به این سوال و چندین پرسش مهم دیگر پاسخ خواهیم داد:

آیا تصاویر ناسا وجود مجسمه موجودات فضایی در مریخ را تایید می‌کنند؟!

۱۲ اردیبهشت ۹۷ ساعت ۲۲:۲۵

به تازگی یکی از کانال‌های یوتیوب که در زمینه نظریه‌های مربوط به فرازمینی‌ها فعالیت دارد، ویدیویی را منتشر کرده که در آن، یکی از عکس‌های کاوشگر کنجکاوی ناسا به نظر مجسمه موجودات فضایی در مریخ را نشان می‌دهد؛ اما آیا این موضوع صحت دارد؟!

در حال حاضر سازمان فضایی ناسا کاوشگر کنجکاوی را بر روی چهارمین سیاره منظومه شمسی دارد که هر چند وقت یک‌بار تصاویر و اطلاعات شگفت‌انگیزی از سطح مریخ را به زمین مخابره می‌کند.

از طرف دیگر بحث وجود شکلی باستانی از حیات در این سیاره سرخ، همیشه مطرح می‌شده و علاوه بر دانشمندانی که معتقدند قبل از رسیدن به وضعیت کنونی مریخ همانند زمین سرسبز و پر آب بوده، نظریه‌پردازان موضوع فرازمینی‌ها هم سال‌هاست که می‌گویند موجودات فضایی یا بر روی سیاره مجاور ما در حال زندگی هستند و یا نشانه‌هایی از بقایای یک تمدن مریخی فوق‌العاده پیشرفته بر روی سیاره سرخ وجود دارد.

در همین رابطه،‌یک کانال یوتیوب به نام “UFOvni2012” که معمولا در حوزه تئوری‌های توطئه و بحث بیگانگان فعالیت دارد، اخیرا ویدیوی را منتشر کرده که در مورد یکی از عکس‌های ارسالی کنجکاوی سوالات عجیبی را مطرح می‌کند؛ در بررسی این موضوع با ما همراه باشید.

مجسمه موجودات فضایی در مریخ

در این ویدیو، ادعا می‌شود که یک سازه مصنوعی در یکی از تصاویر ثبت‌شده ربات کنجکاوی دیده می‌شود و این سازه مجسمه موجودات فضایی در مریخ یا به بیان دقیق‌تر، یکی از خدایان فرازمینی باستانی است!

آیا تصاویر ناسا وجود مجسمه موجودات فضایی در مریخ را تایید می‌کنند؟!+ویدیو

تصویر مورد بحث در کانال UFOvni2012

در ادامه کلیپ قسمت مشخص‌شده از عکس با مجسمه‌هایی به‌جامانده از تمدن‌های باستانی زمینی مقایسه می‌شود و تعداد زیادی از نمونه‌های قدیمی آثار باقی‌مانده از گذشتگان با آنچه گفته شده مجسمه موجودات در مریخ است، تطابق داده می‌شود؛ این شما و این هم ویدیو تهیه شده:

اما سوال بزرگ اینجاست که آیا این ادعا می‌تواند درست باشد و یا آنچه می‌بینیم تنها به واسطه خطای دید و ذهن کنجکاو ما به وجود آمده است؟

جالب است بدانیم که یکی از دانشمندان سابق ناسا به نام جان برندنبرگ (John Brandenburg) در این رابطه گفته که سیاره سرخ بسیار بیشتر از آنچه تصور می‌شود، مرموز است و شواهدی از تخریب بناهای باستانی موجود بر روی این جرم آسمانی در اثر انفجار اتمی وجود دارد!

برندنبرگ که در زمینه فیزیک پلاسما تخصص دارد، می‌گوید که داده‌های جمع‌آوری‌شده از اتمسفر مریخ شواهدی برای اثبات ادعای او را در خود دارند؛ این محقق اظهار کرده که جو این جرم آسمانی وضعیتی مشابه جو مناطقی از زمین که در آن‌ها انفجار اتمی رخ‌داده، داشته و می‌توان بر اساس این شواهد نتیجه گرفت که در گذشته‌های دور تمدن ساکن مریخ به وسیله سلاح‌های هسته‌ای نابود شده است.

آیا تصاویر ناسا وجود مجسمه موجودات فضایی در مریخ را تایید می‌کنند؟!+ویدیو

از طرف دیگر، یکی از ارتشیان سرشناس آمریکایی به نام آلبرت نیوتن استابلبین (Albert Newton Stubblebine) که ۳۲ سال سابقه خدمت در پست‌های رده‌بالا را دارد، صحبت‌هایی مشابه برندنبرگ مطرح کرده و گفته است که سازه‌هایی در زیر سطح سیاره چهارم منظومه ما وجود دارند که کاوشگرهای ناسا توان دیدن آن‌ها را ندارند.

با این تفاسیر بسیاری از کسانی که به نظریه‌های مربوط به موجودات فضایی به میزان اندکی باور دارند، در کنار دیدن تصویری که به مجسمه موجودات فضایی در مریخ نسبت داده شده، صحبت‌های افرادی مانند استابلبین و برندنبرگ را مورد توجه قرار می‌دهند و باور آن‌ها تا حدی قوی‌تر می‌شود.

از سوی دیگر منتقدان هم با گذشت زمان و بیشتر شدن حجم اسناد، ادعاها و شواهد گوناگون در این رابطه، این سوال در ذهنشان بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود که آیا واقعا سیاره مریخ زمانی میزبان یک تمدن پیشرفته بوده است؟!

سرنوشت نامعلوم موشک اصلی فالکون هوی؛ آیا نیروی هوایی آمریکا آن را هدف قرار داد؟

بدون شک پرتاب موشک فالکون هوی توسط اسپیس‌ ایکس یکی از بزرگترین رخدادهای تاریخ بشریت بود. همانطور که خبرها به آن اشاره کردند، از ۳ موشک فالکون هوی تنها دو فروند با موفقیت فرود آمده و سومی در آب سقوط کرد. اما در نهایت سرونوشت موشک اصلی فالکون هوی چه شد؟

موشک حامل فالکون هوی (Falcon Heavy به معنی فالکون سنگین، کلمه Falcon خود به معنی شاهین است) در تاریخ ۶ فوریه سال ۲۰۱۸ میلادی با موفقیت و برای اولین بار به فضا پرتاب شد. این موشک که قوی‌ترین موشک حامل ساخته شده تا به امروز است، از پیوند ۳ موشک حامل فالکون ۹ ساخته شده و می‌تواند بیش از ۱۵۰ تن بار را به فضا ببرد.

موشک اصلی فالکون هوی

صحنه فرود دو موشک از ۳ موشک فالکون سنگین

در اولین آزمایش پرتاب موشک فالکون هوی، دو موشک از سه موشک پس از جا شدن از موشک اصلی فالکون هوی با موفقیت روی زمین نشستند و همزمان با حرف‌های گوینده که گفت «و شاهین‌ها فرود آمدند»، صحنه‌ای جنگ ستارگانی خلق کردند. اما هسته اصلی فالکون هوی موفق به فرود در نقطه مورد نظر نشد و در آب سقوط کرد؛ گرچه این حادثه ابدا در موفقیت اسپیس‌ ایکس (SpaceX) خدشه‌ای وارد نکرد.

جزئیات پرتاب راکت فالکون هوی اسپیس ایکس به روایت ویدیو:

و اما چه بر سر موشک اصلی فالکون هوی آمد؟ موشک پس از سقوط در آب به شکل معجزه‌ آسایی نابود نشد. البته اسپیس ایکس بر این باور بود که سوختگی و یا آسیب وارد شده هنگام سقوط سبب می‌شود موشک در نهایت غرق و در ژرفای آب‌های اقیانوس اطلس آرام بگیرد. با این حال ایلان ماسک در اکانت رسمی تویتر خود اعلام کرد آن‌ها تلاش می‌کنند تا موشک اصلی فالکون هوی را به ساحل (فلوریدا) بازگردانند.

با این حال خبری از بازیابی موشک و بازگرداندن آن به سوی ساحل نبود و معلوم شد اسپیس ایکس نتوانسته راهی برای بازیابی هسته اصلی فالکون هوی پیدا کند و یا دست‌کم اگر به راهکاری رسیده، آن راهکار صرفه لازم را نداشته است. همچنین ممکن بود نزدیک شدن به موشک اصلی خطرناک و جایی برای ریسک نبوده است؛ برای مثال ممکن بود سوخت باقی‌مانده در موشک منفجر شود و یا دیگر کپسول‌های تحت فشار داخلی به دلیل سقوط آسیب دیده و هنگام جابه‌جایی گاز درون آن‌ها منفجر شود.

از سوی دیگر باید در نظر داشت حمل این موشک به ساحل علاوه بر به خطر انداختن دیگر شناورهایی که در آن مسیر حرکت می‌کنند، برای آنچه که در ساحل و در نزدیکی آن است نیز ممکن است خطرناک باشد.

موشک اصلی فالکون هوی

چندین منبع به ویژه خبرگزاری تخصصی nasaspaceflight.com (این خبرگزاری مستقل از ناسا است) گزارش دادند که نیروی هوایی ماموریت یافت تا بقایای موشک اصلی فالکون هوی را نابود کند. نیروی هوایی در آن منطقه دارای هواپیماهای رزمی گوناگونی است که توان هدف قرار دادن موشک اصلی فالکون هوی را با استفاده از طیف گسترده‌ای از مهمات دارند. همچنین ممکن است تیم‌های خنثی‌ساز بمب با استفاده از بمب شناور، هسته اصلی را غرق کرده باشند.

نیروی هوایی آمریکا از واکنش به این خبر خودداری کرده و تاکنون آن را تایید یا تکذیب نکرده است. اما اسپیس ایکس اعلام کرد پیش از آن‌که آن‌ها موفق به بازیابی از پیش تعیین نشده هسته اصلی شوند، موشک تکه تکه و غرق شد. اسپیس ایکس همچنین هرگونه دخالت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در روند بازیابی موشک اصلی را کذب خواند.

البته اسپیس ایکس دخالت نیروی هوایی در روند «بازیابی» موشک را کذب دانسته و اشاره‌ای به نابودی هسته اصلی نکرد. با این حال چه نیروی هوایی موشک اصلی فالکون را هدف قرار داده یا نداده باشد، این موشک هم اکنون در ژرفای آب‌هاست.

موشک اصلی فالکون هوی

باید توجه داشت که این موشک بسیار پیشرفته بوده و دولت آمریکا نیز ترجیح می‌دهد تا این موشک با بیشترین آسیب وارد شده غرق شود تا اینکه در آینده به دست دیگران (همچون چین و روسیه) بیوفتد. چینی‌ها و روس‌ها حاضرند برای دستیابی به تکنولوژی اسپیس ایکس هرکاری کنند و بازیابی لاشه موشک از ژرفای آب‌ها نیز دور از انتظار نیست. کشتی‌ها و زیردریایی‌های روسی در آب‌های اقیانوس اطلس حضور دادند، اما تاکنون زیردریایی‌های چینی به آب‌ها نیامده‌اند که البته در آینده چینی‌ها نیز در این اقیانوس حضور خواهند یافت.

همکاری ناسا و اوبر برای توسعه‌ی پروژه ماشین پرنده و تاکسی هوایی + ویدیو

همکاری ناسا و اوبر (Uber) که به تازگی برای توسعه پروژه ماشین پرنده شرکت اوبر یا همان “UberAir” صورت گرفته،‌ توجه زیادی را به خود جلب کرده است.

اولین قدم در راستای این همکاری، امضای توافق‌نامه‌ای بین آژانس فضایی ناسا (NASA) و اوبر، برای طراحی یک سیستم کنترل ترافیک هوایی توسط مهندسان ناسا بوده است و در صورت درست پیش رفتن برنامه‌ریزی‌های انجام‌شده، به زودی آسمان شهرهای بزرگ جهان از ماشین های پرنده این کمپانی حمل ‌و نقل معروف پر خواهد شد.

جف هولدن (Jeff Holden) یکی از مدیران اوبر در این رابطه می‌گوید که پروژه تاکسی پرنده شرکت او که با نام‌های مختلفی از جمله “Uber Elevate” هم شناخته می‌شود، باعث صورت گرفتن پروازهای فراوانی بر فراز مناطق پر رفت و آمد می‌شود و عملی کردن نقشه‌های این کمپانی نیاز به تغییراتی بنیادی در مدیریت تکنولوژی‌های هوافضا دارد. در ادامه شما را به دیدن ویدیوی تهیه‌شده از پروژه UberAir که با همکاری ناسا و اوبر به زودی عملی خواهد شد، دعوت می‌کنیم:

البته ناسا هم پیش از این اقداماتی را برای عملی کردن ایده خودرو پرنده انجام داده است؛‌ در سال ۲۰۱۱ قسمت مدیریت ماموریت‌های تحقیقاتی هوانوردی (ARMD) این آژانس پروژه‌ای با نام سیستم حمل و نقل هوایی خودکار را که بر روی ساخت ماشین های پرنده بزرگ با قابلیت پرواز در ارتفاع ۱۵۰ متمرکز بود، شروع کرد. پس می‌توان گفت که همکاری ناسا و اوبر به واسطه‌ی تلاش‌های هر دو طرف برای ساده‌تر کردن دسترسی افراد به وسایل جابه‌جایی هوایی بوده است.

در سال ۲۰۱۵ هم پروژه دیگری با نام UTM، از طرف ناسا برای کنترل ترافیک هوایی و توسعه هواپیماهای بدون سرنشین کوچک‌تر، استارت خورد. ریچ والز (Rich Wahls) یکی از مشاوران آژانس فضایی آمریکا در این رابطه اظهار کرده است که ناسا توانایی ایفا کردن نقشی بزرگ در ایجاد امکانات لازم برای انتقال امن و بدون مشکل افراد به وسیله ماشین های پرنده را دارد؛ مدیران این سازمان هم تصمیم‌گیری‌هایی جدی را در این راستا داشته‌اند.

همزمان با اعلام همکاری ناسا و اوبر، این کمپانی حمل و نقل اعلام کرده است که تا سال ۲۰۲۰ تاکسی‌های هوایی پروژه UberAir با پرواز و فرود به صورت عمودی، بر روی سقف ساختمان‌هایی از پیش تعیین شده، شروع به جابه‌جایی مشتریان شرکت خواهند کرد و سه شهر اصلی لس آنجلس و دالاس در آمریکا و دوبی در امارات متحده عربی، به عنوان اولین مناطق شروع این پروژه معرفی شده‌اند.

البته در دهه‌‌های گذشته هم فعالیت‌هایی برای واقعی کردن ایده ماشین پرنده و تاکسی هوایی انجام ‌شده بود؛ ویدیویی که در ادامه خواهیم دید، مربوط به خودرو پرنده‌ای قدیمی با نام Skycar است:

ایده جدید ناسا برای محافظت از اتمسفر مریخ با یک سپر مغناطیسی

نزدیکترین نقطه برای سکونت خارج از کره زمین، سیاره مریخ است. مریخ بعد از زمین نزدیکترین سیاره به خورشید محسوب شده و فاکتورهای خوبی را برای ساکن‌شدن دارد. اگر اکنون از دانشمندان دلیل سرد و یخ‌زده و همچنین مرده بودن این سیاره را بپرسید، به احتمال بسیار قوی به مرگ میدان مغناطیسی آن اشاره خواهند کرد، اتفاقی که حدود ۴٫۲ میلیارد سال قبل رخ داده است. محافظت از اتمسفر مریخ بدون این میدان مغناطیسی غیر ممکن است، چرا که بادهای خورشیدی به طور مداوم و آهسته به آن برخورد می‌کنند.

با وجود این شرایط، یک تیم رهبری شده توسط ناسا تصور می‌کند که می‌توان میدان مغناطیسی باقی‌مانده را حفظ کرده و شرایط را برای اکتشافات بیشتر انسان مهیا کرد. این محققین برای محافظت از اتمسفر مریخ ، پیشنهاد کرده‌‌اند تا یک سپر مغناطیسی در نقطه لاگرانژی L1 و آن سوی سیاره قرار گرفته و به این وسیله با ایجاد یک مگنتوسفر مصنوعی، بادهای خورشیدی و تابش‌های دریافتی از آن را منحرف کنند.

محافظت از اتمسفر مریخالبته ممکن است ایده فراتر از این نیز رفته و دستاوردهای دیگری را نیز به ارمغان بیاورد. ممکن است این اتمسفر در اطراف مریخ به اندازه کافی ضخیم شده و به ذوب شدن یخ دی‌اکسید کربن در قطب شمال این سیاره منجر شود. در ادامه این اتفاق، به لطف ایجاد اثر گلخانه‌ای، میزان قابل توجهی از یخ‌های آب مریخ ذوب شده و بخشی از اقیانوس‌های سیاره مجددا جاری خواهند شد.

محافظت از اتمسفر مریخ غیر ممکن نیست، ولی بسیار سخت و زمان‌بر است

این ایده، آن طور که به نظر می‌رسد دور از انتظار نیست. از مدت‌ها قبل تحقیقات بر روی سازه‌‎های تورم شکل گرفته تا به این وسیله با ایجاد یک مگنتوسفر کوچک، مراحل ابتدایی عملی‌شدن این نظریه آغاز شود. همانند بسیاری دیگر از مسائل مرتبط با فضا، بزرگترین چالش در اینجا زمان است. اگرچه محافظت از اتمسفر مریخ با یک سپر مغناطیسی نسبی مهیا می‌شود، اما مشخص نیست ضخیم‌شدن این سپر محافظتی و افزایش دمای سیاره تا رسیدن به میزان مورد نیاز چقدر زمان خواهد برد. ایجاد سپر مغناطیسی برای محافظت از اتمسفر مریخ فرآیندی است که از نظر علمی باید به مرور زمان انجام شود و این اتفاق در بهترین حالت چندین دهه وقت خواهد برد. با وجود شرایط کنونی، ناسا و شرکت اسپیس ایکس (SpaceX) در سال‌های آتی نیز مجبور خواهند بود تا با یک سیاره مرده و سرد دست و پنج نرم کنند.