سرنوشت نامعلوم موشک اصلی فالکون هوی؛ آیا نیروی هوایی آمریکا آن را هدف قرار داد؟

بدون شک پرتاب موشک فالکون هوی توسط اسپیس‌ ایکس یکی از بزرگترین رخدادهای تاریخ بشریت بود. همانطور که خبرها به آن اشاره کردند، از ۳ موشک فالکون هوی تنها دو فروند با موفقیت فرود آمده و سومی در آب سقوط کرد. اما در نهایت سرونوشت موشک اصلی فالکون هوی چه شد؟

موشک حامل فالکون هوی (Falcon Heavy به معنی فالکون سنگین، کلمه Falcon خود به معنی شاهین است) در تاریخ ۶ فوریه سال ۲۰۱۸ میلادی با موفقیت و برای اولین بار به فضا پرتاب شد. این موشک که قوی‌ترین موشک حامل ساخته شده تا به امروز است، از پیوند ۳ موشک حامل فالکون ۹ ساخته شده و می‌تواند بیش از ۱۵۰ تن بار را به فضا ببرد.

موشک اصلی فالکون هوی

صحنه فرود دو موشک از ۳ موشک فالکون سنگین

در اولین آزمایش پرتاب موشک فالکون هوی، دو موشک از سه موشک پس از جا شدن از موشک اصلی فالکون هوی با موفقیت روی زمین نشستند و همزمان با حرف‌های گوینده که گفت «و شاهین‌ها فرود آمدند»، صحنه‌ای جنگ ستارگانی خلق کردند. اما هسته اصلی فالکون هوی موفق به فرود در نقطه مورد نظر نشد و در آب سقوط کرد؛ گرچه این حادثه ابدا در موفقیت اسپیس‌ ایکس (SpaceX) خدشه‌ای وارد نکرد.

جزئیات پرتاب راکت فالکون هوی اسپیس ایکس به روایت ویدیو:

و اما چه بر سر موشک اصلی فالکون هوی آمد؟ موشک پس از سقوط در آب به شکل معجزه‌ آسایی نابود نشد. البته اسپیس ایکس بر این باور بود که سوختگی و یا آسیب وارد شده هنگام سقوط سبب می‌شود موشک در نهایت غرق و در ژرفای آب‌های اقیانوس اطلس آرام بگیرد. با این حال ایلان ماسک در اکانت رسمی تویتر خود اعلام کرد آن‌ها تلاش می‌کنند تا موشک اصلی فالکون هوی را به ساحل (فلوریدا) بازگردانند.

با این حال خبری از بازیابی موشک و بازگرداندن آن به سوی ساحل نبود و معلوم شد اسپیس ایکس نتوانسته راهی برای بازیابی هسته اصلی فالکون هوی پیدا کند و یا دست‌کم اگر به راهکاری رسیده، آن راهکار صرفه لازم را نداشته است. همچنین ممکن بود نزدیک شدن به موشک اصلی خطرناک و جایی برای ریسک نبوده است؛ برای مثال ممکن بود سوخت باقی‌مانده در موشک منفجر شود و یا دیگر کپسول‌های تحت فشار داخلی به دلیل سقوط آسیب دیده و هنگام جابه‌جایی گاز درون آن‌ها منفجر شود.

از سوی دیگر باید در نظر داشت حمل این موشک به ساحل علاوه بر به خطر انداختن دیگر شناورهایی که در آن مسیر حرکت می‌کنند، برای آنچه که در ساحل و در نزدیکی آن است نیز ممکن است خطرناک باشد.

موشک اصلی فالکون هوی

چندین منبع به ویژه خبرگزاری تخصصی nasaspaceflight.com (این خبرگزاری مستقل از ناسا است) گزارش دادند که نیروی هوایی ماموریت یافت تا بقایای موشک اصلی فالکون هوی را نابود کند. نیروی هوایی در آن منطقه دارای هواپیماهای رزمی گوناگونی است که توان هدف قرار دادن موشک اصلی فالکون هوی را با استفاده از طیف گسترده‌ای از مهمات دارند. همچنین ممکن است تیم‌های خنثی‌ساز بمب با استفاده از بمب شناور، هسته اصلی را غرق کرده باشند.

نیروی هوایی آمریکا از واکنش به این خبر خودداری کرده و تاکنون آن را تایید یا تکذیب نکرده است. اما اسپیس ایکس اعلام کرد پیش از آن‌که آن‌ها موفق به بازیابی از پیش تعیین نشده هسته اصلی شوند، موشک تکه تکه و غرق شد. اسپیس ایکس همچنین هرگونه دخالت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در روند بازیابی موشک اصلی را کذب خواند.

البته اسپیس ایکس دخالت نیروی هوایی در روند «بازیابی» موشک را کذب دانسته و اشاره‌ای به نابودی هسته اصلی نکرد. با این حال چه نیروی هوایی موشک اصلی فالکون را هدف قرار داده یا نداده باشد، این موشک هم اکنون در ژرفای آب‌هاست.

موشک اصلی فالکون هوی

باید توجه داشت که این موشک بسیار پیشرفته بوده و دولت آمریکا نیز ترجیح می‌دهد تا این موشک با بیشترین آسیب وارد شده غرق شود تا اینکه در آینده به دست دیگران (همچون چین و روسیه) بیوفتد. چینی‌ها و روس‌ها حاضرند برای دستیابی به تکنولوژی اسپیس ایکس هرکاری کنند و بازیابی لاشه موشک از ژرفای آب‌ها نیز دور از انتظار نیست. کشتی‌ها و زیردریایی‌های روسی در آب‌های اقیانوس اطلس حضور دادند، اما تاکنون زیردریایی‌های چینی به آب‌ها نیامده‌اند که البته در آینده چینی‌ها نیز در این اقیانوس حضور خواهند یافت.

همکاری ناسا و اوبر برای توسعه‌ی پروژه ماشین پرنده و تاکسی هوایی + ویدیو

همکاری ناسا و اوبر (Uber) که به تازگی برای توسعه پروژه ماشین پرنده شرکت اوبر یا همان “UberAir” صورت گرفته،‌ توجه زیادی را به خود جلب کرده است.

اولین قدم در راستای این همکاری، امضای توافق‌نامه‌ای بین آژانس فضایی ناسا (NASA) و اوبر، برای طراحی یک سیستم کنترل ترافیک هوایی توسط مهندسان ناسا بوده است و در صورت درست پیش رفتن برنامه‌ریزی‌های انجام‌شده، به زودی آسمان شهرهای بزرگ جهان از ماشین های پرنده این کمپانی حمل ‌و نقل معروف پر خواهد شد.

جف هولدن (Jeff Holden) یکی از مدیران اوبر در این رابطه می‌گوید که پروژه تاکسی پرنده شرکت او که با نام‌های مختلفی از جمله “Uber Elevate” هم شناخته می‌شود، باعث صورت گرفتن پروازهای فراوانی بر فراز مناطق پر رفت و آمد می‌شود و عملی کردن نقشه‌های این کمپانی نیاز به تغییراتی بنیادی در مدیریت تکنولوژی‌های هوافضا دارد. در ادامه شما را به دیدن ویدیوی تهیه‌شده از پروژه UberAir که با همکاری ناسا و اوبر به زودی عملی خواهد شد، دعوت می‌کنیم:

البته ناسا هم پیش از این اقداماتی را برای عملی کردن ایده خودرو پرنده انجام داده است؛‌ در سال ۲۰۱۱ قسمت مدیریت ماموریت‌های تحقیقاتی هوانوردی (ARMD) این آژانس پروژه‌ای با نام سیستم حمل و نقل هوایی خودکار را که بر روی ساخت ماشین های پرنده بزرگ با قابلیت پرواز در ارتفاع ۱۵۰ متمرکز بود، شروع کرد. پس می‌توان گفت که همکاری ناسا و اوبر به واسطه‌ی تلاش‌های هر دو طرف برای ساده‌تر کردن دسترسی افراد به وسایل جابه‌جایی هوایی بوده است.

در سال ۲۰۱۵ هم پروژه دیگری با نام UTM، از طرف ناسا برای کنترل ترافیک هوایی و توسعه هواپیماهای بدون سرنشین کوچک‌تر، استارت خورد. ریچ والز (Rich Wahls) یکی از مشاوران آژانس فضایی آمریکا در این رابطه اظهار کرده است که ناسا توانایی ایفا کردن نقشی بزرگ در ایجاد امکانات لازم برای انتقال امن و بدون مشکل افراد به وسیله ماشین های پرنده را دارد؛ مدیران این سازمان هم تصمیم‌گیری‌هایی جدی را در این راستا داشته‌اند.

همزمان با اعلام همکاری ناسا و اوبر، این کمپانی حمل و نقل اعلام کرده است که تا سال ۲۰۲۰ تاکسی‌های هوایی پروژه UberAir با پرواز و فرود به صورت عمودی، بر روی سقف ساختمان‌هایی از پیش تعیین شده، شروع به جابه‌جایی مشتریان شرکت خواهند کرد و سه شهر اصلی لس آنجلس و دالاس در آمریکا و دوبی در امارات متحده عربی، به عنوان اولین مناطق شروع این پروژه معرفی شده‌اند.

البته در دهه‌‌های گذشته هم فعالیت‌هایی برای واقعی کردن ایده ماشین پرنده و تاکسی هوایی انجام ‌شده بود؛ ویدیویی که در ادامه خواهیم دید، مربوط به خودرو پرنده‌ای قدیمی با نام Skycar است:

ایده جدید ناسا برای محافظت از اتمسفر مریخ با یک سپر مغناطیسی

نزدیکترین نقطه برای سکونت خارج از کره زمین، سیاره مریخ است. مریخ بعد از زمین نزدیکترین سیاره به خورشید محسوب شده و فاکتورهای خوبی را برای ساکن‌شدن دارد. اگر اکنون از دانشمندان دلیل سرد و یخ‌زده و همچنین مرده بودن این سیاره را بپرسید، به احتمال بسیار قوی به مرگ میدان مغناطیسی آن اشاره خواهند کرد، اتفاقی که حدود ۴٫۲ میلیارد سال قبل رخ داده است. محافظت از اتمسفر مریخ بدون این میدان مغناطیسی غیر ممکن است، چرا که بادهای خورشیدی به طور مداوم و آهسته به آن برخورد می‌کنند.

با وجود این شرایط، یک تیم رهبری شده توسط ناسا تصور می‌کند که می‌توان میدان مغناطیسی باقی‌مانده را حفظ کرده و شرایط را برای اکتشافات بیشتر انسان مهیا کرد. این محققین برای محافظت از اتمسفر مریخ ، پیشنهاد کرده‌‌اند تا یک سپر مغناطیسی در نقطه لاگرانژی L1 و آن سوی سیاره قرار گرفته و به این وسیله با ایجاد یک مگنتوسفر مصنوعی، بادهای خورشیدی و تابش‌های دریافتی از آن را منحرف کنند.

محافظت از اتمسفر مریخالبته ممکن است ایده فراتر از این نیز رفته و دستاوردهای دیگری را نیز به ارمغان بیاورد. ممکن است این اتمسفر در اطراف مریخ به اندازه کافی ضخیم شده و به ذوب شدن یخ دی‌اکسید کربن در قطب شمال این سیاره منجر شود. در ادامه این اتفاق، به لطف ایجاد اثر گلخانه‌ای، میزان قابل توجهی از یخ‌های آب مریخ ذوب شده و بخشی از اقیانوس‌های سیاره مجددا جاری خواهند شد.

محافظت از اتمسفر مریخ غیر ممکن نیست، ولی بسیار سخت و زمان‌بر است

این ایده، آن طور که به نظر می‌رسد دور از انتظار نیست. از مدت‌ها قبل تحقیقات بر روی سازه‌‎های تورم شکل گرفته تا به این وسیله با ایجاد یک مگنتوسفر کوچک، مراحل ابتدایی عملی‌شدن این نظریه آغاز شود. همانند بسیاری دیگر از مسائل مرتبط با فضا، بزرگترین چالش در اینجا زمان است. اگرچه محافظت از اتمسفر مریخ با یک سپر مغناطیسی نسبی مهیا می‌شود، اما مشخص نیست ضخیم‌شدن این سپر محافظتی و افزایش دمای سیاره تا رسیدن به میزان مورد نیاز چقدر زمان خواهد برد. ایجاد سپر مغناطیسی برای محافظت از اتمسفر مریخ فرآیندی است که از نظر علمی باید به مرور زمان انجام شود و این اتفاق در بهترین حالت چندین دهه وقت خواهد برد. با وجود شرایط کنونی، ناسا و شرکت اسپیس ایکس (SpaceX) در سال‌های آتی نیز مجبور خواهند بود تا با یک سیاره مرده و سرد دست و پنج نرم کنند.