دمودکس، انگلی که روی صورت شما زندگی می‌کند (گجت تی وی)

11 فروردین 98 ساعت 21:50

همین لحظه که مشغول خواندن این مطلب هستید هزاران انگل زنده روی پوست صورت شما در حال زندگی کردن هستند،‌ انگل هایی که از منافذ پوست شما به عنوان محلی مناسب برای تخم گذاری استفاده می‌کنند. در ادامه می‌خواهیم شما را با دمودکس آشنا کنیم.

قطعا بعد از خواندن تیتر این مطلب یک سوال خیلی مهم که در ذهن همه شما نقش بسته این است، آیا انگل دمودکس خطرناک است؟

در ابتدا می‌خواهم شما را با نام علمی انگل دمودکس و انواع آن آشنا کنم سپس در ویدیویی خطرات وجودی و علت حضور آن را روی صورت شما توضیح بدهم.

انگل صورت دمودکس نام گونه ای کوچک از مایت ها هستند که در فولیکول های موی پستانداران زندگی می‌کنند. دمودکس ها ۶۵ گونه شناخته شده دارند که دو گونه آن با نام های دمودکس فولیکولوروم   Demodex folliculorum و دمودکس برویس Demodex brevis بر روی صورت انسان ها زندگی می‌کنند.

قطعا هیچ شخصی دوست ندارد یک انگل هشت پا روی صورتش مشغول زندگی باشد و زاد و کند خبر بدتر این است که شما راه رهایی از آن ها را ندارید. در حقیقت آن ها از روز ازل در کنار ما بوده اند و قرن هاست که کلونی خود را روی صورت ما نگه داشته اند.

بعد از توضیحات ابتدایی فکر می‌کنم خوب است که به سراغ ویدیو برویم.

ویدیوی آشنایی با انگل دمودکس

چینی ها با استفاده از شبیه سازی سگ پلیس را کپی کردند!

05 فروردین 98 ساعت 21:50

دانشمندان و مهندسان ژنتیک چینی موفق شدند یک سگ را کپی یا شبیه سازی کنند کنند. آنطور که دانشمندان اظهار داشتند، سگ پلیس کپی شده سبب تسریع یادگیری حیوان و کاهش هزینه آموزش آن می‌شود.

تربیت یک سگ پلیس علاوه بر زمان گیر بودن، هزینه‌بر نیز هست، به ویژه آن که هر سگ خصوصیات و توانمندی‌های متفاوتی دارد. برای حل این مشکل پیشنهاد دانشمندان چینی چیست؟ به نظر سگ پلیس کپی شده با کمک مهندسی ژنتیک راهکاری است که چینی‌ها برای حل این مسئله به آن روی آورده‌اند.

سگ پلیس کلون شده

در این روش مهندسان ژنتیک بهترین‌ سگ‌های پلیس را کپی ژنتیکی یا شبیه سازی می‌کنند. خبرگزاری‌های دولتی چینی مدعی هستند که دانشمندان دانشگاه کشاورزی یونن و کمپانی خصوصی چینی بیژینگ سینوژن بیوتکنولوژی مشغول آموزش سگی به نام کانژون هستند که یک توله دو ماهه کپی شده از یک سگ کاراگاه نخبه از نژاد سگ گرگی کانمینگ است. همانطور که پیشتر گفته شد، دانشمندان انتظار دارند این توله دو ماهه که از روی یک سگ باهوش کپی شده، سریع‌تر از دیگر سگ‌ها تربیت شود و هزینه‌های آموزش کاهش یابد.

این توله سگ از روی یاخته‌های پیکری (سلول‌های سوماتیک) که از پوست سگ اصلی بدست آمدند ساخته شده است. دانشمندان پس از کلون کردن جنین حاصل از یاخته‌های پیکری، آن را درون رحم جایگزین یک سگ از نژاد بیگل قرار دادند تا رشد کرده و متولد شود.

سگ پلیس کلون شده

دانشمندان این پروژه اظهار داشتند کانژون نتایج امیدوار کننده‌ای داشته و استعداد خوبی برای بویایی و دیگر ویژگی‌هایی که برای یک سگ پلیس ضرروری هستند دارد. همچنین گفته شده این سگ می‌تواند به زودی پس از گزراندن دوره ده ماهه آموزش خود وارد خدمت در نیروی پلیس چین شود.

آن‌ها همچنین می‌گویند در حال حاضر این یک آزمایش محسوب می‌شود، اما هدف اصلی ، شبیه سازی شمار زیادی سگ پلیس در ده سال آینده است. همچنین می‌توان یک بانک سلولی برقرار کرد تا بتوان هنگام نیاز در اسرع وقت سگ‌هایی از نژادهای مختلف را تولید کرد.

سگ پلیس کلون شده

این اقدام می‌تواند انتقادات اخلاقی درباره کپی کردن حیوانات را به دنبال داشته باشد، به ویژه انتقاداتی که متوجه نیروهای پلیس چین باشد. در حال حاضر موافقت عمده با واحدی متشکل از سگ‌های یکسانی که به صورت مصنوعی تولید شده‌اند وجود ندارد و این کار ریسک‌های خود را به دنبال خواهد داشت.

برای مثال اگر یک ضعف ژنتیکی وجود داشته باشد، ممکن است بخش اعظمی از سگ‌های کپی شده در مقابل خطراتی همچون بیماری یا دیگر مخاطراتی که به ندرت به ذهن کسی‌ می‌رسد آسیب پذیر باشند.

در حال حاضر، بعید است که پلیس کشورهای دیگری جز چین با این عجله مشغول پیاده سازی ایده سگ پلیس کلون شده در کشور خود باشند، حتی اگر این کار نتایج امیدوار کننده‌ای از خود نشان دهد.

یادگیری در خواب ؛ هرچیزی به جز یک زبان جدید

دانشمندان به رویای یادگیری در خواب رسیده‌اند٬ اما آن‌ها می‌گویند نمی‌توان یک زبان جدید را در هنگام خوابیدن آموخت. پس چه مواردی هستند که حتی در طول مدت خوابیدنمان نیز می‌توانیم آن‌ها را بیاموزیم؟

هر روز تنها 24 ساعت است که معمولا یک سوم آن را در خواب به سر می‌بریم. پس همیشه افراد فعال همیشه به این فکر می‌کنند که آیا ممکن است از این زمان خوابمان نیز برای کسب یک مهارت جدید یا یادگیری یک زبان دیگر استفاده کنیم؟ به عبارت دیگر آیا یادگیری در خواب واقعا ممکن است؟ پاسخ این پرسش بسته به آنچه که می‌آموزید متفاوت است.

دریافت اطلاعات پیچیده یا کسب یک مهارت جدید از رده ی پایه با گوش دادن به یک صدای ضبط شده در طول خواب قطعا غیرممکن است، اما تحقیقات نشان می‌دهد که مغز خفته از حالت بی‌کاری فاصله دارد و برخی یادگیری‌ها با آن شدنی است. با این حال این که آیا باعث از دست دادن خواب کافی از سوی ما خواهد شد یا خیر، هنوز مشخص نیست.

یادگیری در خواب : از دروع تا واقعیت

مفهوم یادگیری در خواب یا هیپنوپدیا (Hypnopedia)‌ سابقه‌ی طولانی دارد. نخستین تحقیق در مورد به نمایش دراوردن یک خاطره و یادگیری در خواب، در سال 1914 توسط یک روان‌شناس آلمانی به نام روزا هاین منتشر شد. او دریافت که آموختن یک مطلب جدید در شب پیش از خواب نتایج بهتری در مقایسه با یادگیری در طول روز دارد.

یادگیری در خواب

به لطف مطالعات زیادی که از آن زمان تاکنون انجام گرفته، اکنون ما می‌دانیم که خواب برای ثبت خاطرات بلند مدت از آنچه ما در طول روز با آن مواجه هستیم حیاتی است. مغز خفته تجربیات روز را تکرار می‌کند و آن‌ها را با انتقال از هیپوکامپوس (جایی که در ابتدا شکل گرفته‌اند) به مناطق مختلف مغز، تثبیت می‌کند. با توجه به اینکه چیزهای زیاد در حال طول خواب در حال رخ دادن است٬ طبیعی است که بپرسید آیا می‌توان خاطرات را تغییر داد٬ آن‌ها را تقویت کرد یا حتی از نو نوشت؟

یکی از روش‌های محبوب یادگیری در خواب در دهه 1930 میلادی یک دیوایس به نام گوشی Psycho بود. آن پیام‌های انگیزشی برای افرادی که خواب بودند پخش می‌کرد. به طور مثال با پیامی نظیر «من عشق را ساطع می‌کنم» سعی داشت به مردم کمک کند تا این سخن را در ضمیر ناخودآگاه خود حفظ کنند و با اعتماد به نفس بیشتری از خواب بیدار شوند. تحقیقاتی روی این دیوایس انجام شد که نشان می‌دادند حرف‌های پخش شده توسط این دیوایس روی مردم موثر است٬‌اما زمانی که دانشمندان در دهه 1950 شروع به استفاده از نوار مغزی برای نظارت بر امواج مغز در حالت خواب کردند٬ نتایج دیگری حاصل شد. محققان دریافتند که اگر هم تاثیری روی شخصی گذاشته شده٬ فقط به این خاطر بوده که اجراکننده‌ی تحقیق٬ شرکت کننده را بیدار کرده است. این مطالعات یادگیری در خواب را بار دیگر رد کرد.

اوا در سال‌های اخیر مطالعاتی منتشر شده که نشان می‌دهند مغز ممکن است در طول خواب بی‌مصرف نباشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مغز خوابیده ممکن است اطلاعات را جذب کند و حتی خاطرات جدیدی را ایجاد کند٬ با این حال خاطرات تلویحی یا ناخودآگاهانه هستند. به عبارت دیگر این نوع یادگیری بسیار پیش پا افتاده‌تر از آن است که شما بخواهید آموزش مکانیک کوانتوم یا زبان آلمانی را در خواب فرابگیرید. اما حالا که همین یادگیری بسیار سطح پایین هم ثابت شده٬ دانشمندان به شدت جذب آن شده‌اند. توماس اندریلون٬ یک عصب‌شناس از دانشگاه Monash ملبورن استرالیا می‌گوید:

برای دهه‌ها بود که دانشمندان می‌گفتند یادگیری در خواب غیرممکن است. بنابراین حتی دیدن ساده‌ترین شکل یادگیری هم برای یک دانشمند جالب است. اما مردم علاقه‌ای به یادگیری خیلی سطح پایین ندارند.

روش‌های ماهی گندیده و ترک سیگار

اندریلون به سایت Live Science گفته است که این یافته‌های اخیر باعث امیدواری دانشمندان شده است. به طور مثال ماهیت ضمنی یادگیری در خواب باعث می‌شود کسانی که به دنبال ترک عادت‌های بد نظیر کشیدن سیگار هستند٬‌ بتوانند با این روش به خواسته‌ی خود برسند. مطالعات متعددی انجام شده که نشان می‌دهند یک شکل از یادگیری در خواب با استفاده از حس بویایی وجود دارد. در سال 2012 یک تحقیق در مجله‌ی Nature Neuroscience منتشر شد که نشان می‌دهد انسان‌ها می‌توانند در خواب انواع بو را با صداها بشناسند. دانشمندان در حالی که شرکت کنندگان این مطالعه خواب بودند٬ همراه با یک صدای مشخص یک ماهی گندیده‌ی بد بو را جلوی بینی آن‌ها بردند. هنگامی که آن‌ها بیدار شده‌اند٬ همان صدا را مجددا ایجاد کردند و آن بوی بد به ناخودآگاه به مشام شرکت کنندگان رسید.

guga به معنای فیل؛ یادگیری زبان جدید در خواب نشدنی است!

اندریلون و همکارانش دریافتند که یادگیری هنگام خواب می‌تواند فراتر از مبحث ساده‌ی حس بویایی باشد. در تحقیقی که در سال 2017 در مجله‌ی Nature Communications منتشر شد٬ شرکت کنندگان الگوهای پیچیده‌تری از صدا که در طول خواب شنیده بودند را تشخیص دادند. شاید توانایی‌های یادگیری ما به یادگیری کلمات در خواب نیز بی‌انجامد. یک مطالعه در مجله‌ی Current Biology in January منتشر شد که در آن محققان کلماتی نظیر “guga” به معنای فیل را ایجاد کردند و در خواب به شرکت کنندگان آن را آموختند. بعد از بیدار شدند٬ آن‌ها قدرتی فراتر از شانس را برای انتخاب گزینه‌ی درست که شامل معنی درست کلمات بود٬ در اختیار داشتند. آنچه در این مطالعات مشترک است٬‌ این است که یک شکل ضمنی حافظه را به نمایش می‌گذارند. اندریلون می‌گوید این دانش خاصی نیست که به طور ناخودآگاه بتوان از آن استفاده کرد٬ زیرا مردم حتی مردم نمی‌دانند که چنین دانشی در ضمیر ناخودآگاهشان وجود دارد. پرسش این است که از کجا می‌توانیم به این بخش از ذهن خودمان دسترسی پیدا کنیم؟

یادگیری در خواب

یادگیری یک زبان جدید دارای لایه‌های مختلفی نظیر تشخیص صداها٬ یادگیری واژگان و به کار بردن دستور زبان است. در حال حاضر تحقیفات نشان می‌دهند که ما قادر به یادگیری پیش پا افتاده‌ترین جزئیات٬ نظیر کارهایی که در طول روز انجام دادیم هستیم. هزینه‌هایی که یادگیری در خواب برای مغز در پی دارد هم سنگین است. تحریک مغز خفته با اطلاعات می‌تواند وظایف خواب را مختل کند و تاثیر منفی بر روی حافظه‌ی ما و آنچه در طول روز یاد گرفته‌ایم بگذارد. تلاش برای یادگیری چند کلمه‌ی ساده در خواب ارزش از دست دادن یک خواب باکیفیت را ندارد٬‌ با این حال اگر این موضوع برایتان مهم است٬ خبر خوب این که محققان همچنان در حال بررسی راهی هستند که بتوان بدون آسیب رسیدن به مغز٬ بتوان موارد پیشرفته‌تری را در خواب آموخت. اما اندریلون می‌گوید که مغز خفته آن قدرها هم باهوش نیست و ما می‌توانیم آن را به نفع خودمان دستکاری کنیم. این چیزیست که محققان را سرگرم خودش کرده است.

تا زمان حاصل شدن نتایج بهتر٬ به خاطر داشته باشید که خواب خوب شب می‌تواند بهترین نیروی تقویتی برای کسانی باشد که در حال یادگیری یک زبان جدید هستند.

ارگاسم در زنان لذت‌بخش‌تر است یا مردان؟ دانشمندان توضیح می‌دهند

ارگاسم به اوج لذت ایجادشده در بدن به هنگام تحریک جنسی گفته می‌شود و یکی از ابهامات همیشگی مربوط به این پدیده، تفاوت ارگاسم زنان و مردان است که در ادامه به بررسی آن خواهیم پرداخت. به راستی ارگاسم در زنان لذت‌بخش‌تر است یا مردان؟

غریزه جنسی یکی از اصلی‌ترین غرایز بشریت به حساب می‌آید و تاثیر آن بر زندگی ما به قدری زیاد است که حتی دانشمند برجسته‌ای مانند زیگموند فروید (Sigmund Freud) انگیزه ناخودآگاه اکثر رفتارهای انسان را به این میل ذاتی نسبت می‌دهند.

با این حال به واسطه حس کنجکاوی که ما با آن به دنیا می‌آییم، شاید برای بسیاری سوال پیش بیاید که ارگاسم در زنان و مردان چه تفاوتی با هم دارد و به صورت کلی، کدام‌ یک لذت‌بخش‌تر است؟ با اینکه تجربه احساس جنس مخالف بدون اجرای عمل‌ جراحی تغییر جنسیت، به نوعی غیرممکن به حساب می‌آید، دانشمندان مثل همیشه به یاری ما آمده‌اند و با تحقیقات گسترده نتایج جالبی را در این رابطه ارائه کرده‌اند.

تفاوت ارگاسم در زنان و مردان

برای مشخص کردن اینکه اوج لذت جنسی بین کدام یک از دو جنس، به اصطلاح بهتر است، باید فاکتورهای مختلفی را در نظر بگیریم؛ به طور کلی می‌توان گفت که ارگاسم در جنس مونث حدودا بیشتر از 20 ثانیه طول می‌کشد و این در حالی است که تجربه اوج لذت در مردان بین 3 تا 10 ثانیه دوام دارد؛ اما این عدم تعادل از جنبه دیگری جبران شده است.

ارگاسم در زنان لذت‌بخش‌تر است یا مردان؟ دانشمندان توضیح می‌دهند

تحقیقات نشان می‌دهند که هر مرد به صورت میانگین، در 95 درصد از روابط جنسی‌اش ارگاسم را تجربه می‌کند، در حالی که این عدد برای زنان 69 درصد است؛ بنابراین برای انتخاب بهترین بین تجربه دو جنس مخالف باید از خود بپرسیم که کدام فاکتور مهم‌تر است؛ طولانی‌تر بودن لذت یا تعداد دفعات تجربه این حس؟

البته دو نکته پیچیده‌تر و جنجالی‌تر تاثیرگذار بر روی ارگاسم زنان و مردان نوع رابطه جنسی و همچنین فاکتورهای ژنتیکی است؛ اما گذشته از این آمار و ارقامی که بر اساس فرکانس مغزی ایجادشده با ارگاسم و مدت زمان تجربه به دست آمده‌اند، سوال مهم‌تر برای بسیاری از علاقه‌مندان، تفاوت در ماهیت و نوع احساس ارگاسم در زن و مرد است.

ارگاسم در زنان لذت‌بخش‌تر است یا مردان؟ دانشمندان توضیح می‌دهند

در کمال تعجب دانشمندان اعلام کرده‌اند که حس ایجادشده در هنگام رسیدن به اوج لذت جنسی به نوع اندام تناسلی فرد ربطی ندارد و عملا زنان و مردان احساسی مشابه دارند.

به این ترتیب می‌توان جمع‌بندی کرد که هرکدام از دو جنس به نوعی تجربه خاص خود را دارند و اختلاف‌های جزئی بین ارگاسم زن و مرد وجود دارد، اما به صورت کلی ماهیت حس لذت به وجود آمده بین دو جنس تفاوت چندانی ندارد و همانند فاکتورهای بسیار دیگر، نشان‌دهنده برابری زن و مرد است.

از طرف دیگر با دیدن چنین مطالبی در ذهن بسیاری از ما مخاطبان ایرانی موضوع تابو بودن مسائل جنسی مطرح می‌شود و شاید با خود بگوییم که بهتر است در مورد این قضیه اطلاع‌رسانی صورت نگیرد؛ با این حال می‌توان اطمینان داشت که تا به امروز مشکلات فراوانی به واسطه ممنوعه قلمداد کردن صحبت در مورد موضوع رابطه جنسی به وجود آمده که مورد آسیب و آزار و اذیت قرار گرفتن کودکان به دلیل مراقبت ضعیف و کم‌اطلاعی برخی والدین در مورد مسائل جنسی، تنها یکی از آن‌هاست. به این ترتیب انتخاب با ماست که بین آگاه بودن و جلوگیری از آسیب و عدم آگاهی یکی را انتخاب کنیم.

کپسول کرو دراگون SpaceX با چهره‌ای گداخته اما سالم به زمین بازگشت

کپسول کرو دراگون (Crew Dragon) پس از یک هفته ماجراجویی، در اقیانوس اطلس فرود آمد. این کپسول فضایی متعلق به شرکت اسپیس ایکس، پنج روز اخیر را در اتصال به ایستگاه فضایی بین‌المللی گذراند و بازگشت به خانه، حسن ختامی برای ماموریت آزمایشی موفقیت‌آمیز آن بود.

یازدهم اسفند ماه (2 مارس)، کپسول کرو دراگون در قالب ماموریت دمو-1 (Demo-1) به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) رهسپار شد تا مرحله تازه‌ای از پرواز‌های فضایی آمریکایی‌ها آغاز شود. پس از به پایان رسیدن پروژه شاتل در سال 2011، ناسا به همکاری با شرکای تجاری خود مشغول بود تا شیوه جایگزینی را برای انتقال فضانوردان و تجهیزات به ISS راه‌اندازی کند. در این سال‌ها، عملیات حمل و نقل با اتکا به فضاپیمای روسی سایوز انجام می‌گرفت.

«جیم برایدنستاین» رئیس ناسا، پایان موفق نخستین ماموریت کپسول کرو دراگون را نقطه عطفی در پروازهای فضایی توصیف کرد و گفت:

من می‌خواهم یک بار دیگر به اعضای ناسا و اسپیس ایکس برای هفته فوق‌العاده‌ای که پشت سر گذاشتند تبریک بگویم. پروژه کامرشال کرو، ما را یک گام دیگر به اعزام فضانوردان آمریکایی با راکت‌های آمریکایی و از خاک آمریکا به فضا، نزدیک‌تر می‌کند. من به کار بزرگی که برای رساندن ما به این نقطه انجام شد، افتخار می‌کنم.

ناسا همراه با شرکای خود روی پروژه کامرشال کرو (CCP) کار می‌کند و هدف آن، دستیابی به راهی ایمن و مقرون به صرفه برای رسیدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی است؛ البته در آینده، مقاصد تازه‌ای هم در منظومه شمسی تعریف خواهند شد. به هرحال انجام امور به این صورت برای ناسا تازگی دارد.

کپسول کرو دراگون ، راه را برای عدم وابستگی ناسا به فناوری روسی سایوز باز کرد

پیش‌تر این سازمان کلیه مراحل طراحی، تست، تولید و پرتاب فضاپیماها را از طریق شرکت‌های وابسته به خود انجام می‌داد. در پروژه کامرشال کرو اما، انعطاف بیشتری به خرج داده و طراحی فضاپیما را به کمپانی‌های تجاری واگذار کرده است. این رویکرد، مشوقی برای شرکت‌ها شد تا نهایت توان خود را برای تحقق اهداف فضایی به کار بگیرند. حالا اسپیس ایکس و بوئینگ، به دو شریک قابل اتکا برای ناسا تبدیل شده‌اند.

دمو-1 ماموریتی بدون سرنشین بود که برای تست و تطبیق دادن کرو دراگون با شرایط پرواز اجرا شد. این کپسول که حامل آذوقه، تجهیزات و یک ماکت انسان (با سنسورهایی برای جمع‌آوری اطلاعات) بود؛ در جریان عملیات به طور اتوماتیک به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شد.

فضانوردان مستقر در ISS نیز، این فرصت را یافتند که با روند کار آشنایی پیدا کنند. کپسول کرو دراگون پس از 5 روز اتصال به ایستگاه، از آن جدا شد و با فرود در فاصله 320 کیلومتری از سواحل فلوریدا، روز گذشته به زمین بازگشت.

کپسول کرو دراگون SpaceX

«استیو استیش» یکی از مدیران CCP درباره ماموریت کرو دراگون می‌گوید:

اگر به عظمت این پرواز و مقدمات کار فکر کنید، از مهیا کردن اتاق کنترل و ساختن کپسول گرفته تا آماده‌سازی راکت فالکون 9، آنالیزها و پشتیبانی عملیات؛ می‌بینید که چه کار بزرگی انجام شده است. اعضای تیم ناسا و اسپیس ایکس نه تنها برای تدارک مقدمات پرتاب، بلکه در نحوه مدیریت پرواز نیز همکاری تنگاتنگی با یکدیگر داشتند.

«بنجی رید» مدیر ماموریت کرو در کمپانی SpaceX نیز ورود کپسول به جو زمین، باز شدن چترهای نجات و فرود آن در آب را بی‌عیب و نقص توصیف کرد:

همه چیز در زمان مقرر و دقیقا مطابق انتظار پیش رفت. لحظات بسیار زیبایی بود.

گام بعدی، پرتاب کپسول سرنشین‌دار دراگون به ISS در تابستان 2019 است. این ماموریت آزمایشی 14 روزه، دمو-2 نام دارد و با حضور دو فضانورد آمریکایی به اسامی «باب بنکن» و «داگ هرلی» اجرا می‌شود. پس از آن، فضانورد ناسا «مایک هاپکینز» نخستین مسافری خواهد بود که با کپسول اسپیس ایکس، عازم ایستگاه فضایی برای انجام یک ماموریت رسمی خواهد شد.

کپسول کرو دراگون با وجود آثار سوختگی ناشی از ورود به جو زمین، وضعیت خوبی دارد و در حال ریکاوری است. با این اوصاف باید گفت که موفقیت، به یک عادت برای اسپیس ایکس تبدیل شده است. حالا همگان در آمریکا سرمست از پایان خوش این ماموریت‌اند؛ از دموکرات‌ها گرفته تا جمهوری‌خواهان و چه بسا رئیس جمهور ایالات متحده. البته شاید روس‌ها ناراضی باشند، چرا که در حال از دست دادن یک مشتری هستند.

زمانی سطح مریخ بستر رودخانه های عظیم بوده است!

شاید باورش برای ما زمینی ها که به بیایانی و خشک بودن مریخ عادت کرده ایم سخت باشد که زمانی سطح این سیاره میزبان روخانه های عظیم بوده است.

زمانی بر روی سیاره سرخ رودخانه های بزرگی در جریان بوده اند و بر این اساس مریخ با وضعیت کنونی خود بسیار متفاوت بوده و شرایط دیگری را تجربه کرده است.

میلیاردها سال پیش مریخ با آنچه که اکنون شاهد آن هستیم تفاوت داشت. این سیاره، سزمینی خشن، بایر، سرد و بی آب نبوده، بلکه رودخانه های وسیعی بر روی آن جریان داشته اند. هر چند علیرغم اثبات وجود آب در میلیاردها سال پیش بر روی مریخ هنوز با قطعیت نمی توان از وجود حیات بر روی آن سخن گفت.

با وجود اینکه دانشمندان و منجمان هنوز به یک مدرک قطعی برای اثبات حیات بر روی مریخ دست نیافته اند، اما وجود شبکه ای عظیم از رودخانه ها بر روی این سیاره می تواند این احتمال را تقویت کند که زمانی دور بر روی این سیاره حیات در جریان بوده است.

عکس هایی که وجود آب بر روی مریخ را اثبات می کنند

دوربین مدارگرد مریخی اکسپرس، عکس هایی با رزلوشن بالا به زمین ارسال کرده که با مشاهده آنها به وضوح می توان شاهد وجود شبکه های رودخانه ای بر روی مریخ بود. عکس های گرفته شده متعلق به سرزمین های جنوبی مریخ است که در شرق دهانه هویگنس قرار دارد که یک دهانه بسیار معروف بر روی سیاره سرخ محسوب می شود. این شبکه رودخانه ای همچنین در شمال هلاس قرار دارد که بزرگترین حوزه برخوردی بر روی سیاره به حساب می آید.

این ناحیه یکی از قدیمی ترین مناطق مریخ است که قدمتی بین ۳ و نیم میلیاد تا ۴ میلیارد سال دارد و پوشیده از حفره ها و دهانه های مختلف است.مریخ

شبکه رودخانه ای این سیاره شبیه به دندریت های داخل مغز است که در واقع انتهای شاخ های سلول های عصبی در مغز هستند و شباهت بسیاری با پراکندگی شاخه های رودخانه ای در سیاره همسایه دارند.

مریخ

کنکاش برای آب و مشخصا جستجوی علائم حیات در جایی خارج از زمین، مدتهاست که به اولویت اصلی ناسا بدل شده است. بدون آب، حیات نیز وجود ندارد و بر همین اساس ناسا در صدد برآمده تا با ارسال کاوشگرهای خود به قمرهای مشتری و زحل، مانند اروپا یا انسلادوس، اقماری که تصور می‌شود که در آنها اقیانوس‌های شوری در زیر پوسته‌های نازک یخی در جریان داشته باشد، راز آب و حیات در سیارات دیگر را کشف کند.

از زمانی که بشر با تلسکوپ توانست فضا را مشاهده کند، مریخ مکان جذاب برای جستجوی حیات بوده است. کما اینکه در داستان‌های علمی تخیلی سیاره سرخ همواره مقصد مناسبی برای فرار از زمین بوده است.

از زمان شروع کاوش‌ها در سیاره مریخ تاکنون، پژوهشگران و اختر شناسان هر چقدر اطلاعات بیشتری از این سیاره به‌دست می‌آورند، بیشتر به گذشته‌ی مملو از آب یا حتی وجود حیات در این سیاره مطمئن می شوند.

اگر مریخ، زمانی دارای آب مایع بوده، آیا نوعی از حیات و زندگی هم در این سیاره وجود داشته است؟ آیا ممکن است زمانی که فضانوردان به مریخ برسند و روی سطح این سیاره قدم بگذارند، پای خود را روی فسیل‌های میکروبی بگذارند و یا حتی گونه ای از حیات زیر زمین را مشاهده کنند؟هر چه بیشتر مریخ را جستجو می کنیم، این سیاره جذاب‌تر و پیچیده‌تر می‌شود.

اطلاعاتی که لازم است درباره سکته مغزی بدانید

یکی از خطراتی که جان انسان‌های زیادی را تهدید می‌کند، سکته مغزی بوده که در سالیان اخیر رو به افزایش است. به نظر می‌رسد ارائه اطلاعات مهم درباره سکته مغزی مفید خواهد بود.

سکته مغزی همان حملات مغزی شناخته می‌شود؛ این مشکل زمانی اتفاق خواهد افتاد که انتقال خون به مغز مسدود شود. این نوع سکته یک وضعیت اورژانسی بوده که نیازمند مراقبت‌های فوری پزشکی است.

سکته مغزی را به عنوان پنجمین علت مرگ و میر در ایالات متحده آمریکا می‌دانند. بر اساس آمارهای منتشرشده، نزدیک به 800 هزار نفر در هر سال دچار سکته مغزی می‌شوند؛ این آمار نشان می‌دهد که به ازای هر 40 ثانیه، یک نفر دچار سکته از ناحیه مغز خواهد شد.

در این مقاله قصد داریم به بررسی دلایل و شیوه درمان سکته مغزی بپردازیم، همچنین انواع روش های پیشگیری از مشکل را هم بررسی خواهیم کرد.

حقایقی درباره سکته مغزی

تعدادی از حقایق مربوط به سکته مغزی را می‌توان در موارد زیر عنوان کرد:

  • مغز در طول سکته نمی‌تواند اکسیژن یا مواد مغذی کافی را دریافت کند و همین مسئله موجب مرگ سلول‌های مغزی خواهد شد.
  • این سکته باید سریعا تشخیص داده شود و به سرعت از آسیب‌های احتمالی جلوگیری شود.
  • درمان به نوع سکته مغزی بستگی دارد.
  • موثرترین شیوه جلوگیری از سکته مغزی را می‌توان داشتن شیوه زندگی سالم و درمان شرایط اساسی دانست که می‌توانند موجب خطر شوند.

سکته مغزی چیست؟

سکته مغزی

همانطور که گفته شد، این نوع سکته در اثر قطع یا کاهش عرضه خون در مغز ایجاد می‌شود که در نهایت، مرگ سلول های مغزی را به دنبال دارد. تقریبا 40 درصد از افراد مبتلا به سکته مغزی در ایالات متحده آمریکا مرد هستند و 60 درصد مرگ و میر در زنان وجود دارد.

بر اساس گفته انجمن قلب آمریکا (AHA)، سیاه‌پوستان در مقایسه با سفیدپوستان از احتمال دو برابری جهت مبتلا شدن به نخستین سکته مغزی برخوردارند.

رفتارهای لازم در برابر سکته مغزی

همانطور که سکته‌های ایسکمیک و هموراژیک عوامل مختلفی دارند، درمان نیز در حالت‌های مختلفی است. باید توجه داشت که امکان دارد درمان یک نوع سکته مغزی برای نوع دیگر، مضر باشد.

سکته مغزی ایسکمیک

این نوع سکته ناشی از مسدود شدن یا محدودیت عرضه خون در مغز است، بنابراین تمرکز بر روی بازگرداندن جریان خون به مغز خواهد بود.

درمان با داروهایی شروع خواهد شد که لخته خون را از بین برده و از تشکیل آن هم جلوگیری می‌کنند. آسپیرین می‌تواند به عنوان یک تزریق پلاسمینوژن بافتی انجام شود، همچنین TPA در رفع لخته خون تا حد زیادی موثر است، اما باید در عرض 4.5 ساعت از شروع علائم سکته مغزی تزریق شود.

روش‌های اضطراری شامل TPA به صورت مستقیم به شریان‌های مغز یا استفاده از کانتر برای از بین بردن لخته خون می‌شود، تحقیقات کماکان حکایت از موثر بودن این روش‌ها دارد.

شیوه‌های دیگری هم وجود دارند که می‌توانند در کاهش خطر سکته مغزی موثر باشند؛ یکی از آن‌ها انتروتورکتومی بوده که شامل جراحی باز کردن شریان کاروتید می‌شود.

آنژیوپلاستی نوعی جراحی‌ست که یک بادکنک کوچک را در آئورت تنگ شده از طریق کانتر و با قرار دادن لوله با نام استنتن وارد سوراخ خواهند کرد؛ این کار باعث می‌شود که شریان مجددا از بین نرود.

سکته هموراژیک

سکته های هموراژیک ناشی از خونریزی در مغز است، بنابراین تمرکز بر روی کنترل خونریزی و کاهش فشار مغز خواهد بود.

درمان سکته مغزی می‌تواند با تجویز دارو به منظور کاهش فشار در مغز، کنترل کلی فشار خون، جلوگیری از تشنج و جلوگیری از انقباض ناگهانی عروق خونی شود. در صورتی که یک فرد داروهای ضد انعقاد خون یا ضد ترومبوسی همانند وارفارین یا کلوپیدوگرل مصرف کند، می‌توان آن‌ها را برای مقابله با اثرات دارو یا انتقال خون به منظور کاهش خونریزی در نظر گرفت.

جراحی می‌تواند مشکلات مربوط به رگ‌های خونی که منجر به سکته مغزی می‌شوند را رفع کند. در صورتی که خونریزی ناشی از ناهنجاری‌های شریانی (AVMs) باشد و بیش از اندازه در مغز رشد نکرده باشند، جراحان می‌توانند برای از بین بردن آن‌ها اقدام کنند.

توانبخشی

این نوع از انواع مختلف سکته می‌تواند بر روی زندگی تاثیرگذار باشد و حتی افراد را از لحاظ جسمی و احساسی تحت تاثیر قرار دهد. پس از سکته مغزی، بهبود موفقیت‌آمیز غالبا شامل درمان و پشتیبانی‌های خاصی می‌شود که شامل موارد زیر خواهد بود:

گفتار درمانی: این کار برای هرگونه مشکلی که برای گفتار ایجاد  شود، مفید است. تمرین، آرامش و تغییر سبک ارتباطات می‌تواند به همه کمک کند.

فیزیوتراپی: این مسئله می‌تواند به حرکت و هماهنگی بازخورد افراد کمک کند؛ فعالیت کردن مهم است، حتی اگر در ابتدا سخت باشد.

درمان حرفه‌ای: این کار برای کمک به افراد در بازیابی توانایی‌هایی همانند حمام کردن، پخت و پز، لباس پوشیدن، خوردن، خواندن، نوشتن و کلیه امور روزمره مفید است.

گروه‌های پشتیبانی: این مسئله می‌تواند در درمان مشکلات رایج روانی همانند افسردگی که بعد از سکته مغزی ایجاد می‌شوند، موثر باشد. افراد زیادی هستند که تجربه مشترک و تبادل اطلاعات را با یکدیگر به اشتراک گذاشتند.

پشتیبانی دوستان و خانواده: افراد نزدیک به کسانی که سکته مغزی را تجربه کرده‌اند، باید حمایت‌های زیادی از شخص بیمار انجام دهند. به خانواده و دوستان اجازه دهید تا بتوانند نقش مهم خود را ایفا کنند.

توانبخشی یک بخش مهم و مستمر درمان است؛ با توجه به حمایت‌های افراد خانواده و دوستان، بسته به شدت سکته مغزی، توانبخشی می‌تواند کیفیت زندگی را تا حد زیادی بالا ببرد.

شیوه‌های پیشگیری از سکته مغزی

بهترین روش برای جلوگیری از سکته مغزی را می‌توان شناسایی دلایل زیر عنوان کرد؛ موارد زیر به راحتی از طریق ایجاد تغییر در شیوه زندگی به دست خواهند آمد:

رژیم غذایی مناسب برای پیشگیری از سکته مغزی

  • مصرف رژیم غذایی سالم
  • حفظ وزن و تناسب اندام
  • ورزش کردن به صورت منظم
  • اجتناب از استعمال دخانیات
  • اجتناب از مصرف الکل

مصرف رژیم غذایی سالم شامل مقدار زیادی میوه، سبزیجات، دانه‌های سالم، آجیل و حبوبات است، همچنین کاهش مصرف گوشت قرمز و محدود کردن مصرف کلسترول و چربی اشباع می‌تواند موثر باشد. کاهش مصرف نمک برای داشتن فشار خون سالم مسئله مهمی‌ست. برخی اقدامات مفید جهت کاهش ایجاد خطر سکته را می‌توان موارد زیر عنوان کرد:

  • تحت نظر داشتن فشار خون
  • مدیریت کردن دیابت
  • درمان آپنه خواب

پزشکان می‌توانند در کنار تغییرات شیوه زندگی برای کاهش خطر ابتلا به سکته های ایسکمیک، داروهای ضد انعقادی یا ضد ترومبولیت را هم تجویز کنند، همچنین جراحی شریان هم می‌تواند در کاهش سکته‌های مکرر موثر باشد.

دلایل ایجاد سکته مغزی

تمام سکته های مغزی دارای دلایل گوناگونی هستند، اما سکته مغزی می‌تواند برخی افراد را که به دلایل زیر دچار مشکل شده‌اند را تحت تاثیر قرار دهد:

  • داشتن اضافه وزن
  • داشتن سن 55 سال به بالا
  • وجود سوابق شخصی یا خانوادگی در رابطه با سکته مغزی
  • نداشتن فعالیت در طول زندگی
  • مصرف الکل و استعمال دخانیات
  • سکته مغزی ایسکمیک

نشانه‌های مهم سکته مغزی

بر اساس اطلاعات موجود، علائم این نوع سکته بدون هشدار ظاهر می‌شود. برخی از علائم عبارتند از:

  • احساس سردرگمی همانند داشتن مشکل در گفتار یا درک کردن
  • سردرد که احتمالا با استفراغ همراه است
  • بی حسی یا ناتوانی در جابه‌جایی قسمت‌هایی از صورت، بازو، پا یا علی‌الخصوص در یک سمت بدن
  • داشتن مشکلات بینایی در یک یا هر دو چشم
  • به سختی راه رفتن و عدم هماهنگی

سکته می‌تواند مشکلاتی برای سلامتی در طولانی مدت ایجاد کند؛ بسته به این که سکته با چه سرعتی تشخیص داده شود، امکان دارد افراد دچار اختلالات موقتی یا دائمی شوند. علاوه بر موارد ذکرشده، این نوع سکته می‌تواند علائم زیر را هم به دنبال داشته باشد:

  • مشکلات کنترل مثانه یا روده
  • افسردگی
  • احساس درد در دست و پا که با تغییرات حرارتی بدتر می‌شود
  • احساس ضعف در یک یا هر دو سمت بدن
  • داشتن مشکلاتی در کنترل یا بیان احساسات

در سریع‌ترین زمان باید افراد مبتلا به سکته مغزی را به مراکز درمانی منتقل کرد تا بدین ترتیب بتوان از میزان آسیب و اختلالات احتمالی جلوگیری کرد.

شیوه تشخیص این نوع سکته

تشخیص سکته مغزی

این سکته به سرعت ایجاد می‌شود و معمولا افراد نمی‌توانند به موقع خود را به پزشک برسانند. بهترین زمان برای دریافت کمک‌های درمانی توسط یک فرد مبتلا به سکته مغزی در حدود 3 ساعت پس از مشاهده نخستین علائم سکته مغزی است. روش‌های آزمایش زیادی وجود دارند که پزشکان می‌توانند برای تعیین نوع سکته مغزی به کارگیری کنند، از جمله:

معاینه فیزیکی: پزشکان سوالاتی درباره علائم و سوابق دارویی مطرح خواهند کرد، همچنین امکان کنترل فشار خون، گوش دادن به شریان‌های کاروتید در گردن و بررسی رگ‌های خونی در پشت چشم‌ها برای بررسی نشانه‌های لخته شدن خون وجود دارد.

آزمایش خون: احتمال انجام آزمایش خون برای بررسی میزان لخته شدن سریع و وجود مواد خاص در خون که از عوامل ایجاد عفونت هستند، وجود خواهد داشت.

سی تی اسکن: انجام اشعه ایکس می‌تواند خونریزی، سکته مغزی، تومور و سایر شرایط مرتبط با مغز را نشان دهد.

اسکن MRI: امواج رادیویی و مغناطیسی می‌تواند یک تصویر از مغز برای تشخیص بافت آسیب‌دیده مغز ایجاد کند.

سونوگرافی کاروتید: اسکن اولتراسوند برای بررسی جریان خون در شریان‌های کاروتید و امکان وجود داشتن پلاک را بررسی خواهد کرد.

آنژیوگرافی مغزی: ماده‌ای مخصوص به رگ‌های خونی مغز وارد خواهد شد تا بخش و موارد موردنظر را زیر اشعه ایکس نمایان کند، بنابراین امکان مشاهده مشکل فراهم می‌شود.

اکوکاردیوگرام: دستگاهی که موجب ایجاد تصویری دقیق از قلب برای بررسی هر نوع لخته خونی که منتهی به مغز می‌شود، خواهد شد.

7 تکنیک فوق‌العاده برای فریب دادن ذهن

فریب دادن ذهن با وجود درک بالای آن، به راحتی امکان‌پذیر است. به منظور فریب دادن مغز انسان می‌بایست به یک سری مفهوم تکیه کرد و از باگ‌های آن به نفع خود بهره برد!

فریب دادن ذهن خود، کار چندان دشواری نیست. برخی افراد حتی از انجام این کار لذت می‌برند! اما فریب دادن ذهن انسان چگونه امکان‌پذیر است و مغز انسان، کجا دچار خطا می‌شود؟

با فریب دادن ذهن خود، تفریحات سالمی داشته باشید!

در بعضی مواقع، پاشیده شدن رنگ‌ها به شیوه‌ای خاص، ابتدا چشم و سپس ذهن ما را فریب می‌دهد. سلول‌های مغز در پاسخ تلاش می‌کنند دید ما نسبت به آن چه حقیقت ندارد را تصحیح کنند و در همین حین، آن منظره ناپدید می‌شود. در برخی صحنه‌های دیگر، یک مرغابی داخل تصویر در صورت تمرکز روی عکس، شبیه به خرگوش به نظر خواهد رسید! شاید متداول‌ترین روش فریب دادن ذهن که برای برخی افراد یک نوع تفریح محسوب می‌شود، نگاه کردن به همین نوع عکس‌ها و تلاش برای تشخیص اشیا و جانداران مختلف درون آن‌ها است.

حالت بالا را در نظر بگیرید. مغز انسان اجازه نمی‌دهد به صورت همزمان، مرغابی و خرگوش را با هم مشاهده کنید. برای میسر شدن این اتفاق، باید ابتدا برای مغز خود یک داستان تعریف کنید. فریب دادن ذهن انسان منحصر به روش‌های مرتبط با قوه بینایی نیست. برخی مواقع می‌توان از طریق پخش یک سری امواج صوتی خاص، ذهن را فریب داد تا هر مرتبه، از یک منبع صدای مشخص، صدایی متفاوت بشنود.

وب سایت Live Science برخی از تکنیک‌های محبوب فریب دادن ذهن که در سال 2019 توجه بسیاری را به خود جلب کردند، گردآوری کرده است.

سفر در زمان

فریب دادن ذهن

این تکنیک توهم‌زا، شما را به اندازه‌ای که اشتباه‌های گذشته‌تان را جبران کنید، به عقب برنمی‌گرداند، اما می‌تواند با فریب دادن ذهن ، انسان را برای یک ثانیه به سفر در زمان ببرد! ویدیوی زیر مفهومی با نام Postdiction را نشان می‌دهد که به معنی پیش‌بینی بعد از فرا رسیدن آینده است. بر اساس این ایده، مشاهده یک محرک جدید می‌تواند ادراک فرد از یک محرک دیگر که مدتی قبل اتفاق افتاده است را تغییر بدهد.

به عبارتی وقتی یک محرک ذهن، همچون یک فلاش در تاریکی، نمایان می‌شود، در صورت دیدن یک محرک جدید مثل یک فلاش دیگر چند ثانیه بعد از نخستین مورد، با فریب دادن ذهن، دید و برداشت مغز نسبت به نخستین محرک عوض خواهد شد. برای درک بهتر، ویدیوی زیر را با تمرکز نگاه کرده و در هر مرحله طبق دستور‌العمل، تعداد درخشش‌های آنی نمایان شده را بشمارید. در زمان مشاهده ویدیو، اسپیکر را روشن نگه دارید. ابتدا ویدیو را دیده و سپس ادامه متن را بخوانید.

در واقعیت، دو فلاش بیشتر وجود ندارد، اما در نخستین مرتبه نمایش، سه دفعه صدای بوق پخش می‌شود. کاربر تصور می‌کند به ازای هر درخشش، یک بوق پخش شده، در حالی که پخش یکی از آن‌ها، در میانه دو فلاش رخ داده است. به همین دلیل ذهن با تکیه بر مفهوم Postdiction، تلاش می‌کند جای خالی دومین فلاش را پر کند و آن را در میانه دو مورد واقعی نمایان شده قرار بدهد، چرا که با توجه به شنیدن سه صدای بوق، تصور می‌کند یکی از فلاش‌ها را رد کرده و آن‌ را ندیده است. این ویدیو علاوه بر معرفی روشی جالب برای فریب دادن ذهن نشان داد چگونه ممکن است تصویر و صوت در هم تنیده شده و در کار یکدیگر مداخله ایجاد کنند.

جهت پیکان

جهت پیکان بالا رو به سمت راست است. بعد از چرخاندن 180 درجه‌ای آن، توقع داریم جهت به سمت چپ تغییر پیدا کند، اما در کمال تعجب، پیکان همچنان به سمت راست اشاره دارد! با تکرار این کار و چرخاندن 180 درجه‌ای پیکان، جهت آن همچنان تغییر نمی‌کند.

این یک توهم از نوع اپتیکی بوده و توسط یک ریاضی‌دانی به نام کوکیچی سوگیهارو (Kokichi Sugihara) طراحی شده است. مغز انسان در حالت کلی تمایل به یافتن زاویه‌های راست دارد، حتی اگر یک شی با چنین جهت‌گیری وجود نداشته باشد. به عبارتی، ذهن انسان انحناها را می‌بیند، اما وانمود می‌کند آن‌ها زاویه‌های در جهت راست هستند. این تکنیک فریب دادن مغز انسان با نام «توهم سیلندر مبهم» (Ambiguous Cylinder Illusion) شناخته می‌شود.

طی این پدیده، مغز تلاش می‌کند نظم را از هرج و مرج موجود بسازد، اما در مسیر انجام این کار، سبب می‌شود چیزی متفاوت از آن چه حقیقتا در مقابلتان قرار دارد مشاهده کنید.

رنگ‌های ناپدیدشونده

فریب دادن ذهن

با تصویر بالا نیز فریب دادن ذهن به راحتی امکان‌پذیر می‌شود. کافی است به نقطه‌ای روی عکس خیره شده و کمی منتظر بمانید تا چند ثانیه بعد، همه رنگ‌ها محو شوند. مادامی که چشمتان را روی همان نقطه اولیه متمرکز نگه داشته و نقطه فوکوس را تغییر ندهید، هیچ چیزی مشاهده نخواهید کرد. با کوچک‌ترین چرخش چشم، رنگ‌ها مجددا دیده می‌شوند. دانشمندان این اتفاق را Troxler Effect نامیده‌اند.

گفته می‌شود این اتفاق به خاطر تلاش مغز برای دستیابی به کارایی بیشتر رخ می‌دهد. در واقع مغز ما کار مشابهی را هر روز انجام داده و به عنوان نمونه کمک می‌کند وز وز و صدای آزاردهنده یک کولر را تحمل کنید. در غیر این صورت به خاطر وجود صداهای مزاحم در اطراف، تا زمان برقراری سکوت، قادر به انجام هیچ کاری نمی‌بودید. به عبارتی ذهن انسان به کمک مفهوم Troxler Effect کمک می‌کند به وسیله محرک‌های ثابت و یکنخواخت تحت تاثیر قرار نگرفته و بتوانیم با آن‌ها خو بگیریم. به این ترتیب تمرکز روی دیگر افکار با وجود مزاحمت‌های موجود در محیط پیرامون، امکان‌پذیر می‌شود.

ایگنز پائول وایتال تراکسلر (Ignaz Paul Vital Troxler)، دانشمند سوئیسی، برای نخستین مرتبه این افکت را برای فریب دادن ذهن کشف کرد و نام آن نیز بر اساس اسم همین دانشمند انتخاب شده است. وی متوجه شد وقتی یک فرد، به نقطه‌ای خاص، ثابت و بدون تغییر برای مدت زمانی طولانی خیره می‌شود، جزئیات مربوط به نمای جانبی آهسته آهسته محو می‌شوند. اگر این جزئیات همانند تصویر بالا حالتی کدر و مات داشته یا دارای کنتراست پایینی باشند، با سرعت بیشتری محو خواهند شد.

مرغابی یا خرگوش

فریب دادن ذهن

در این تصویر، یک مرغابی مشاهده می‌کنید یا یک خرگوش؟ این عکس نشان می‌دهد چطور یک چیز مشخص، ممکن است با فریب دادن ذهن انسان به دو یا حتی چند شیوه متفاوت دیده شود. این تصویر همچنین یادآور می‌شود مغز انسان، آن چیزی که دوست دارد را از تصویر مقابلش برداشت می‌کند.

در نخستین برانداز، داخل عکس مرغابی می‌بینید. بعد از این که فردی به شما اعلام کند داخل این تصویر، یک خرگوش نیز قابل مشاهده است، آن را نیز خواهید دید، اما احتمالا قادر نیستید به طور همزمان هر دو حیوان را مشاهده کنید. تشخیص حقیقت تصویر، وقتی یک کپی از آن درست در کنارش قرار می‌گیرد، باز هم سخت‌تر می‌شود، چنان که در تصویر بالا نیز دو مرغابی (خرگوش) کنار هم قرار دارند. در این شرایط به احتمال زیاد در هر لحظه فقط دو خرگوش یا دو مرغابی خواهید دید.

اما راهی برای فریب دادن ذهن و مشاهده هر دو حیوان به صورت همزمان وجود دارد، اما برای این کار می‌بایست در مغز خود یک داستان ایجاد کنید. به عنوان نمونه، به ذهن خود تلقین کنید مرغابی مشغول خوردن خرگوش است! با خوراندن یک دید کلی درباره تصویر به مغز، به آن کمک می‌کنیم کمی از جزئیات بیرون آمده و عکس را در ابعاد وسیع‌تری ببیند. تلقین این موضوع که مرغابی کنار خرگوش قرار دارد چندان موثر نیست، چرا که مغز نمی‌داند از دو شی شبیه به هم کنار یکدیگر، کدام یک خرگوش و کدام یک مرغابی است.

جنگ ستارگان

یکی دیگر از روش‌های جالب سرگرم کردن خود به وسیله فریب دادن ذهن، تماشای ویدیوی بالا است، جایی که نوشته‌های زرد رنگ داخل پس‌زمینه مشکی، از نقطه شروعشان دور می‌شوند و فاصله‌شان را همینطور افزایش می‌دهند. اگر این رشته متن را کپی کرده و آن را در سمت راستش در همان جهت رشته‌ نوشته‌های اورجینال قرار دهیم، به نظر خواهد رسید یکی به سمت راست و دیگری به سمت چپ در حال حرکت است، با این که در واقعیت، هر دو یک جهت دارند. این افکت با عنوان توهم اسکرول جنگ ستارگان (Star Wars Scroll Illusion) شناخته می‌شود.

نسخه‌ای غیر متحرک از این افکت نیز با نام توهم برج کج (The Leaning Tower Illusion) وجود دارد. در این افکت دو نسخه‌ای برج کج پیزا، با سمت و سویی مشابه، کنار هم قرار گرفته‌اند، اما به نظر می‌رسد هر یک جهت‌گیری‌های متفاوتی دارند. فریب دادن ذهن در این افکت بر اساس نحوه‌ای که مغز، نقاط انتهایی مسیر یا نقاط ناپدیدشونده را درک می‌کند، امکان‌پذیر می‌شود. به دلیلی ناشناخته، وقتی دو رشته متن در حال اسکرول نظیر به نظیر کنار هم قرار می‌گیرند، مغز ما، دو نقطه انتهایی را متفاوت از موقعیت واقعی آن‌ها مشاهده می‌کند. با مشاهده ویدیوی بالا، بهتر نحوه فریب دادن ذهن بر اساس این تکنیک را درک خواهید کرد.

ینی / لورال

در سال 2019، تکنیک‌های محبوب فریب دادن ذهن تنها مربوط به قوه بینایی نبودند. در پنجمین ماه سال گذشته میلادی، یک ویدیوی کوتاه بین کاربران زیادی به اشتراک گذاشته شد و همه در تلاش بودند قوای شنیداری دوستان خود را با استفاده از آن به چالش بکشانند. این ویدیو Yanny/Laurel نام داشت.

اما چرا این دو واژه مغز بسیاری از کاربران را متلاشی کرد و سبب شد ساعت‌ها به یک کلیپ چهار ثانیه‌ای گوش بدهند؟ بر اساس گفته‌های متخصصان، Yanny و Laurel، به عنوان دو کلمه، زمان تلفظ و محتوای انرژی یکسانی دارند، به همین دلیل به جای یکدیگر شنیده می‌شوند. در واقع هیچ کلمه صحیحی در ویدیو از بین این دو وجود ندارد و نمی‌توان پاسخی درست برای سوال چالش پیدا کرد. به همین دلیل فقط مجموعه‌ای از فرکانس‌ها برای تفسیر به مغز فرستاده می‌شوند.

بر اساس یک نظریه، ذهن انسان یکی از این دو کلمه را انتخاب کرده و خود را درباره صحت پردازش صحیح آن قانع می‌کند، به همین دلیل در نهایت آن کلمه خاص را خواهید شنید. از طرفی تجربه قبلی و انتظار کلی که از ویدیو ممکن است داشته باشید، تاثیر زیادی روی چیزی که در نهایت می‌شنوید خواهد داشت. به عنوان دیگر فاکتورهای تاثیرگذار در برداشت یک کلمه از صوت بالا می‌توان به سن، شکل ظاهری گوش و حتی نوع اسپیکری که صدا از طریق آن پخش می‌شود اشاره کرد.

زن پیر یا جوان

فریب دادن ذهن

«همسر من یا مادر زنم» (My Wife and My Mother-in-Law)، یکی دیگر از افکت‌های توهم‌زایی است که قادر به فریب دادن ذهن انسان است. این افکت برای نخستین مرتبه، در انتهای قرن نوزدهم روی یک کارت پستال آلمانی ظاهر شد. داخل تصویر، چهره دو زن وجود دارد. زن جوان، سرش را دور شانه‌اش چرخانده و زن مسن، در حال نگاه مستقیم است.

دیدن زن جوان یا پیر در نخستین نگاه به تصویر، بر اساس تحقیقات، به سن شخص بستگی دارد. حتی بر اساس نظرسنجی‌هایی که تحت پلتفرم Mechanical Turk شرکت آمازون انجام شد، تاثیر سن در برداشت فرد از تصویر به وضوح مشخص شد. طبق این نظرسنجی‌ها، افراد جوان‌تر، اغلب چهره زن جوان را می‌بینند و افراد دارای سن بالا، در نگاه اول متوجه حضور یک زن مسن داخل تصویر می‌شوند.

محققان از افراد شرکت‌کننده خواسته بودند سن تقریبی فردی که داخل عکس مشاهده می‌کنند را حدس بزنند. هر چه سن شرکت‌کننده پایین‌تر بود، سن پایین‌تری را برای زن جوان اعلام می‌کرد. تعصب روی سن خود، از جمله دلایلی است که روی این وهم تاثیر می‌گذارد. انسان‌ها، چهره‌های نزدیک به سنی که خود در آن قرار دارند را بهتر پردازش می‌کنند. علت این دیدگاه می‌تواند نگاه منفی مردم نسبت به مقوله افزایش سن باشد.

بررسی 11 سوال بی‌پاسخ درباره ماده تاریک ؛ حقیقت اسرارآمیزترین ماده کائنات چیست؟

ماده تاریک ، اسرارآمیزترین ماده در سرتاسر کائنات محسوب شده و گفته می‌شود کنترل همه کهکشان‌ها، ستاره‌‌ها و سیاره‌ها، در دستان آن قرار دارد. در این مطلب 11 پرسش بی‌جوابی که درباره ماده تاریک وجود دارند را بررسی خواهیم کرد.

در سال 1930، یک ستاره‌شناس سوئیسی با نام فریتس تسوئیکی (Fritz Zwicky) دریافت کهکشان‌های واقع در یک ابر خوشه بسیار دور، مشغول گردش به دور یکدیگر با سرعتی بیشتر از حد مورد انتظار هستند. در واقع سرعت گردش این کهکشان‌ها به دور یکدیگر، با در نظر گرفتن توده و جرم قابل مشاهده آن‌ها، بیشتر تلقی می‌شد. این موضوع سبب شد فریتس تسوئیکی فرضیه وجود یک ماده غیر قابل مشاهده را مطرح کند. ماده تاریک (Dark Matter) نامی است که در نهایت برای آن برگزیده شد. به عقیده وی، ماده‌ای ناشناس به وسیله اعمال گرانش روی کهکشان‌ها، سبب افزایش سرعت گردش آن‌ها می‌شود.

ماده تاریک و اسرار آن

از آن زمان به بعد، مطالعات بیشتری صورت گرفت و مشخص شد این ماده اسرارآمیز در سرتاسر کیهان وجود دارد. طبق تحقیقات، فروانی ماده تاریک در مقایسه با ماده‌ای که اشیای عادی همچون ستاره‌ها، سیارات و حتی انسان‌ها را ساخته، شش برابر بیشتر است! اگرچه دانشمندان به وجود ماده‌ای اسرارآمیز و بسیار پرحجم در سرتاسر کائنات پی برده و در موجودیت آن شکی ندارند، اما همچنان سوالات زیادی درباره آن در سرشان می‌چرخد، سوالاتی که متاسفانه هیچ پاسخی برای آن‌ها وجود ندارد! ماده سیاه با وجود در بر گرفتن کل کیهان و داشتن حجمی بیشتر از تمام مواد موجود در سرتاسر کائنات، هنوز اسرارآمیز و ناشناخته باقی مانده است!

ماده تاریک چیست؟

نکته بسیار عجیب درباره ماده تاریک این است که دانشمندان به وجود چنین ماده‌ای اعتراف کرده و در موجودیت آن شکی ندارند، اما نمی‌توانند چیستی و حقیقت آن را تشریح کنند! برخی دانشمندان حدس می‌زنند جرم گمشده در جهان، از ستاره‌های کم نور و سیاه چاله‌ها ایجاد شده است. البته بر اساس گفته‌های دان لینکن (Don Lincoln)، فیزیک‌دان آزمایشگاه Fermilab، طبق مشاهده‌های دقیق، ارتباط چندانی بین چنین اشیایی و ماده سیاه یافت نشده است.

ماده تاریک

در حال حاضر، تنها فرضیه پذیرفته شده درباره حقیقت ماده تاریک، تشکیل شدن آن از یک ذره فرضی با نام Weakly Interacting Massive Particle (ذره عظیم تعاملی ضعیف) است که به طور خلاصه، WIMP نامیده می‌شود. بر اساس توضیحات دان لینکن، این ذره شبیه به نوترون عمل می‌کند، با این تفاوت که در مقایسه با یک پروتون، بین ده تا صد برابر سنگین‌تر است. هر فرضیه‌ جدید مطرح شده درباره ماده تاریک، سوالات بی‌پاسخ جدیدتری درباره آن ایجاد می‌کند!

آیا قادر به آشکار ساختن ماده سیاه هستیم؟

اگر ماده تاریک از ذرات WIMP ایجاد شده است، آن‌ها می‌بایست همه جا در اطراف ما، به صورت نامرئی و به سختی قابل تشخیص، وجود داشته باشند. پس چرا با وجود احاطه شدن توسط این ذرات، قادر به یافتنشان نیستیم؟ اگرچه WIMP با دیگر مواد متداول تعامل زیادی ندارد، اما همیشه می‌توان شانسی برای برخورد یک ذره انرژی تاریک با یک ذره عادی همچون پروتون یا الکترون حین سفر آن در طول فضای بی‌انتها، قائل شد.

ماده تاریک

دانشمندان به منظور مطالعه روی تعداد زیادی از ذرات عادی، در عمق زمین، آزمایش‌های بسیار زیادی انجام داده‌اند. در این آزمایش‌ها تلاش می‌شود به وسیله محافظت ذرات، از تداخل تابش جلوگیری شده و شرایط برخورد یک ذره ماده تاریک با یک ذره ماده عادی هچون پروتون یا الکترون شبیه‌سازی شود. مشکل اینجاست که بعد از چندین دهه تحقیق، هیچ کدام یک از ردیاب‌های طراحی شده دستاوردی نداشته‌‌اند. آخرین آزمایش درباره ماده تاریک به پروژه کشور چین با نام PandaX مربوط می‌شود که نتیجه آن نیز عدم کشف ماده WIMP بوده است.

بر اساس گفته‌های های-بو یو (Hai-Bo Yu)، فیزیک‌دان دانشگاه کالیفرنیا، به نظر می‌رسد ذرات تشکیل‌دهنده ماده سیاه، از ابعادی که دانشمندان برای یک WIMP قائل شده‌اند بسیار کوچک‌تر بوده یا ساختارشان به حدی پیچیده است که مطالعه روی آن‌ها را دشوار می‌کند.

آیا ماده تاریک از ذرات جزئی‌تر بیشتری ساخته شده است؟

هر سوال بی‌پاسخ مربوط به ماده تاریک، چندین سوال بی‌جواب دیگر را در دل دارد. به عنوان نمونه، آیا اصلا بررسی WIMP به تنهایی کار درستی است؟ شاید ماده سیاه همانند دیگر ماده‌های موجود در طبیعت، از چندین ذره کوچکتر ایجاد شده است و در واقع بیشتر از یک قسمت دارد. ماده‌های متداول از ذرات متفاوتی همچون پروتون و الکترون ایجاد شده‌اند. دانشمندان طی سال‌های اخیر، به وجود ذرات زیر اتمی دیگری در ماده همچون نوترون و پیون نیز پی برده‌اند.

ماده تاریک

اما دانشمندان درباره ساختار ماده تاریک، که 85 درصد کل ماده‌های موجود در کائنات را تشکیل می‌دهد، تردید داشته و تصور می‌کنند ممکن است این ماده نیز دارای چندین ذره باشد. بر اساس گفته‌های آندری کتز (Andrey Katz)، فیزیک‌دان دانشگاه هاروارد، هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برای مطرح کردن فرضیه‌ ایجاد شدن ماده تاریک تنها از یک ذره، وجود ندارد.

به عقیده آندری کتز، ممکن است پروتون‌های ماده سیاه با الکترون‌های آن، در ساختاری کنار هم قرار داشته و اتم‌های منحصربه‌فرد این ماده را تشکیل بدهند. با توجه به متفاوت بودن ماده تاریک نسبت به ماده‌ای که همه می‌شناسیم، بدون شک ذرات زیر اتمی آن (در صورت وجود) خواصی منحصربه‌فرد دارند، اما در صورت حقیقی بودن این فرضیه، روی هم رفته، ساختار یکسانی در سرتاسر کیهان برقرار است، چرا که ماده تاریک نیز از ذرات کوچکی (اتم) تشکیل شده که خود آن‌ها، در بر دارنده ذرات کوچکتری (زیر اتمی) هستند. متاسفانه دانشمندان طی چند سال اخیر، موفق به تایید یا رد این فرضیه نشده‌اند.

آیا نیروهای تاریک وجود دارند؟

در کنار چندین ذره (احتمالی) تشکیل‌دهنده ماده تاریک، نظریه‌ای درباره وجود نیروهایی شبیه به نیروهای درونی موجود در ماده عادی داخل ماده سیاه، مطرح شده است. برخی دانشمندان در جستجوی فوتون‌های تاریک هستند که احتمالا حقیقتی شبیه به فوتون‌های رد و بدل شده بین ذرات عادی دارند. این جابه‌جایی فوتون‌ها، نیروی الکترومغناطیسی را به وجود می‌آورد. تفاوت این فرآیند داخل ماده تاریک این است که نیروی حاصل از آن، فقط توسط ذره‌های تشکیل‌دهنده همین ماده احساس می‌شود.

ماده تاریک

دانشمندان ایتالیایی به منظور یافتن پاسخ این سوال، آزمایشی برای تاباندن پرتویی از الکترون‌ و پاد ذره‌ آن با نام پوزیترون داخل یک الماس را شروع کردند. اگر فوتون‌های تاریک وجود داشته باشند، جفت حاصل از الکترون و پوزیترون می‌تواند یکی از عجیب‌ترین ذره‌های منتقل‌کننده نیرو را از بین برده یا به وجود بیاورد! به این ترتیب، پنجره‌ای جدید به روی دانشمندان باز شده و از اسرار تازه‌ای پرده‌برداری خواهد شد.

آیا ماده تاریک از اکسیون ایجاد شده است؟

همراه با کاهش علاقه فیزیک‌دان‌ها به ذرات WIMP، ذرات فرضی جدید متعلق به ماده تاریک محبوبیت پیدا می‌کنند. یکی از ذرات فرضی که توجه فیزیک‌دان‌های زیادی را به خود جلب کرده است، اکسیون (Axion) محسوب می‌شود. برخلاف WIMP، یک اکسیون فوق‌العاده سبک بوده و حجم بسیار بسیار کمتری نسبت به پروتون دارد. طی چند سال اخیر، آزمایش‌هایی برای کسب اطلاعات بیشتر درباره اکسیون انجام شده است.

ماده تاریک

بر اساس شبیه‌سازی‌های کامپیوتری اخیر، احتمال شباهت اکسیون‌ها به اشیایی همانند ستاره‌ها افزایش پیدا کرده است. به همین دلیل آن‌ها قادر هستند تشعشعاتی قابل کشف از خود ساطع کنند. این تشعشعات تقریبا به پدیده مرموز Fast-Radio Burst شباهت دارند. ذره اکسیون فاقد بار الکتریکی بوده و چرخشی ندارد.

خواص ماده تاریک چیست؟

ستاره شناسان، ماده تاریک را از طریق تعامل‌های گرانشی آن با ماده عادی کشف کردند، به همین دلیل آن‌ها، این نوع تعامل را اصلی‌ترین روش انرژی تاریک به منظور نمایش حضور خود در سرتاسر کائنات می‌دانند. اما در زمان تلاش برای فهم حقیقت و طبیعت واقعی ماده تاریک، دانشمندان به در بسته می‌رسند. بر اساس برخی نظریه‌ها، ذره‌های تشکیل‌دهنده این ماده، پاد ذره‌های خود نیز محسوب می‌شوند! به همین دلیل دو ذره انرژی تاریک در صورت ملاقات، یکدیگر را از بین می‌برند!

از سال 2011، یک آزمایش در ایستگاه فضایی بین‌المللی با نام The Alpha Magnetic Spectrometer (AMS) آغاز شده تا بلکه دانشمندان به نشانه‌هایی درباره این فرضیه نابودی در اثر برخورد ذره‌های یکسان با یکدیگر برسند. از زمان آغاز تحقیق، تا امروز صدها هزار رویداد مشاهده شده است. ستاره شناسان هنوز درباره ارتباط این اتفاق با ماده تاریک مطمئن نیستند، اما برای پی بردن به حقیقت ماده تاریک، آزمایش AMS را ادامه می‌دهند.

آیا ماده تاریک در همه کهکشان‌ها وجود دارد؟

با توجه به وزن بسیار بیشتر ماده تاریک در مقایسه با ماده عادی، گفته می‌شود این ماده، نیروی کنترل‌کننده کائنات بوده و مدیریت ساختارهای بسیار بزرگ همچون کهکشان‌ها و خوشه‌های کهشکانی را عهده‌دار است. با توجه به نحوه کشف ماده تاریک که در ابتدای مطلب به آن اشاره کردیم، این موضوع عجیب نیست، مگر این که بدانید دانشمندان در سال 2018، کهکشانی با نام NGC 1052-DF2 کشف کردند که به نظر می‌رسد تقریبا هیچ ماده تاریکی در آن وجود ندارد!

ماده تاریک

بر اساس گفته‌های پیتر وان داکم (Pieter van Dokkum) از دانشگاه ییل آمریکا، به نظر می‌رسد وجود ماده سیاه به منظور تشکیل شدن یک کهکشان ضروری نیست. در تابستان سال 2018، یک تیم تحقیقاتی بر اساس یک سری آنالیز نشان داد تیم پیتر وان داکم در اندازه‌گیری فاصله کهکشان NGC 1052-DF2 دچار خطا شده است، به همین دلیل ماده قابل رویت آن، به مراتب کم نورتر و سبک‌تر از آن چه دانشمندان برای نخستین مرتبه رویت کردند، بوده است. پس در واقعیت بخش عظیمی از حجم این کهکشان را نیز ماده تاریک تشکیل می‌دهد.

از نتایج DAMA/LIBRA چه خبر؟

یکی از رازهای حل نشده مربوط به ذرات فیزیکی، به نتایج معمایی و پیچیده آزمایش DAMA/LIBRA مربوط می‌شود. در این پروژه، یک ردیاب در اعماق یک معدن در کوه‌های گران ساسو ایتالیا واقع شده و با استفاده از آن درباره نوسانات دوره‌ای درون ذره‌های ماده تاریک مطالعاتی انجام می‌شود.

ماده تاریک

این نوسانات ممکن است با گردش زمین به دور خورشید و همزمان با پرواز ذرات از میان جریان کهکشانی ماده تاریک، که منظومه شمسی را احاطه کرده است، افزایش پیدا کند. این جربان، باد ماده تاریک نامیده می‌شود. از سال 1997، دانشمندان مدعی مشاهده سیگنال‌های مربوط به این باد از طریق ردیاب DAMA/LIBRA شده‌اند، هر چند هیچ آزمایش دیگری، چنین دستاوردی نداشته است.

آیا ماده تاریک دارای شارژ الکتریکی است؟

یک سیگنال از آغاز زمان، دانشمندان را به مطرح کردن فرضیه وجود یک شارژ الکتریکی در ماده تاریک وادار کرده است. تشعشعاتی با طول موج 21 سانتی‌متر، توسط یک سری ستاره در ابتدای خلقت کیهان ساطع شد. زمان این رویداد، 180 میلیون سال بعد از بیگ بنگ تخمین زده شده است. این تشعشعات در ادامه توسط هیدروژن سردی که در آن زمان در اطراف کیهان وجود داشت، جذب شدند.

ماده تاریک

وقتی وجود چنین تشعشعاتی در ابتدای سال میلادی گذشته توسط دانشمندان کشف شد، بر اساس نشانه‌های آن، مشخص شد هیدروژن جذب‌کننده آن در مقایسه با چیزی که دانشمندان تصور می‌کردند بسیار سردتر بوده است. بر اساس فرضیه‌ متخصص فیزیک نجومی دانشگاه هاروارد، جولین مینیوز (Julian Muñoz)، ماده تاریک به واسطه شارژ الکتریکی آن، گرمای تمام هیدروژن فراگیرنده کائنات را تخلیه کرد، درست شبیه به یخ‌هایی که درون لیموناد قرار دارند.

آیا ذرات عادی می‌توانند به ماده تاریک تنزل پیدا کنند؟

نوترون‌ها، یکی از ذرات ماده با عمر محدود هستند. بعد از حدود 14 دقیقه، یک نوترون، به یک پروتون، یک الکترون و یک نوترینو واپاشیده می‌شود. اما بر اساس دو آزمایش متفاوت، طول عمرهای گوناگونی برای این فرآیند واپاشی به دست آمد، به طوری که اختلافی 9 ثانیه‌ای بین آ‌ن‌ها وجود داشت.

ماده تاریک

ابتدای سال 2018، فیریک‌دان‌ها پیشنهاد کردند اگر یک درصد از زمان، برخی نوترون‌ها به ذرات تشکیل‌دهنده ماده تاریک واپاشیده شوند، یک نوع نابه‌سامانی پدید خواهد آمد. کریستوفر موریس (Christopher Morris) در آزمایشگاه Los Alamos National، به همراه تیم خود برای دریافت سیگنال‌هایی از ماده تاریک، نوترون‌ها را با دقت مورد تحقیق قرار داد، اما هیچ چیز خاصی رویت نشد. به عقیده آن‌ها، انواع دیگری از واپاشی ممکن است وجود داشته باشند که هنوز قادر به کشف آن‌ها نبوده‌ایم.

آیا ماده تاریک واقعا وجود دارد؟

ماده تاریک اسرارآمیزتر از چیزی است که تصور می‌کنید. گفته می‌شود این ماده، بیش از 85 درصد کل کائنات را تشکیل می‌دهد، اما قادر به رویت آن نبوده و حتی از ماهیت، حقیقت، طبیعت و ساختار آن بی‌اطلاع هستیم! با توجه به مشکلاتی که دانشمندان در مسیر اثبات فرضیه‌های درباره ماده سیاه به آن برخورد کرده‌اند، یک سوال اساسی پدید می‌آید؛ آیا این ماده واقعا وجود دارد؟

ماده تاریک

برای سال‌های متمادی، تعداد کمی از فیزیک‌دان‌ها پیشنهاد داده‌اند احتمالا نظریه‌های ما درباره گرانش اشتباه بوده‌اند، به همین دلیل نیروهای بنیادی در سطح وسیع، متفاوت‌تر از آن چه تا امروز تصور می‌شد رفتار می‌کنند. بر اساس این ادعا مدل MOND مطرح شده و وجود ماده تاریک رد می‌شود. طبق این دیدگاه، سرعت بسیار بالای ستاره‌ها و کهکشان‌ها که بیشتر از مقدار طبیعی و مورد انتظار است، از رفتار عجیب نیروی گرانش در ابعاد وسیع حاصل می‌شود.

سازمان فضایی روسیه در سال 2031 فضانورد به ماه اعزام می‌کند

اعزام فضانورد به ماه


سازمان فضایی روسیه قصد دارد در سال 2031 و 2032 طی دو ماموریت فضانورد به ماه اعزام کند. فضانوردان روسی که به ماه سفر خواهند کرد در کنار فعالیت‌های عادی خود وظیفه دارند دستورهای آکادمی علوم روسیه را نیز انجام دهند.

در سال 1969 برای نخستین بار نیل آرمسترانگ در ماموریت آپولو 11 روی ماه فرود آمد که به واسطه آن سال‌ها آمریکا این رویداد را مظهری از برتری قدرت خود نسبت به روسیه می‌دانست، اما حالا کشور روسیه قصد دارد در سال 2031 برای نخستین بار در تاریخ فضانوردی خود، فضانورد به ماه اعزام کند. فضانوردان روسی که به ماه سفر خواهند کرد در کنار فعالیت‌های خود وظیفه دارند دستورهای آکادمی علوم روسیه را نیز انجام دهند.

فضانورد به ماه

برنامه فضایی اعزام فضانورد به ماه

روسیه علاوه بر این‌که در سال 2031 فضانورد به ماه می‌فرستد، قصد دارد در سال 2032 نیز به همراه یک ماه‌پیما گروه دیگری از فضانوردان را به ماه بفرستد تا بتوانند این ماه پیمای روسی را روی سطح ماه آزمایش کنند. بر اساس اعلام سازمان فضایی روسیه، فضانوردان با استفاده از این ماه پیما می‌توانند مسافت‌های زیادی را بر سطح ماه بپیمایند و به راحتی سطح آن را بررسی کنند. همچنین روسیه قصد دارد در سال 2034 یک مقر پیشرفته را در ماه بسازد که در سال 2035 به بهره‌برداری می‌رسد. اخیرا ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه از تکمیل شدن فضاپیمای Federatsiya خبر داد که در کنار آن مراحل ساخت موشکی مخصوص برای اعزام فضانورد به ماه نیز به زودی شروع می‌شود.