تداوم فعالیت مغزی انسان پس از تشخیص مرگ کامل

تداوم فعالیت مغزی انسان پس از اعلام مرگ کامل یک بیمار منجر به سردرگمی پزشکان شد. پدیده ای که آنها نمی توانستند برای آن دلیل علمی عنوان کنند.
تداوم فعالیت مغزی انسان در بیماری در یکی از مراکز درمانی کشور کانادا، پزشکان را مبهوت خود ساخت. پس از آنکه علائم حیاتی به طور کامل در این بیمار از بین رفت، پزشکان تجهیزات پزشکی را از وی جداکردند، اما در کمال ناباوری متوجه شدند که ده دقیقه پس از تشخیص مرگ، مغز بیمار همچنان فعال بوده است.

در واقع مرگ بیمار از لحاظ پزشکی تایید شده بود، اما چرا مغز وی همچنان زنده بود و آیا امواج ساطع شده از مغز بیمار به معنای زنده بودن وی بود؟ تمامی نشانه های مرگ در بیمار یاد شده بروز کرده بود، از جمله مردمک چشم غیر فعال و فقدان ضربان، اما با این وجود بیمار یاد شده به مدت ۱۰ دقیقه امواج دلتا را از طریق مغز خود به بیرون ارسال می کرد.

این امواج همان موج هایی هستند که مغز انسان در زمان خواب کامل و عمیق از خود ساطع می کند. پزشکان کانادایی همچنین دریافتند که مرگ برای هر بیمار یک تجربه متفاوت خواهد بود و شباهت های کمی بین تجربه مرگ در هر یک از آنها وجود دارد. در واقع بیماران قبل از مرگ و در زمان مرگ تجارب متفاوتی دارند.
پزشکان کانادایی هیچ دلیل علمی برای توجیه تداوم فعالیت مغزی انسان نداشتند. آنها نمی توانستند تدوام ۱۰ دقیقه ای فعالیت مغز را توجیه کنند، آن هم در حالی که قلب کاملا از کار افتاده بود. بر همین اساس این امر را به اشتباهات رخ داده نسبت دادند.

این در حالی بود که هیچ یک از تجهیزات پزشکی دچار نقص فنی نبوده و همه بدرستی کار می کردند و اشتباهی رخ نداده بود. در تصویر زیر اسکن مغزی مربوط به چهار بیمار کانادایی در زمان مرگ را مشاهده می کنیم، یعنی زمانی که قلب به طور کامل توقف کرده است.

تداوم فعالیت مغزی انسان پس از مرگ

تداوم فعالیت مغزی انسان

در تصویر اسکن فوق این رنگ زرد است که برای ما اهمیت دارد که نشان دهنده فعالیت مغزی است. فعالیت مغزی در سه بیمار از چهار بیمار یاد شده قبل از توقف کامل قلب از بین می رود. اما به دلایلی بیمار چهارم نشانه هایی از ساطع شدن امواج دلتا به مدت ۱۰ دقیقه و ۳۸ ثانیه را نشان می دهد یعنی ۱۰ دقیقه پس از توقف کامل فعالیت قلب، مغز همچنان امواج دلتا را از خود ارسال می کند.

پژوهشگران کانادایی همچنین قصد داشتند تا در جریان آزمایشات خود دریابند که آیا پدیده ای به نام امواج مرگ در بیماران در حال احتضار رخ می دهد یا خیر. این بدان دلیل بود که در سال ۲۰۱۱ تیمی از محققان، فعالیت های مغزی را در موش در حال مرگ مشاهده کردند. در واقع یک دقیقه پس از آنکه سر موش را از بدن جدا کرده بودند امواج موسوم به امواج مرگ از مغز او ساطع می شد.

در واقع پس از قطع سر موش، به مدت یک دقیقه امواج مغزی یاد شده از مغز موش ساطع شد که آخرین فعالیت موجود زنده در مرز بین مرگ و زندگی بود. اما تیم محققان کانادایی چنین پدیده ای را در خصوص انسان در حال مرگ مشاهده نکردند.

کاوشگر هایابوسا ۲ و عکس های کلوز آپ از سیارک ریگو

کاوشگر هایابوسا ۲ محصولی از کشور ژاپن است. ژاپن با هایابوسا ۲ قدرت فناوری خود در حوزه هوا فضا را به رخ تمام دنیا کشید. این کاوشگر با گرفتن عکس های کلوز آپ یا نمای نزدیک از سیارک ریگو، مشاهده سطح این سیارک با وضوح بالا را برای دانشمندان فراهم کرد.

کاوشگر هایابوسا ۲ یک شاهکار فناوری و در واقع یک فضاپیمای بدون سرنشین است که هدف از ساخت آن مطالعه بر روی سیارک ریگو بوده است. این کاوشگر را هایابوسا ۲ نامیده اند که در زبان ژاپنی به نوعی شاهین اطلاق می شود که برای شکار ابتدا بر فراز طعمه پرواز می کند و به یکباره و با یک حمله برق آسا بر روی طعمه خود فرود می آید.

قرار بود هایابوسا ۲ نیز همین کار را انجام دهد. این کاوشگر چند روز گذشته و پس از یک سفر طولانی به سیارک ریگو رسید که در فاصله تقریبی ۲۸۰ میلیون کیلومتری زمین قرار دارد. قرار است این کاوشگر طی یک سال و نیم پیش رو، برای ۳ بار متوالی از سیارک نمونه برداری کند. کاوشگر هایابوسا ۲ در دسامبر سال ۲۰۱۴ به فضا ارسال شده و قرار است تا پایان سال ۲۰۲۰ به زمین بازگردد.

کاوشگر هایابوسا ۲ و کلوز آپ های منحصر بفرد

اخیرا کاوشگر هایابوسا ۲ از سیارک هدف خود عکس نمای نزدیک گرفته است. در واقع کاوشگر هایابوسا ۲ در آخرین اقدام خود موفق شد عکس های نمای نزدیک از سیارک هدف خود بگیرد که از وضح و شفافیت بسیار بالایی برخوردارند. شفافیت عالی و رزولوشن بالای این عکس ها باعث شده تا کارشناسان ژاپنی ادعا کنند که تاکنون عکس هایی با چنین رزلووشن بالایی از هیچ سیارکی گرفته نشده است.

اکثر علاقمندان به نجوم با سیارک ریگو آشنا هستند، این سیارک اخیر بیشتر از هر زمان دیگری مورد توجه رسانه ها قرار گرفته است، زیرا سیارک ریگو  هدف برنامه مطالعاتی هوا فضای ژاپنی ها بوده و اخیر نیز با نزدیک شدن کاوشگر فضایی این کشور به سیارک یاد شده، بیشتر از هر زمان دیگر مورد توجه قرا گرفته است.

قرار است کاوشگر هایابوسا ۲ از این سیارک نمونه برداری کند و در نهایت این نمونه ها را به زمین ارسال نماید. به احتمال زیاد نمونه های یاد شده در ماه دسامبر سال ۲۰۲۰ به زمین خواهند رسید.

کاوشگر هایابوسا ۲ قبلا نیز عکس های مختلفی از سیارک ریگو به ثبت رسانده بود، اما همه آنها از فاصله دور گرفته شده بودند. عکسی که اخیرا کاوشگر هایابوسا ۲ به ثبت رسانده جزئیات بافت این سیارک را با دقت بیشتری نشان می دهد.

سیارک ریگو - کاوشگر هایابوسا 2

با کیفیت ترین عکس گرفته شده از سیارک ریگو تا این لحظه

وضوح تصویر به قدری بالاست که بیننده احساس می کند بر فراز این سیارک و از فاصله نزدیک در حال پرواز است و قادر می باشد همه جزییات این سیارک را مشاهده کند. بافت و ساختار سطحی این سیارک کاملا قابل مشاهده است و می توان صخره های روی آن را به راحتی مشاهده کرد.

کاوشگر هایابوسا ۲ می بایست دو سطح نورد را بر روی این سیارک پیاده کند. دوربین این کاوشگر تصاویر ر ا زمانی ثبت کرد که قصد داشت سطح نورد MINERVA-II1 را بر روی این سیارک پیاده سازی کند و لذا فاصله بسیار نزدیکی با سیارک داشت.

کاوشگر هایابوسا ۲ و راز منشا آب

کاوشگر هایابوسا ۲ مجهز به تجهیزات علمی پیشرفته است. این کاوشگر می تواند نمونه های مختلف برای آنالیزهای آتی جمع آوری کند، اما با جمع آوری این نمونه ها و آنالیز آنها قصد دارد کدام ابهام را از بین ببرد و یا پاسخگوی کدامیک از سوالات اخترشناسان و پژوهشگران باشد؟

به نظر می رسد کارشناسان و محققان درگیر در ماموریت کاوشگر هایابوسا بدنبال منشا آب و مواد ارگانیک هستند. آب و مواد ارگانیک بر روی زمین وجود دارد، اما دانشمندان معتقدند که این دو از جایی دیگر به زمین منتقل شده اند و لذا منشا آنها جایی دیگر است.

کاوشگر هایابوسا ۲، سیارک ریگو را در ماه دسامبر سال ۲۰۱۹ ترک خواهد کرد و یک سال پس از آن بر روی زمین خواهد بود و نمونه ها را در اختیار پژوهشگران تشنه ای قرار خواهد داد که سالهاست منتظر رسیدن محموله ارزشمند خود از فضا هستند.

طلسم جادویی مصر باستان رمز گشایی شد

طلسم جادویی متعلق به مصر باستان در نهایت رمزگشایی شده و بخشی از رموز آن آشکار گردید. این طلسم جادویی بر روی یک پاپیروس نقش بسته است.

بر روی این پاپیروس دو موجود شبیه به پرنده را مشاهده می کنیم. از سویی طلسم جادویی یاد شده در واقع شامل اورادی می شود که به زبان کوپتیک به نگارش درآمده است. این زبان از زبان های مصری قدیم است که از الفبای یونانی بهره می برد.

نوشتارهای کوپتیکی را در اطراف شمایل موجود در این پاپیروس می توان مشاهده کرد. کارشناسان شک نداشتند که این پاپیروس در واقع یک طلسم جادویی است، اما رمز و راز آن را کشف نکرده بودند. در این پاپیروس دو موجودی که به پرنده شبیه هستند با استفاده از خطوطی به هم وصل شده اند. آنالیز این تصاویر و نوشتارها در نهایت کارشناسان را به یک نتیجه رساند؛ اینکه این طلسم جادویی  در واقع طلسمی برای حل چالش های عشقی است.

این طلسم جادویی  متعلق به  هزار و ۳۰۰ سال پیش است، یعنی زمانیکه آیین مسیحیت در مصر بشدت در حال گسترش بود. بر روی این طلسم جادویی شاهد هستیم که پرنده سمت چپ قصد دارد منقار خود را در منقار پرنده سمت راست فرو کند. از سویی مشاهده می کنیم که میخی در سر پرنده سمت راست فرو رفته است. هر دو این موجودات پرنده مانند توسط دستانی کشیده شده محاصره شده اند.

این دو پرنده به هم وصل شده اند و احتمالا وسیله ای که آنها با آن به هم متصل شده اند یک زنجیر و یا یک تکه پارچه باشد. موجود سمت راست دو گوش و یا شاید بتوان گفت دو شاخ دارد. بدن آنها در  قمست جلو پوشیده از چیزی شبیه به پر و یا فلس است. اینکه این دو پرنده از لحاظ اندام با یکدیگر فرق دارند به معنای تفاوت جنسیتی بین مرد و زن است.

به نظر می رسد پرنده سمت راست نماد جنس مونث و سمت چپ سمبل جنس مذکر باشد. اطراف این شمایل همان طور که گفته شد توسط نوشته های کوپتیکی محاصره شده است. بخش زیادی از نوشتار پاک شده و آنچه باقی مانده چندان مفهوم نیست. ترجمه این نوشتار به این صورت است؛ “من تو را صدا می زنم ای خدای بنی اسرائیل”.

چند جمله دیگر نیز رمز گشایی شده از جمله اینکه؛” تو ذوب خواهی شد” و نیز “همه فرزندان آدم”. در اینجا منظور از آدم، حضرت آدم است که به همراه همسرش حوا در باغ عدن زندگی می کرد، و در نهایت از بهشت اخراج شد. در این پاپیروس همچنین اشاره ای به نام آهیتوفل شده است، فردی که به حضرت داوود خیانت کرد.

طلسم جادویی به چه کاری می آمد؟

طلسم جادویی مصر باستان

این پاپیروس بخشی از یک متن بزرگتر بوده و یا شاید هم بخشی از یک جزوه بوده که توسط جادوگران آن عصر مورد استفاده قرار می گرفته است. به یقین تصویر موجود بر روی این پاپیروس می توانسته مشتریان طلسم جادویی را تحت تاثیر قرار دهد و در واقع آنها مسحور طراحی عجیب بر روی این طلسم جادویی می شدند.

ناقص بودن این پاپیروس باعث شده است تا نتوان با قطعیت در خصوص استفاده واقعی این طلسم جاویی نظر داد. اما محتمل ترین تحلیل حال حاضر تاکید دارد که این طلسم جادویی دارای کاربردهایی در زمینه عشق و ازدواج بوده است.

در چنین زمینه هایی و یا در شرایطی که مثلث های عشقی شکل می گیرد، آدمها برای رسیدن به اهدافشان رو به سوی جادو می آوردند. به هر حال از این طلسم جادویی استفاده می شده تا بتوان دیگران را به شکل نامحسوس کنترل کرد.

از نظر کارشناسان، در مصر آن زمان، موارد عدیده ای وجود داشته که در آن مخالفت های خانوادگی مانع از رسیدن عشاق به یکدیگر شده و آنها نیز از طریق طلسم های جادویی از این دست سعی در رفع مشکل داشته اند.

منشا اسرار آمیز طلسم جادویی

پاپیروس طلسم جادویی در حال حاضر در دانشگاه ماکواری در سیدنی استرالیا قرار دارد، اما هیچ کس نمی داند که این پاپیروس چطور سر از این دانشگاه درآورده است و از سویی هیچ سابقه ای در خصوص خرید این پاپیروس و یا اهدا آن وجود ندارد.

دانشگاه یاد شده مجموعه عظیمی از پاپیروس ها را جمع آوری کرده است که یا آنها را خریداری نموده و یا به دانشگاه اهدا شده اند. تعداد پاپیروس های این دانشگاه شامل ۹۰۰ پاپیروس ارزشمند می شود.

به هر حال این دانشگاه تا سال ۲۰۰۷ مبادرت به خرید پاپیروس می کرده است، اما از آن زمان خرید و یا قبول پاپیروس های اهدایی را متوقف کرده است. با این وجود هیچ سابقه ای از اینکه پاپیروس طلسم جادویی چگونه به این دانشگاه ورود کرده، وجود ندارد.

کارشناسان معتقدند انتشار این پاپیروس ها باعث تحریک مهاجمان مقابر می شود تا دست به غارت باقی مانده آثار موجود در مقابر به منظور کسب در آمد بزنند و لذا بسیاری از پاپیروس های این دانشگاه هنوز منتشر نشده اند.

 بقایای حادثه رازول توسط دولت آمریکا مصادره می شود!

بقایای حادثه رازول توسط یکی از دفاتر ایالات متحده در شهر رازول مصادره می شود، اقدامی که به نظر می رسد هدف از آن جلوگیری از افشا اسرار حادثه رازول است.

سال ۱۹۴۷ است، مردم در شهر رازول نیومکزیکو مشغول انجام کارهای روزانه خود هستند. همه چیز عادی است. شهر رازول وسعت چندانی ندارد و بی سر و صدا و تا حدودی بیایانی است. یک روز عادی در ماه جولای. اما به ناگاه همه چیز تغییر می کند و ترس و حیرت بر شهر حکمفرما می شود.

شی نقره ای رنگ از آسمان به سمت زمین در حرکت است و با همان سرعت با زمین برخورد می کند. شی نقره ای رنگ متلاشی شده و این واقعه به سرعت به دولت گزارش داده می شود.

همه جا صحبت از سقوط  یک بشقاب پرنده است. موضوع آنقدر جدی می شود که یکی از روزنامه های رسمی با هیجان خبر پیدا شدن بشقاب پرنده را چاپ می کند. در حالیکه کل کشور آمریکا ساعات پرالتهابی را می گذراند، دولت در نهایت اعلام می کند که شی مورد نظر تنها یک بالون هواشناسی بوده است.

هنوز هم با گذشت بیشتر از نیم قرن، افراد زیادی به دنبال کشف آنچیزی هستند که در رازول اتفاق افتاد. آنها می خواهند پرده از راز رازول بردارند.

بر می گریدم به سال ۲۰۱۱. در این سال فردی موفق به کشف قطعات عجیبی در رازول شد.  دقیقا در همان جایی که زمانی ادعا می شد که بشقاب پرنده ای در آنجا سقوط کرده است. فرد یاد شده قطعات فلزی اسرار آمیز کشف شده را به آزمایشگاه های مختلف برد و  همه  آنها در نهایت به یک نتیجه رسیدند؛ این قطعات فلزی ساخته دست بشر نیست و بر روی زمین ساخته نشده است.

فراموش نکنیم که برای بسیاری واقعه رازول هنوز به قوت خود باقی بود و پس از این واقعه بود که واژه های بمانند یوفولوژی وارد فرهنگ لغت شد و نظریات متعددی در خصوص فرازمینی ها و بشقاب پرنده ها شگل گرفت که برخی، آنها را واقعی و برخی دیگر تنها توهماتی ساخته تخیل بشر عنوان کردند.

با وجود تلاش های دولت آمریکا برای زمینی جلوه دادن واقعه رازول، باز هم میلیونها نفر  در سراسر کره زمین این واقعه را به فرازمینی ها نسبت داند. از آن زمان افراد بسیاری مدعی شدند که قطعاتی از بشقاب پرنده ساقط شده در رازول را کشف کرده ا ند و همه آنها مدعی هستند که قطعات کشف شده بخشی از کشتی فضایی فرازمینی هاست که با زمین برخورد کرده است.

بقایای حادثه رازول که توسط فرانک کیملر کشف شد

فردی که در بالا به  آن اشاره شد و در سال ۲۰۱۱ موفق به کشف قطعاتی از بقایای حادثه رازول شده بود فرانک کیملر نام داشت. او معلم زمین شناسی در انستیتوی نظامی نیومکزیکو در شهر رازول بود که قصد داشت تا در خصوص حادثه رازول تحقیق کند.

او قصد داشت به تحقیق در خصوص همه آنچیزی بپردازد که با حادثه رازول در ارتباط بود. همچنین در صدد بود تا از این موضوع سر در بیاورد که دولت آمریکا برای سرپوش گذاشتن بر شواهد برخورد کشتی فرازمینی ها با زمین از چه روش هایی استفاده کرده است.

او همچنین با استفاده از فلزیاب موفق به کشف قطعات فلزی مختلفی شد. همه این کشفیات بجای یافتن پاسخی برای سوالات متعدد، منجر به شکل گیری سوالات و ابهامات بیشتر شدند. کیملر قصد داشت مدارک و شواهد عینی از محل سقوط  را کشف کند.

مهمترین  کشف او قطعه ای نقره ای رنگ بود که مشابهت بسیاری با آلومینیوم داشت. بطور کلی اکثر قطعاتی که او پیدا کرده بود نقره ای رنگ بودند. کیملر پس از یافتن قطعات یادشده به مرکز تحقیق و موزه بین المللی یوفو در رازول رفت و کشفیات خود را به خولیو شوستر مدیر موزه  نشان داد. شوستر هم او را به دان اشمیت از کارشناسان این حوزه معرفی کرد و در نهایت آزمایش بر روی قطعات آغاز شد.

آنها دریافتند که قطعه یاد شده ساخته شده از آلیاژی مرکب از عناصر آلومینیوم، سیلیکون، منگنز و مس بود. کیملر به این موضوع رازی نشده و در نهایت آنالیز ایزوتوپیک را پیشنهاد داد.

بقایای حادثه رازول

این آزمایش در انستیتوی شهاب سنگی نیومکزیکو انجام شد. نتیجه بدست آمده شگفت انگیز بود. به گفته کیملر  یا آزمایشگاه ها اشتباه کرده و یا اینکه بر اساس این نتایج باید بپذیریم این قطعات بر روی زمین ساخته نشده اند. آزمایشات ایزوتوپیک نشان داد که این قطعات منشا زمینی ندارند و بر این اساس به نظر می رسد که حادثه رازول منشا زمینی نداشته است و با فرازمینی ها مرتبط است.

حال یکی از ادارات دولتی آمریکا بنام ادراه مدیریت زمین از او خواسته است تا تمامی قطعات کشف شده را به آنها تحویل دهد. در واقع در چنین لحظه ای که کیملر به افشای راز حادثه رازول نزدیک می شود، دولت آمریکا از او می خواهد تا شواهد کشف شده را تحویل دهد.

اخیرا آنها با کیملر تماس گرفته تا بقایای حادثه رازول را تحویل دهد. در واقع دولت با ارسال یک ایمیل از او خواسته بود تا بقایای حادثه رازول را به آنها تحویل دهد. شاید دولت آمریکا نمی خواهد کیملر آخرین آزمایشات خود را به انجام برساند و راز حادثه رازول را برای همیشه فاش سازد.

یوساکو مائزاوا نخستین مسافر ماه خواهد بود

۲۷ شهریور ۹۷ ساعت ۲۱:۵۰

یوساکو مائزاوا (Yusaku Maezawa) نخستین مسافر اسپیس ایکس برای سفر به ماه خواهد بود. این خبر را ایلان ماسک در یک وب‌کست اعلام کرده است. اما مائزاوا چه زمانی به ماه سفر می‌کند؟

طی برنامه‌ای زنده که از مقر اسپیس ایکس پخش شد، ایلان ماسک سرانجام نخستین مسافر برای سفر به دور ماه را معرفی کرد. این میلاردر و کارآفرین ژاپنی در برنامه زنده اسپیس گفت «سرانجام می‌توانم بگویم که سفر به ماه را انتخاب کردم!»

مائزاوا اذعان داشت که تمام صندلی‌های اولین پرواز انسانی با Big Falcon Rocket را خریداری کرده است؛ یک سیستم حمل و نقل بین سیاره‌ای که به منظور ایجاد تمدن انسانی در مریخ طراحی شده است. این کارآفرین قصد دارد ۶ تا ۸ هنرمند دیگر را برای همراهی در سفر به دور ماه انتخاب کند. این افراد هنوز انتخاب نشده‌اند، اما بخشی از پروژه، آنها را در ساخت کارهایی با الهام از سفر قمری خود، بعد از بازگشت به زمین، درگیر خواهد کرد.

اگر از من می‌شنوید، لطفا بگویید بله و دعوت من را قبول کنید. لطفا نه نگویید.

اسپیس ایکس هنوز میزان پول دریافتی از یوساکو مائزاوا را اعلام نکرده است، اما می‌گوید مبلغ قابل توجهی بوده و او، این پول را به عنوان سپرده نزد شرکت قرار داده است. ایلان ماسک نیز می‌گوید «او پول زیادی پرداخت کرده است که می‌تواند به کشتی [فضایی] و بوستر آن کمک کند.»

یوساکو مائزاوا ؛ نخستین توریست فضایی جهان

یوساکو مائزاوا در جوانی یک اسکیت‌باز و نوازنده طبل بوده و ۲۰ سال پیش، شرکت مد Zozo را تاسیس کرده است. این میلیاردر حالا به عنوان یک مجموعه‌دار هنری، نامی برای خود دست و پا کرده است. سال گذشته، او بابت یکی از تابلوهایی که سال ۱۹۸۲ توسط ژان میشل باسکیت نقاشی شده بود، ۱۱۰ میلیون دلار پرداخت کرد.

او گفت بعد از تفکر در مورد اثر هنری باسکیت که احتمالا بعد از سفر به فضا ترسیم شده بود، تحت تاثیر قرار گرفت که تعدادی از هنرمندان مشهور را در سفر به دور ماه با خود همراه کند:

یک روز، زمانی که به نقاشی او خیره شده بودم، فکر کردم «چه می‌شد اگر باسکیت به فضا رفته بود و ماه را می‌دید؟ [او] چه شاهکاری را می‌توانست خلق کند؟»

اگر تمام برنامه‌ها درست پیش روند، یوساکو مائزاوا و گروه هنرمند او می‌توانند نخستین توریست‌های ماه در طول تاریخ باشند. این میلیاردر ژاپنی گفت امیدوار است که گروه او شامل یک موسیقی‌دان، مجسمه‌ساز، نقاش، کارگردان، رقصنده، عکاس، معمار، رمان‌نویس و طراح مد باشد. او همچنین این پروژه را dearMoon# می‌نامد.

یوساکو مائزاوا

این ماموریت قرار است در سال ۲۰۲۳ انجام شود. هرچند، ایلان ماسک می‌گوید که در رابطه با این زمان مطمئن نیست:

اگر من نوعی گوی جادویی داشتم، دوست داشتم بدانم که همه چیز چقدر طول می‌کشد. شما باید تاریخی را تعیین کنید که در آن همه چیز درست پیش می‌رود. البته ما واقعیت داریم و در واقعیت، چیزها به درستی پیش نمی‌روند. معمولا موانع و مشکلات بسیاری وجود دارد.

ماسک اضافه کرد:

هیچ یقین ۱۰۰ درصدی وجود ندارد که ما در دست‌یابی به این پرواز موفق باشیم…ولی ما در سریع‌ترین زمان و ایمن‌ترین شیوه، هرچیزی که انسان‌ها بتوانند برای این پرواز انجام دهند را انجام خواهیم داد.

ماسک از یوساکو مائزاوا به عنوان یک انسان فوق‌العاده شجاع یاد کرد و گفت او لایق شرکت در این پروژه است. ماسک همچنین این ماموریت را بسیار خطرناک دانست:

این [سفر] بسیار خطرناک خواهد بود. این [کار] قدم برداشتن در پارک نیست.

طراحی تکامل‌یافته BFR

یوساکو مائزاوا

در کنار معرفی اولین مسافر خصوصی برای سفر به ماه، ماسک در مورد طراحی جدید BFR نیز سخن گفت. این فضاپیما در عوض داشتن ارتفاعی ۳۴۷ فوتی (۱۰۵ متری)، ۳۸۷ فوت (۱۱۸ متر) ارتفاع خواهد داشت. در BFR علاوه بر بال‌های فعال‌کننده جلویی، از سه بال عقبی که همانند پدهای فرود عمل خواهند کرد، استفاده می‌شود.

فضاپیمای این سیستم حمل و نقل، بالای یک راکت تقویت‌کننده قرار گرفته و انتظار می‌رود حداکثر ۱۰۰ نفر و ۱۵۰ تن تدارکات را با خود حمل کند.

اسپیس ایکس حداقل تا زمان تکمیل یک محل جدید و بزرگ، مشغول نمونه‌سازی این فضاپیما در چادری به مساحت ۲۰ هزار فوت مربع (۱۸۵۸ متر مربع) در بندرگاه لس آنجلس است. ماسک گفت که پیش از این، بخش اول این سیستم ساخته شده است. پروژه سفر به ماه، فوق‌العاده گران‌قیمت و جاه‌طلبانه بوده و ماسک می‌گوید هزینه توسعه کامل BFR، چیزی بین ۲ تا ۱۰ میلیارد دلار خواهد بود:

گفتن هزینه توسعه [این پروژه] دشوار است. من فکر می‌کنم تقریبا ۵ میلیارد دلار.

یوساکو مائزاوا

پیش از این، در کنگره بین‌المللی هوانوردی ۲۰۱۷، ماسک به صورت عمومی در رابطه با سیستم حمل و نقل BFR صحبت کرده بود. اگرچه شکل ظاهری این فضاپیما دگرگون شده است، اما ماسک می‌گوید که اسپیس ایکس، هنوز «چند کانسپت» برای بخش داخلی دارد. ماسک در پاسخ به سوال وب‌سایت بیزنس اینسایدر در رابطه با طراحی بخش داخلی BFR، گفت «در جاذبه صفر، چه چیزی بیش از همه می‌تواند سرگرم‌کننده باشد؟ ما آن را خواهیم داشت»

متخصصان صنعت فضایی و افرادی که فعالیت‌های ماسک و شرکت اسپیس ایکس را دنبال می‌کنند، می‌گویند تا سال ۲۰۲۳ و زمانی که BFR نخستین سفر قمری خود را تجربه کند، احتمالا شاهد چند طرح دیگر برای این سیستم حمل و نقل خواهیم بود.

“Greg Autry”، رییس “Southern California Spaceflight Initiative”، طی گفتگویی با بیزنس اینسایدر گفت «من فکر می‌کنم که مشاهده این تغییرات، واقعا اتفاق درستی هستند چرا که معتقدم می‌توان حدس زد که که این [تغییرات] بر اساس توسعه و شبیه‌سازی‌های واقعی هستند.» هرچند، ماسک گفت که «این آخرین تکرار در طراحی معماری گسترده است.»

یوساکو مائزاوا

او همچنین اضافه کرد که اسپیس ایکس قصد دارد عمده تلاش‌های مهندسان شرکت را تا پایان سال جاری میلادی، در جهت BFR به کار گیرد و از رقابت در حال رشد در مسابقه فضایی خصوصی استقبال می‌کند.

چرا سال ۲۰۱۸ است و هیچ پایگاهی روی ماه وجود ندارد؟ ما باید یک [پایگاه] در آنجا داشته باشیم و بسیار سفر کنیم. – ایلان ماسک

نیو هورایزنز و عکس برداری زود هنگام از اجرام کمربند کویپر

نیو هورایزنز پس از انجام ماموریت خود در پلوتو،  هم اکنون نگاه خود را معطوف به کمربند کویپر کرده است. برای نیو هورایزنز در حال حاضر اولویت اول تمرکز بر روی یکی از اجرام کمربند کویپر بنام  ۲۰۱۴ MU69  است.

فضاپیمای نیو هورایزنز هم اکنون در مسیر سفر به سوی کمربند کویپر است. کمربند کویپر یا Kuiper Belt در واقع کمربندی از اجرام دنباله دار است که در ورا مدار نپتون قرار گرفته اند. اجرام مختلف در جای جای کمربند کویپر پراکنده شده اند و از زمانی که جرارد کویپر برای نخستین بار وجود چنین کمربندی را عنوان کرد، تاکنون ۸۰۰ جرم کیهانی در آن کشف شده است. اختر شناسان یقین دارند که اجرام بسیار دیگر نیز در این کمربند وجود دارند.

کمربند کویپر کاملا ناشناخته بود و ناسا با معرفی فضاپیمای روباتیک خود بنام نیو هورایزنز جدیت خود برای شناخت این کمربند را نشان داد. این فضاپیما در سال ۲۰۰۶ ماموریت خود را به سوی کمربند کویپر آغاز نمود. نیو هورایزنز در اولین فاز ماموریت خود به سوی سیاره کوتوله پلوتو حرکت کرد و به مطالعه دقیق آن و اقمارش پرداخت.

نیو هورایزنز و عکس برداری از MU69

پس از پلوتو  ماموریت این کاوشگر همچنان ادامه دارد، زیرا هدف نهایی رسیدن به کمربند کویپر و دیدار با اجرام این کمربند است. در میان اجرام مختلف این کمربند، این MU69 است که توجه ناسا را به خود جلب نموده است.

پژوهشگران ناسا اعتقاد دارند که MU69 سر نخ های لازم در خصوص چگونگی شکل گیری سیارات کوتوله مانند پلوتو طی میلیاردها سال پیش را در اختیار آنها قرار می دهد. فضاپیمای نیو هورایزنز چند روز قبل از موعدد مقرر مبادرت به گرفتن عکس از این جرم کمربند کویپر نموده است.  عکس برداری از MU69 قرار بود چند روز دیگر صورت گیرد، زیرا ناسا معتقد بود که هنوز دید شفاف لازم برای رفتن عکس از این جرم وجود ندارد.

در واقع نیو هورایزنز هنوز ۱۰۰ میلیون مایل از این جرم فاصله دارد و ناسا تصور نمی کرد که بتواند عکس شفافی از این جرم کمربند کویپر را به ثبت برساند. با این وجود ستاره شناسان و پژوهشگران ناسا نتوانستند هیجان خود را برای دیدن این جرم کیهانی کنترل کنند و چند روز زودتر از موعد مقرر مبادرت به عکس برداری کردند. در واقع قرار بود عکس برداری از این جرم یک ماه دیگر صورت گیرد.

البته دوربین نیو هورایزنز چندین عکس از MU69 را به ثبت رساند که همه آنها از وضوح بسیار کمی برخوردارند. هر قدر وضوح عکس ها بیشتر باشد به نیو هورایزنز این امکان داده می شود که مسیر کوتاه تری را به سمت این جرم بپیماید و از انحراف فضاپیما جلوگیری می شود. هر چند تاکنون و با گرفتن عکس های یاد شده، برای ناسا مشخص شد که نیو هورایزنز مسیر را درست پیموده است و MU69 در واقع در همان جایی قرار داشت که ناسا انتظار آن را می کشید.

این امر باعث شد تا تیم دست اندر کار هدایت نیو هورایزنز بشدت به وجد بیاید و از اینکه مسیر فضاپیما و مکان دقیق MU69 را درست تشخیص داه اند به خود ببالند.

البته MU69 تنها یک نام ندارد و در واقع Ultima Thule نام دیگری است که ناسا برای این جرم کمربندی کویپر انتخاب کرده است. انتظار می رود نیو هورایزنز در ابتدای ژانویه سال ۲۰۱۹ به این جرم برسد. در صورت رسیدن به چنین موفقیت بی نظیری، ناسا می تواند برای نخستین بار با یکی از اجرام این کمربند دیدار کند.

البته تا رسیدن به چینن موفقیتی هنوز زمان زیادی باقی مانده است و عکس های جدیدی که ناسا از این جرم گرفته در واقع از وضوح بسیار کمی برخوردارند تا جایی که ناسا آن را یافتن یک سوزن در انبار کاه توصیف کرده است.

ناسا می گوید هر روز که از سفر نیو هورایزنز می گذرد دید دور بین های این فضاپیما از جرم یاد شده در کمربند کویپر شفاف تر می شود و به یقین در زمانی که وارد فاز آخر ماموریت شود می تواند عکس هایی با وضوع بالا از Ultima  به زمین ارسال نماید.

جهت اطلاع بیشتر علاقمندان، کمر بند کویپر مداری بیضوی دارد که در برگیرنده فضایی است که در حدود ۳۰ تا ۵۵ برابر فاصله زمین تا خورشید است. کمر بند کویپر شباهت بسیاری با کمربند سیارکی موجود در حد فاصل مریخ و مشتری دارد اما برخلاف آن که در بردارنده اجرام سنگی است، عمده اجرام موجود در این کمربند یخی هستند.

استخراج آب از ماه ماموریت‌های فضایی را متحول خواهد کرد

این روزها بحث استخراج آب از ماه با جدیت بیشتری نسبت به گذشته دنبال می‌شود. اما علاوه بر جنبه‌های آشکار اهمیت وجود آب در قمر زمین، این موضوع درهای تازه‌ای را برای انجام ماموریت‌های فضایی خواهد گشود؛ چرا که آب در فضا می‌تواند نقش نفت را در تامین انرژی ایفا کند.

ادعای اخیر دانشمندان مبنی بر به دست آوردن شواهد محکم دال بر وجود آب منجمد شده در سطح کره ماه، موجبات خرسندی شیفتگان علوم فضایی و به ویژه طرفداران حفاری در ماه را پدید آورد. ظاهرا میزان یخ موجود در این قمر، بیش از تصورات پیشین است و مهم‌تر آنکه محققان مدعی‌اند از مکان اختفای این منابع ارزشمند نیز باخبرند؛ موضوعی که می‌تواند سبب تسهیل استخراج آب از ماه در آینده شود.

وجود این مایه حیات، لازمه‌ی انجام ماموریت‌های بلند مدت در ماه است و می‌توان آن را در آینده برای مصارفی چون آشامیدن، شستشو و پرورش گیاهان خوراکی در اقامتگاه‌های فضانوردان مورد استفاده قرار داد. اما شاید مهم‌ترین و آنی‌ترین کاربرد استخراج آب از ماه ، استفاده از آن برای تامین سوخت راکت‌ها باشد.

هیدروژن و اکسیژن اجزای سازنده آب را تشکیل می‌دهند و در حال حاضر همین دو عنصر، تامین کننده‌ی اصلی نیروی پیشرانه‌ی موشک‌ها هستند. بنابراین با استخراج آب از ماه و تامین هیدروژن و اکسیژن از این طریق، راکت‌ها نیازی به حمل تمامی سوخت مورد نیاز خود از زمین نخواهند داشت و به این ترتیب، هزینه اجرای ماموریت‌های فضایی به طرز قابل توجهی کاهش خواهد یافت.

استخراج آب از ماه

به گفته‌ی «جولی بریست» محقق انستیتو فضایی فلوریدا:

ایده این است که یک زنجیره تامین فرآورده‌های مختلف (از جمله آب و سوخت) در فضا ایجاد شود تا پیشروی در عمق فضا از یک ایستگاه به ایستگاه دیگر تسهیل گردد.

پرتاب یک راکت یا ماهواره از زمین به فضا، بسیار پر هزینه است؛ زیرا این امر مستلزم غلبه بر جاذبه‌ی سیاره‌ی ماست که نیروی پیشرانه‌ بسیاری را می‌طلبد. در واقع بخش اعظم وزن یک راکت را در زمان پرتاب، سوخت مورد نیاز آن برای رهایی از جاذبه‌ی زمین تشکیل می‌دهد. قاعدتا برای پیشروی هرچه بیشتر در عمق فضا نیز، پیشرانه‌ی افزون‌تر و صرف هزینه‌ی گزاف‌تری نیاز است.

اما اگر به جای حمل تمامی سوخت مورد نیاز، بتوان عمل سوخت‌گیری مجدد را در فضا و ایستگاه‌های احداث شده در آن انجام داد، چه تحولی ایجاد خواهد شد؟ پروفسور «جورج سوئرز» از دانشگاه معدن‌شناسی کلرادو موضوع را اینگونه تشبیه می‌کند که تصور کنید برای به جاده زدن و آغاز یک مسافرت طولانی؛ به دلیل عدم وجود پمپ بنزین در مسیر، نیاز به حمل تمامی سوخت مورد نیاز خود داشته باشید که قاعدتا چندان امکان‌پذیر نخواهد بود.

استخراج آب از ماه به همین دلیل بسیار اغواکننده است؛ چرا که این امر امکان احداث ایستگاه‌های سوخت‌رسانی فضایی در نزدیکی‌های این قمر یا مدار پایینی زمین را میسر می‌سازد.

هزینه انتقال این منابع سوخت از ماه به نقاط دیگر فضا، به هیچ وجه با هزینه حمل و جابه‌جایی سوخت از زمین قابل قیاس نیست؛ چرا که جاذبه در سطح ماه، یک ششم زمین است و غلبه بر آن، هزینه‌ی کمتری را می‌طلبد. سوئرز اخیرا هزینه احتمالی این نقل و انتقال را برآورد کرده و به این نتیجه رسیده است که انتقال آب از ماه به مدار پایینی زمین، ۲۰ تا ۳۰ درصد ارزان‌تر از انتقال آب از زمین به این مدار تمام خواهد شد؛ حتی با وجود اینکه فاصله ماه تا مدار پایینی زمین بیشتر است.

البته داستان تبدیل آب موجود در ماه به سوخت راکت‌ها، سر دراز دارد و مدت‌هاست که دانشمندان درباره‌ی این موضوع رویاپردازی کرده‌اند. در سال ۱۹۹۴، ناسا و ارتش ایالات متحده ائتلافی تحقیقاتی موسوم به کلمنتاین (Clementine) تشکیل دادند که به شواهدی مبنی بر وجود آب در گودال‌های قطبی ماه دست یافت. این نقاط هرگز رنگ نور خورشید را به خود نمی‌بینند و بالاترین دمای ممکن در آن‌ها، منفی ۱۲۰ درجه سانتی‌گراد است.

پروژه‌های تحقیقاتی دیگری نیز به امکان استخراج آب از ماه اشاره داشته‌اند. به عنوان مثال در سال ۲۰۰۹ فضاپیمای LCROSS با بررسی یکی از گودال‌های قطب جنوب این قمر، به وجود مقدار کمی آب در آن پی برد.

با این حال در مطالعه‌ی تازه‌ای که نتایج آن هفته گذشته به چاپ رسید، دانشمندان از کشف نقاط سرشار از آب در ماه خبر دادند. این نتیجه با آنالیز داده‌های ارسالی فضاپیمای چاندرایان ۱ که توسط سازمان فضایی هند در سال ۲۰۰۸ عازم ماموریت شد به دست آمد. البته داده‌های نور مادون قرمز حاکی از آن است که این آب نه به صورت مایع یا بخار، بلکه به شکل منجمد در برخی نقاط ماه وجود دارد.

نکته قابل توجه اینکه این توده‌های یخ در سطح یا نزدیکی‌های سطح ماه قرار دارند و وسعت آن‌ها به حدی است که در برخی مناطق، ۲۰ تا ۳۰ درصد سطح کره را پوشانده‌اند. بنابراین بسته به اینکه تا چه مقدار در عمق نفوذ کرده‌اند، می‌توان آن‌ها را منبع قابل توجهی برای تغذیه‌ی راکت‌ها درنظر گرفت.

استخراج آب از ماه

مکان‌های احتمالی وجود توده‌های یخ در دو قطب کره ماه

به عقیده‌ی «فیل متزگر» فیزکیدان نجومی از دانشگاه مرکزی فلوریدا و یکی از دست‌اندرکاران مرکز فضایی کندی ناسا:

به واقع نیازی نیست که ما تمرکز خود را معطوف مکان‌های بسیاری در فضا بکنیم. همین که روی برخی نقاط خاص متمرکز شویم، خواهیم توانست آب مورد نیاز برای تدارک سفرهای فضایی در ۳۰ سال آینده را استخراج کنیم.

احداث یک مرکز سوخت‌رسانی در مدار نزدیک به زمین، درهای تازه‌ای را برای اجرای ماموریت‌های فضایی خواهد گشود. به عنوان مثال می‌توان راکت‌هایی را در فضا مستقر کرد که با سوخت‌گیری‌های پیاپی، قادر به رساندن ماهواره‌ها به مقصد مورد نظرشان باشند؛ چیزی که از آن به عنوان «بکسل فضایی» یاد می‌شود. در حال حاضر ماهواره‌ها برای عزیمت به مدارهای فوقانی زمین، ابتدا وارد یک مدار انتقالی اولیه می‌شوند و سپس با موتور کنترل کننده‌ی آنبرد خود، به آهستگی و طی ۶ الی ۱۲ ماه به مدارهای بالاتر صعود می‌کنند.

در این مدت، ماهواره‌ها قادر به انجام وظیفه نیستند و در نتیجه درآمدزایی نخواهند داشت؛ اما با پیاده‌سازی طرح بکسل فضایی، می‌توان ابتدا ماهواره‌‌ها را با راکت‌های‌ کوچکتری به مدار پایینی زمین فرستاد، سپس با کمک یک راکت چند بار مصرف مستقر در فضا، در عرض چند روز به مقصد نهایی هدایت کرد و آغاز به کار آن‌ها را چندین ماه به جلو انداخت.

چالش‌های پیش رو در راه استخراج آب از ماه

علی‌رغم اینکه استخراج آب از ماه و استفاده از آن به عنوان سوخت می‌تواند امکان‌پذیر باشد؛ اما انجام پروژه‌های حفاری در فضا به این سادگی‌ها هم نیست و ابتدا باید راهکاری مجاب کننده برای این کار پیشنهاد شود.

در حال حاضر محققان به عنوان گام اول، با کمک نشریه آکادمی ملی علوم در امریکا نقشه‌ای از ماه تهیه کرده‌اند که مکان‌های بلقوه غنی از آب در قطب‌های این قمر را نشان می‌دهد. گام بعدی اعزام کاوشگرها به این مناطق برای انتخاب نقاط هدف و بررسی خصوصیات توده‌های یخ است؛ چرا که هنوز دانشمندان نمی‌دانند که این یخ‌ها، با خاک و سایر مواد مخلوط شده‌اند یا از خلوص بالایی برخوردار هستند.

به گفته‌‌ی متزگر، در مورد انتخاب و استفاده از تجهیزات مناسب برای حفاری هم هنوز تردید وجود دارد. یکی از ایده‌ها، به کارگیری ربات‌های حفاری است که توان مکش مواد و انتقال آن‌ها به یک دستگاه‌ تصفیه کننده را داشته باشند. این دستگاه باید به گونه‌ای طراحی شود که از طریق حرارت دادن، قادر به جداسازی یخ از خاک باشد و در ادامه بتواند آب را با جریان الکتریکی به اجزای سازنده‌اش (اکسیژن و هیدروژن) تفکیک نماید. از این طریق نه تنها سوخت تجهیزات فعال در ماه تامین خواهد شد؛ بلکه می‌توان سوخت مازاد را نیز به نقاط تعیین شده در فضا برای استفاده در راکت‌ها ارسال کرد.

استخراج آب از ماه

ناسا روی ربات‌های حفاری برای به کارگیری در ماه و مریخ کار می‌کند

البته تمام این‌ها بار مالی به دنبال خواهد داشت و باز هم بحث هزینه-فایده به میان می‌آید؛ اینکه حمل سوخت راکت‌ها از زمین به فضا ارزان‌تر خواهد بود یا ارسال تجهیزات به فضا و استخراج آب از ماه برای تامین سوخت مورد نیاز؟ بر اساس برآورد متزگر، بریست و سوئرز چیزی حدود یک دهه زمان می‌برد تا پروژه‌های حفاری در ماه به سوددهی برسند؛ اما از آنجایی که ریسک این کار بسیار بالاست، شاید در مقطع کنونی شرکت‌های زیادی مایل به سرمایه‌گذاری روی چنین عملیاتی نباشند.

به همین دلیل است که این محققان معتقدند ناسا خود باید تامین بخشی از سرمایه اولیه‌ی استخراج آب از ماه را برعهده بگیرد؛ چرا که با حضور یک نهاد معتبر دولتی، سرمایه‌گذاران بیشتری برای مشارکت در این پروژه علاقه نشان داده و بخشی از هزینه‌ها را تقبل خواهند کرد. صحبت از تولید سالیانه ۹۰۰ تن سوخت است که در صورت حمل این مقدار سوخت از زمین، می‌بایست ۳٫۵ میلیارد دلار هزینه تقبل شود.

سوئرز اعتقاد دارد چنین پروژه‌ای هزینه‌ی اجرای ماموریت‌های اکتشافی در ماه، مریخ و سایر اجرام آسمانی را به طرز قابل توجهی کاهش خواهد داد؛ موضوعی که با توجه به عزم ناسا برای اعزام مجدد فضانوردان به ماه، بسیار حائز اهمیت است.

من از مدت‌ها پیش گفته بودم که آب در فضا می‌تواند نقش نفت را ایفا کند. اگر ناسا به دنبال حضور مستمر بشر در کره ماه است، هدف نخست خود را باید احداث تاسیسات تولید سوخت در آنجا بداند.

ماهیت واقعی شفق قطبی بنفش استیو دانشمندان را شگفت‌زده کرده است!

۰۴ شهریور ۹۷ ساعت ۱۲:۳۰

شفق قطبی بنفش استیو (Steve) پدیده‌ای بسیار زیبا و نسبتا جدید است که در جریان تازه‌ترین بررسی‌های دانشمندان، سوالات زیادی در مورد ماهیت اصلی آن برای شیفتگان دنیای ستاره شناسی به وجود آمده است.

شفق قطبی بنفش رنگی که با نام استیو (Steve) شناخته می‌شود، پدیده‌ای است که از دهه‌ پیش در آسمان رویت شده و برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ مورد توجه ستاره شناسان و علاقه‌مند به شفق‌های قطبی قرار گرفته است؛ از آن زمان تاکنون ظاهر متفاوت استیو که برخلاف شفق‌های قطبی معمولی، به جای رنگ سبز به صورت روبان‌های عظیم بنفش در آسمان دیده می‌شود، مهم‌ترین وجه تمایز آن به حساب می‌آمد.

در اوایل سال جاری میلادی، محققان پس از بررسی‌های گوناگون گفته بودند که این پدیده نوع جدیدی از شفق‌های قطبی است، اما گروهی از پژوهشگران در نتیجه تحقیقات نسبتا طولانی خود رسما اعلام کرده‌اند که شفق قطبی بنفش استیو به هیچ وجه جزو پدیده‌های دسته‌بندی‌شده با نام شفق قطبی به حساب نمی‌آید!

نوع نور تولیدشده توسط این شفق قطبی بنفش تفاوت زیادی با سایر شفق‌های دیگر دارد

به طور کلی شفق قطبی در اثر برخورد بادهای خورشیدی با ذرات باردار موجود در سپر مغناطیسی سیاره ما به وجود می‌آید که به صورت بارانی از ذرات در لایه یونوسفر جو زمین حرکت کرده و در نزدیکی قطب‌های کره، به شکل نورهای رقصانی فوق‌العاده زیبا و چشم‌نواز دیده می‌شود. این نورها که امواج رادیویی بسیار قوی را به وجود می‌آورند، در اکثر مواقع سبز رنگ هستند، اما گاهی اوقات پیش می‌آید که شفقی سرخ و یا آبی رنگ در آسمان ظاهر شود.

ماهیت واقعی شفق قطبی بنفش استیو دانشمندان را شگفت‌زده کرده است

نمایی از پدیده‌ای که به اشتباه، با نام شفق قطبی بنفش استیو شناخته می‌شود.

با این تفاسیر، همانطور که اشاره شد به نظر می‌رسد که مکانیسم به وجود آمدن استیو با شفق‌های قطبی معمولی متفاوت باشد؛ بیا گالاردو لاکورت (Bea Gallardo-Lacourt)، فیزیکدانی از دانشگاه کلگری کانادا که یکی از محققان پژوهش اخیر در مورد این پدیده بوده، می‌گوید که تجهیزات فوق پیشرفته مورد استفاده توسط تیم او نشان داده‌اند که استیو ذرات باردار را به داخل یونوسفر زمین وارد نمی‌کند.

با این وجود عکاسان از مدت‌ها پیش استیو را با نام شفق قطبی بنفش می‌شناسند و تقریبا تمامی علاقه‌مندان هنوز از این نام برای توصیف روبان‌های بنفش استیو استفاده می‌کنند؛ دانشمندانی مانند لاکورت هم به تازگی متوجه شده‌اند که اطلاعات بسیار اندکی در مورد ماهیت واقعی این پدیده بصری در دست است و باید بررسی‌های بیشتری برای روشن شدن ماجرا انجام شود.

ستاره شناسان نام «درخشش آسمانی» (Skyglow) را به عنوان جایگزینی برای اسم استیو که مخفف «تقویت سرعت انتشار حرارتی شدید» (Strong Thermal Emission Velocity Enhancement) است، انتخاب کرده‌اند و گفته‌اند که در نظر گرفتن این پدیده به عنوان شفق قطبی کاملا اشتباه است؛ تیم لاکورت قصد دارد تا در قدم بعدی تحقیقات، جزئیات دقیق تاثیرات این درخشش آسمانی بنفش را در یونوسفر مشخص کند.

تازه‌ترین گزارش بررسی‌های انجام‌شده در این رابطه، در ژورنال “Geophysical Research Letters” چاپ شده است.

بشر به کشف آب در ماه نزدیک شد

محققان معتقدند که گودال‌های تاریک موجود در نزدیکی‌های دو قطب ماه، حجم زیادی از آب را به صورت یخ‌زده در دل خود جای داده‌اند. با کشف آب در ماه امکان کاوش‌های پرشمار رباتیک یا حتی انسان محور در این قمر میسر خواهد شد.

در مطالعه‌ی تازه‌ای که نتایج آن اخیرا به چاپ رسیده است، محققان داده‌های حاصل از فضاپیماهای ماه‌گرد امریکا و هندوستان را با یک مدل شبیه‌سازی شد‌ه‌ی کامپیوتری مقایسه کردند؛ با این هدف که بدانند آیا داده‌های جمع‌آوری شده ارتباطی با وجود یخ و کشف آب در ماه دارند یا خیر؟ بر اساس این مدل، صدها نقطه در سطح یا نزدیکی‌های سطح ماه شناسایی شد که ظن وجود یخ در آن‌ها می‌رود.

«لزلی گرچ» زمین‌شناس دانشگاه علوم و تکنولوژی میزوری؛ علی‌رغم مهم و خاص توصیف کردن این داده‌های تازه، آن‌ها را غافلگیرکننده نمی‌داند. او به عنوان کسی که درباره‌‌ استخراج منابع از اجرام فضایی مطالعاتی را انجام داده می‌گوید: ایده‌ی کشف آب در ماه مدت‌هاست که ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است و حالا این نتایج نشان می‌دهند که چنین موضوعی می‌تواند حقیقت داشته باشد.

در صورت صحت داشتن این فرضیه، بستر لازم برای اجرای عملیات حفاری در سطح ماه مهیا خواهد شد. به گفته‌ی «آنخل عباد-مادرید» از کالج معدن‌شناسی کلرادو:

اطمینان از وجود یخ در سطح فوقانی این قمر، برای تدارک عملیات استخراج ضروری است و حالا یک قدم دیگر به شناخت ماه و توضیح امکان دسترسی به یخ در آن نزدیک شده‌ایم. کشف آب در ماه و استخراج آن، می‌تواند اولین گام برای تاسیس یک پایگاه فضایی باشد.

اما یافتن تکه یخ‌های سهل‌الوصول در قمر زمین، تنها از این حیث حائز اهمیت نیست که آب آشامیدنی مورد نیاز فضانوردان را تامین خواهد کرد؛ چرا که آب قابل جداسازی به اتم‌های سازنده‌اش (هیدروژن و اکسیژن) است و می‌توان از آن برای تامین سوخت راکت ‌ها و تجهیزات اکتشافی هم استفاده کرد. به این ترتیب اکتشافات فضایی وارد عصر تازه‌ای خواهد شد.

با منابع عظیم سوخت که از آب‌ موجود در ماه منشا خواهند گرفت، چه بسا جف بزوس (موسس کمپانی آمازون) و ایلان ماسک (موسس کمپانی‌های تسلا و اسپیس ایکس) بلندپروازی‌های فضایی خود را بیش از پیش دست‌یافتنی ببینند. بزوس رویای انتقال صنایع سنگین به کره ماه را در سر می‌پروراند و ماسک نیز درصدد تاسیس اقامتگاه‌های دائمی برای انسان در آنجا است.

اما هم عباد-مادرید و هم گرچ که البته نقشی در این مطالعه‌ی تازه نداشتند، معتقدند ما هنوز آمادگی آغاز عملیات استخراج منابع از ماه را نداریم؛ چه رسد به اقامت در آنجا یا تسلط بر کل منظومه شمسی!

کشف آب در ماه

نقشه‌ای از مناطق سرد گودال‌های ماه در قطب شمال (سمت چپ) و قطب جنوب (سمت راست) آن. نقاط سبز، موقعیت احتمالی آب‌های منجمد در سطح یا نزدیکی سطح قمر را نشان می‌دهند.

این قمر ۴٫۵ میلیارد ساله و فاقد هوا، محیطی خشن‌تر از آن دارد که بتواند آب را برای مدت طولانی در خود نگه دارد. دمای روزهای سوزان ماه، بالاتر از نقطه جوش آب است و حتی سبب تصعید یخ می‌شود. بادهای خورشیدی نیز تمامی گازهای آزاد در نزدیکی‌های سطح ماه را به سوی فضا هدایت می‌کنند.

با این حال، محققان دهه‌ها روی شناسایی مناطق سرد در گودال‌های دائمی کره ماه کار کرده‌اند. برخی از این مناطق، آنچنان دمای پایینی دارند که نه تنها می‌توانند آب را به صورت یخ‌زده نگه دارند، بلکه بخار آب در حال گذر را نیز منجمد می‌کنند. احتمال وجود چنین نقاط سردی در سال‌های اخیر به لطف داده‌های ارسالی فضاپیماهایی چون مدارگرد اکتشافی ماه یا LRO (متعلق به ناسا) و چاندرایان ۱ (متعلق به سازمان فضایی هند) قوت گرفته است.

حتی یک ماهواره تحقیقاتی موسوم به LCROSS نیز روی یکی از این گودال‌ها متمرکز شد و به شواهدی مبنی بر وجود آب و جیوه دست یافت. البته در آن مقطع مشخص نشد که این آب تا چه حد به سطح نزدیک است، اما در مطالعه‌ی اخیر این احتمال داده شده که حداقل در ۳٫۵ درصد از مناطق سرد ماه، آب یخ زده در سطح یافت شود.

با این وجود، همچنان برآوردی در خصوص ضخامت و عمق این لایه‌های احتمالی یخ صورت نگرفته و ممکن است که برخلاف توده‌های ضخیم یخ قطب‌های زمین، لایه‌های یخ موجود در گودال‌های قطبی ماه، بسیار نازک باشند. محققان راهکار ابهام‌زدایی از این موضوع را اعزام یک کاوشگر کوچک به نقاط مدنظر برای بررسی ضخامت و کیفیت یخ می‌دانند. چنانچه این یخ خالص باشد، بهره‌برداری از آن چندان مشکل نخواهد بود، اما اگر با گرد و خاک سطح ماه موسوم به «رگولیت» مخلوط باشد، پروسه استخراج و تصفیه‌ی چالش‌برانگیزی را در پیش خواهیم داشت.

نحوه اجرای عملیات استخراج در صورت کشف آب در ماه

با فرض بر اینکه مقادیر کافی یخ قابل استخراج در گودال‌های ماه وجود داشته باشد؛ استخراج این منابع دردسرهای خاص خود را دارد؛ زیرا همان‌طور که گفته شده قرار گرفتن یخ در محیط فاقد هوا و داغ ماه، با از بین رفتن آن همراه خواهد بود.

در ماه ژوئن کنفرانسی در کالج معدن‌شناسی کلرادو برگزار شد و متخصصان امر، به بررسی راه‌های استخراج منابع در ماه پرداختند. عباد-مادرید استفاده از سه بازتاب دهنده‌ی خورشیدی (در واقع سه آینه غول‌آسا) برای هدایت انرژی خورشید و ایجاد محیطی کنترل شده برای به دام انداختن گازهای ناشی از تصعید یخ را پیشنهاد داد. به این ترتیب جمع‌آوری بخار آب و انتقال آن به یک نیروگاه میسر خواهد شد؛ نیروگاهی که بتواند با استفاده از انرژی الکتریکی، بخار آب را به اکسیژن و هیدروژن تفکیک کرده و به صورت مایع ذخیره نماید.

این اکسیژن و هیدروژن نه تنها امکان سوخت‌گیری تجهیزات موجود در ماه را فراهم خواهند کرد؛ بلکه می‌توان سوخت مازاد را در تانکرهایی قرار داد، به مدار ماه فرستاد و نوعی ایستگاه سوخت رسانی فضایی را احداث کرد. این محقق اعتقاد دارد:

 با چنین طرحی، لزوم حمل تمامی سوخت مورد نیاز از زمین منتفی خواهد بود؛ موضوعی که اصلی‌ترین عامل محدودکننده‌ برای انجام ماموریت‌های اکتشافی در عمق فضا است.

البته موفقیت عملیات حفاری و استخراج، حتی روی زمین هم ۱۰۰ درصد تضمین شده نیست. معادنی که امکان استخراج مولد و طولانی مدت در آن‌ها وجود داشته باشد، به ندرت یافت می‌شوند و بسیاری از پروژه‌ها به شکست می‌انجامند. گرچ با اشاره به این موضوع، بهره‌گیری از تکنیک‌های متفاوت و پیشرفت‌های الکترونیکی امروزی را کارگشا می‌داند؛ اما با توجه به فاصله‌ی ۳۸۵ هزار کیلومتری ماه از زمین، فقدان هوا و سطح بالای پرتوهای خورشیدی در آن، همچنان به مشکل بودن این کار باور دارد.

از طرفی برخی از محققان، حفاری در سیارک‌ها و شهاب‌ها را دیگر گزینه‌ی پیش رو می‌دانند؛ اما این اجرام در فاصله بسیار دورتری از ما قرار دارند. به همین دلیل عباد-مادرید به شرط کشف آب در ماه ، حفاری در آن را منطقی‌تر می‌داند و می‌گوید: ماه آنقدر نزدیک است که حتی با کنترل از راه دور نیز می‌توان در آن حفاری کرد.

به کارگیری ربات های انگلیسی زبان در مدارس ژاپن برای اهداف آموزشی

دولت ژاپن برای تقویت مهارت‌های زبانی دانش‌آموزان و معلمان، به ربات های انگلیسی زبان و فناوری هوش مصنوعی متوسل خواهد شد.

از آنجایی که دانش‌آموزان ژاپنی به طور کلی از مهارت‌های گفتاری و نوشتاری قابل قبولی در حوزه زبان انگلیسی برخوردار نیستند، وزارت آموزش و پرورش این کشور قصد دارد از آوریل سال آینده با تجهیز ۵۰۰ مدرسه به ربات های انگلیسی زبان ، یک برنامه آموزشی جدید را به آزمایش بگذارد.

ربات های انگلیسی زبان در مدارس ژاپن

حضور ربات های انگلیسی زبان در ۵۰۰ مدرسه ژاپن

طرح مورد اشاره دو سال به طول خواهد انجامید و امید می‌رود این ربات‌ها با تکیه بر هوش مصنوعی خود بتوانند در تقویت زبان انگلیسی دانش‌آموزان و حتی معلمان آن‌ها، مفید واقع شوند؛ چرا که گفته می‌شود به دلیل کمبود بودجه برای استخدام مدرسینی که زبان مادری‌شان انگلیسی است، وزارت آموزش و پرورش ژاپن تحت فشار قرار دارد و راهکار را در این یافته که دانش معلمان مقطع ابتدایی را در زمینه زبان‌های خارجه ارتقا دهد.

به نقل از سرویس خبری NHK، این وزراتخانه به ربات ها بسنده نکرده است و همزمان روی توسعه‌ی اپلیکیشن‌های آموزشی و راه‌اندازی جلسات مکالمه آنلاین با افراد انگلیسی زبان نیز کار می‌کند تا به عنوان متولی آموزش محصلین، وظیفه دشوار خود در تقویت زبان انگلیسی آن‌ها را به سرانجام برساند.

البته ژاپنی‌ها با حضور ربات در کلاس‌های درس بیگانه نیستند و پیش‌تر نیز برای کمک به رشد تحصیلی دانش‌آموزان، طرح‌های مشابه در این کشور به اجرا درآمده بود.